dinsdag 11 april 2017

Een bosavontuur met een gouden randje

 
'Sttt... Misschien als we heel stil zijn', fluisterde ik zachtjes tegen Frank toen we langzaam door dat grote bos struinden en nu bijna op dat ene juiste plekje aankwamen. Van een voorbijkomende natuurfotograaf hadden we gehoord dat hij hier ergens moest zitten. Nou ja, zitten. De kans was groter dat we hem vliegend aan zouden treffen, want vogels vliegen nu eenmaal heel graag. En deze speciale soort dus ook!
 
En ze houden van water! Ontdekten we al snel want het duurde niet eens zo heel erg lang tot we daar die prachtige mooierds over een brede sloot, verscholen tussen hoge en aan de waterkant laaghangende bomen, richting ons zagen komen. Ja, het waren er zelfs twee! Een madly in love stelletje, zo leek het. Want ze snelden spelend en luidkeels van de ene sloot naar de andere en weer terug. Zo geweldig leuk om te zien!
 
En dat vooral wanneer je nog nooit eerder in je leven een ijsvogel hebt gespot. Yes, inderdaad, ik heb het hier over ijsvogels:)! 'Wowie!' Was mijn allereerste gedachte. Want wat waren dat een indrukwekkende beestjes. Die wijze lange snaveltjes! Die schattige kraaloogjes! Maar bovenal die imponerende kleuren!
 
Voor een paar secondes lang stonden we eventjes doodstil, net te doen alsof we niet van die enorm grote levende vogelverschrikkers waren, haha. En omdat wij daarvoor blijkbaar genoeg ons best deden vlogen ze nietsvermoedend gewoon vrolijk fladderend vlak langs ons heen. Een puur genietmomentje! En ondanks dat dit momentje maar heel kort duurde keken we mekaar met een big smile aan toen de twee tortelijsvogeltjes even later de bossen weer indoken.
 
'Gaaf! Volgende week weer?' 'Yup!' En zoals afgesproken gingen we die week erna weer op zoek naar blauwe glimpjes in dat groene bos. En weer hadden we mazzel! En die week daarna gingen we weer... En weer hadden we geluk. Ik denk uiteindelijk tot ongeveer vier of zelfs vijf keer toe! De weken daarop kwamen we er echter achter dat ze waarschijnlijk waren verhuisd, of zoiets. We hebben ze daarna in ieder geval nooit weer gezien. En oja, een foto maken heb ik natuurlijk wel geprobeerd! Maar de allerbeste shot die ik destijds (nu alweer twee jaar geleden!) heb kunnen maken was deze hierboven, een soort zoekplaatje (één schimachtig ijsvogeltje) voor diegene die daar zin in heeft;).

1 opmerking:

  1. Ik zie hem!! Haha, wat een mooi verhaal Miriam. Ik vind ze prachtig. Heb er een tekening van in mijn galerie: pastelkrijt.

    BeantwoordenVerwijderen