vrijdag 7 april 2017

De realist in mij

 
Ik ben een optimist! Meestal dan. En ik moet zeggen dat die eigenschap me tot nu toe een hoop plezier, in de vorm van minder zorgen en meer vreugde en rust, heeft gebracht. Heel fijn wel. Maar nu even over dat 'meestal' dingetje. Want niet altijd zie ik het hier en nu én de toekomst even rooskleurig in. Niet altijd word ik blij wanneer ik, dit keer dan zonder m'n roze bril op, naar m'n dagelijks leven en recht vooruit kijk.
 
Nee, zo heel af en toe dan komt de realist in mij ook nog wel eens om de hoek gluren. En de realiteit is momenteel nu eenmaal hard. Onze realiteit. Mijn realiteit. Dat weten anderen vaak nog beter dan mij maar zo nu en dan dan zie ik het zelf dus ook.

Wij leven niet het leukste leven. Niet bepaald het leven waarvan een jong getrouwd stel droomt. Want ik ben ziek. Ik ben op dit moment niet 'ik moet elke dag de hele dag op bed liggen' ziek. Ik kan gelukkig best nog wel wat! Maar ik ben wel 'ik word elke dag behoorlijk in m'n doen en laten beperkt' ziek. En tja, zo'n soort ziek zijn is ook zeker geen pretje. Ja, zo'n soort ziek zijn is ook eigenlijk best wel een beetje ontiegelijk rot!

Realiseer ik me dan ineens extra goed als die realist in mij terrein gaat claimen. Ik ben ziek. Ik kan niet alles. Ik kan veel niet. Ik moet een hoop missen. En mijn man daardoor ook. Tegenwoordig, sinds kort, leef ik gezonder dan ooit en daarmee hoop ik na enige tijd toch iets aan goede gezondheid te winnen, maar... De realiteit is dat ik op dit ogenblik nog steeds ziek ben. En de realiteit is ook dat de kans best groot is dat ik hier op aarde nooit meer helemaal gezond word.

Of is dat per ongeluk dan nu toch ineens de pessimist in mij die ik daar hoor denken? Ik weet het niet. Ik vind het in ieder geval een verschrikkelijke gedachte. Een absolute nachtmerrie gedachte! Of het nu een realistische is of niet. Nee, wanneer ik te lang in het land van de realisten of in die van de pessimisten rondwandel dan krijg ik spontaan heimwee! Naar dat veel aangenamere optimisten land. Daar waar ik alleen maar kan denken aan de mooie stukjes realiteit, die Frank en ik samen gelukkig ook beleven. En daar waar ik alleen maar kan denken aan mijn God, יהוה, JHWH, voor Wie helemaal niets onmogelijk is!

2 opmerkingen:

  1. Oh, die momenten...ze horen erbij maar leuk zijn ze niet. Gelukkig heb je een Grote God achter je staan die je weer moed geeft. Er lang in blijven hangen kan ik niet aanraden. Ik ben nu ziek, naast dat wat ik altijd al heb en probeer me toch maar eraan over te geven. Dit stuk gaat tenminste ook weer over, denk ik realistisch.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Lijkt me zo lastig, 'je eraan overgeven', al doe ik dat misschien toch ook al meer dan dat ik denk hoor. Want eigenlijk moet je wel wanneer je ziek bent... Denk ik? Tenminste, als je niet elke dag, naast die lichamelijke strijd, ook nog een geestelijk strijd wil voeren;).

      Verwijderen