zondag 23 april 2017

Babyzwaantjes in de maak:)!


Misschien kunnen jullie je die schattige baby-zwaantjes van vorig jaar nog herinneren? Waarschijnlijk niet, haha, maar ik wel natuurlijk;). Dat was namelijk zo geweldig leuk om te zien! En hoe gaaf is het dat wij hier, in onze buurt, ook dit jaar weer, hoogstwaarschijnlijk dan, van zo'n prachtig tafereel kunnen gaan genieten? Want moeder zwaan zit weer op haar nest! Ooit eens een zwanennest gezien? Gigantisch zijn ze! En behoorlijk indrukwekkend wel. Honderden, zo niet duizenden, oude rietstengels gestapeld tot een veilige en warme broedplaats. Voor heel even ging ze vandaag een klein beetje omhoog en kon ik een paar van die grote, heel lichtgroen-achtige, eieren gezellig naast mekaar zien liggen. Oh ja, het is nu misschien nog wat moeilijk voor te stellen... Maar straks dan kruipen daaruit een heel aantal kleine lieve donzige babyzwaantjes! Can't wait:). 

zaterdag 22 april 2017

Dichterbij

 
Oké, eventjes inzoomen. Ja. Tadaa! Nou, dat levert een heel ander beeld op, of niet dan;)?

vrijdag 21 april 2017

Mijn grootste streven


Ik moet eerlijk toegeven. Soms doe ik maar wat. Soms zelfs dagen achtereen! Wat van de dingen die moeten bijvoorbeeld. Wat van m'n eigen favoriete dingetjes. Of gewoon wat van de dingen die ik op dat moment kan. En dat zonder echt na te denken. Over het doel. Dat ik eigenlijk constant voor ogen wil houden!

Mijn doel. De reden van mijn bestaan. Ja, zo zou je het ook best kunnen noemen. De reden, met een hele grote uitroepteken! Het allerbelangrijkste. Voor mij. Het meest cruciale. In mijn ogen. Hetgeen waar alles om draait. Wat mij betreft.

God een plezier doen! In plaats van anderen of mezelf. God blij maken! In plaats van deze maatschappij die regelmatig heel wat anders van mij verwacht. God op nummer één! In plaats van de dingen die ook allemaal zo graag bovenaan op mijn levenslijstje willen staan. Dingen die voor die eerste plaats trouwens regelmatig flink hun best doen!

En wat voel ik me een stommeling wanneer ik er ineens achter kom dat één van die dingen in zijn ultieme plan is geslaagd! Teleurgesteld in mezelf bedenk ik vervolgens hoe dat in vredesnaam heeft kunnen gebeuren. Waarschijnlijk lette ik even niet op. Waarschijnlijk had ik even een zwak moment. Waarschijnlijk dacht ik eventjes, voor een veel te lange tijd, niet aan datgeen waarvoor ik in de eerste plaats wil leven!

God behagen! Mijn grootste streven. Bij Hem komen! Bij Hem zijn! En daardoor hopelijk elke dag meer en meer gaan lijken op de vrouw die Hij het allerliefst ziet wanneer Hij naar mij kijkt. Ja, dat is wat ik wil. Dat is mijn voornaamste ambitie. In Hem blijven! Want dat is denk ik ook Zijn allergrootste verlangen.

maandag 17 april 2017

Happy birthday knulletje:)!

Hiep hiep hoera! Mijn knullebeest is vandaag vier jaar geworden<3! Ons lieve hondje bedoel ik dus hè;). Wat was het een feest toen we hem destijds op gingen halen! Helemaal in Noord-Brabant. Samen met z'n vier broertjes en zusjes stond hij daar superblij te doen toen wij voor het eerst hun kennel binnenstapten, maar Rafa was absoluut de allerenergiekste, haha! Z'n staartje kwispelde zich wild, z'n hele lijfje schudde vrolijk mee, en dan die twinkelende oogjes van 'm! Werkelijk waar, zoiets liefs had ik nog nooit gezien! Ik was op slag verliefd, hihi. En zoals we van te voren al zeker wisten: Diezelfde dag nog ging hij met ons mee! Yes:)! De rest is geschiedenis<3...

Die eerste dag in het hoge noorden was erg leuk maar ook best een beetje spannend hoor<3...

 Gelukkig duurde het helemaal niet lang totdat hij dolblij was met z'n gekke nieuwe mensenbaasjes<3.

Mee op vakantie gaat hij ook altijd<3, zo gezellig! Hier een kiekje van z'n allereerste vakantie, in Duitsland, de Harz.

In z'n eerste weekjes bij ons was hij nog kleiner dan mijn konijntjes, echt heel schattig<3!

Een paar van z'n favorietste dingetjes: Ik, haha! Frank<3! Eten! Wandelen! Zand! Sneeuw! Zon!

En natuurlijk z'n allerbeste hondenmaatje, Mylo! Knul en humpel<3. (Mylo is het hondje van m'n zusje en haar gezin).

Mijn lieve knulletje! Stiekem is mijn elke dagelijkse dag een stuk leuker dankzij hem<3.

vrijdag 14 april 2017

The greatest love

 
Tears and blood, fell to the ground, received by dirt and dust. And no one knew, the greatest love, laid at their feet to touch<3...

donderdag 13 april 2017

woensdag 12 april 2017

Giant Pandas

 
Welkom in Nederland, lieve pandabeertjes<3! Mijn lievelingsdiertjes! De foto hierboven heb ik genomen met één van de allereerste digitale cameraatjes die ik in handen kreeg, dik 10 jaar geleden alweer, toen ik deze prachtige beesten voor het eerst in het echt zag:). Tiergarten Schönbrunn, Wenen, Long Hui & Yang Yang, 2006.

dinsdag 11 april 2017

Een bosavontuur met een gouden randje

 
'Sttt... Misschien als we heel stil zijn', fluisterde ik zachtjes tegen Frank toen we langzaam door dat grote bos struinden en nu bijna op dat ene juiste plekje aankwamen. Van een voorbijkomende natuurfotograaf hadden we gehoord dat hij hier ergens moest zitten. Nou ja, zitten. De kans was groter dat we hem vliegend aan zouden treffen, want vogels vliegen nu eenmaal heel graag. En deze speciale soort dus ook!
 
En ze houden van water! Ontdekten we al snel want het duurde niet eens zo heel erg lang tot we daar die prachtige mooierds over een brede sloot, verscholen tussen hoge en aan de waterkant laaghangende bomen, richting ons zagen komen. Ja, het waren er zelfs twee! Een madly in love stelletje, zo leek het. Want ze snelden spelend en luidkeels van de ene sloot naar de andere en weer terug. Zo geweldig leuk om te zien!
 
En dat vooral wanneer je nog nooit eerder in je leven een ijsvogel hebt gespot. Yes, inderdaad, ik heb het hier over ijsvogels:)! 'Wowie!' Was mijn allereerste gedachte. Want wat waren dat een indrukwekkende beestjes. Die wijze lange snaveltjes! Die schattige kraaloogjes! Maar bovenal die imponerende kleuren!
 
Voor een paar secondes lang stonden we eventjes doodstil, net te doen alsof we niet van die enorm grote levende vogelverschrikkers waren, haha. En omdat wij daarvoor blijkbaar genoeg ons best deden vlogen ze nietsvermoedend gewoon vrolijk fladderend vlak langs ons heen. Een puur genietmomentje! En ondanks dat dit momentje maar heel kort duurde keken we mekaar met een big smile aan toen de twee tortelijsvogeltjes even later de bossen weer indoken.
 
'Gaaf! Volgende week weer?' 'Yup!' En zoals afgesproken gingen we die week erna weer op zoek naar blauwe glimpjes in dat groene bos. En weer hadden we mazzel! En die week daarna gingen we weer... En weer hadden we geluk. Ik denk uiteindelijk tot ongeveer vier of zelfs vijf keer toe! De weken daarop kwamen we er echter achter dat ze waarschijnlijk waren verhuisd, of zoiets. We hebben ze daarna in ieder geval nooit weer gezien. En oja, een foto maken heb ik natuurlijk wel geprobeerd! Maar de allerbeste shot die ik destijds (nu alweer twee jaar geleden!) heb kunnen maken was deze hierboven, een soort zoekplaatje (één schimachtig ijsvogeltje) voor diegene die daar zin in heeft;).

zondag 9 april 2017

vrijdag 7 april 2017

De realist in mij

 
Ik ben een optimist! Meestal dan. En ik moet zeggen dat die eigenschap me tot nu toe een hoop plezier, in de vorm van minder zorgen en meer vreugde en rust, heeft gebracht. Heel fijn wel. Maar nu even over dat 'meestal' dingetje. Want niet altijd zie ik het hier en nu én de toekomst even rooskleurig in. Niet altijd word ik blij wanneer ik, dit keer dan zonder m'n roze bril op, naar m'n dagelijks leven en recht vooruit kijk.
 
Nee, zo heel af en toe dan komt de realist in mij ook nog wel eens om de hoek gluren. En de realiteit is momenteel nu eenmaal hard. Onze realiteit. Mijn realiteit. Dat weten anderen vaak nog beter dan mij maar zo nu en dan dan zie ik het zelf dus ook.

Wij leven niet het leukste leven. Niet bepaald het leven waarvan een jong getrouwd stel droomt. Want ik ben ziek. Ik ben op dit moment niet 'ik moet elke dag de hele dag op bed liggen' ziek. Ik kan gelukkig best nog wel wat! Maar ik ben wel 'ik word elke dag behoorlijk in m'n doen en laten beperkt' ziek. En tja, zo'n soort ziek zijn is ook zeker geen pretje. Ja, zo'n soort ziek zijn is ook eigenlijk best wel een beetje ontiegelijk rot!

Realiseer ik me dan ineens extra goed als die realist in mij terrein gaat claimen. Ik ben ziek. Ik kan niet alles. Ik kan veel niet. Ik moet een hoop missen. En mijn man daardoor ook. Tegenwoordig, sinds kort, leef ik gezonder dan ooit en daarmee hoop ik na enige tijd toch iets aan goede gezondheid te winnen, maar... De realiteit is dat ik op dit ogenblik nog steeds ziek ben. En de realiteit is ook dat de kans best groot is dat ik hier op aarde nooit meer helemaal gezond word.

Of is dat per ongeluk dan nu toch ineens de pessimist in mij die ik daar hoor denken? Ik weet het niet. Ik vind het in ieder geval een verschrikkelijke gedachte. Een absolute nachtmerrie gedachte! Of het nu een realistische is of niet. Nee, wanneer ik te lang in het land van de realisten of in die van de pessimisten rondwandel dan krijg ik spontaan heimwee! Naar dat veel aangenamere optimisten land. Daar waar ik alleen maar kan denken aan de mooie stukjes realiteit, die Frank en ik samen gelukkig ook beleven. En daar waar ik alleen maar kan denken aan mijn God, יהוה, JHWH, voor Wie helemaal niets onmogelijk is!

donderdag 6 april 2017

Little footprints in heaven

 
In sweet memory of all the tiny footsteps that never did enter this world simply because they weren't wanted, because they weren't cherished, and because they weren't beloved.

dinsdag 4 april 2017

Over lentekriebels enzo

 
De lente brengt ons zoveel moois! Ik sta er ieder jaar best wel weer een klein beetje versteld van. Van de warmte, de kleuren, en ook van de geluiden die dit feestelijk seizoen gul en vrijgevig aan ons geeft. Van al die blije vogeltjes die hun snaveltjes gewoon niet dicht kunnen houden, en dat echt alleen maar tot mijn grote plezier!

Maar ook van het gevoel dat ik krijg wanneer die verrukkelijke lente taferelen mij liefelijk omringen. Gezellig kriebelt al die heerlijkheid zachtjes bij mij naar binnen en onmiddellijk voel ik dan een hoop nieuwe energie stromen! Al is dat dan vaak een energie waar ik, dankzij mijn ziek zijn, vervolgens weinig mee kan... Maar ik voel het wel. Die ozo prettige lentekriebels!

Wanneer dat schattige hommeltje met z'n snuitje hongerig dat roze bloemetje induikt. En wanneer die zorgzame merel zijn vrouwtje en haar eitjes nauwlettend in de gaten houdt. Wanneer dat vrolijke musje een spetterend bad neemt in Rafa's drinkbak buiten. En wanneer Frank en ik onze theetjes in de tuin drinken, op ons houten bankje midden in de zon.

Ja, ik hou van de lente! Van hoe al dat fraais zo plotseling ontpopt, zo vanuit het niets, na een heleboel koude en donkere dagen. Alsof er een droom in vervulling gaat. Of nee, nog beter, alsof er een belofte wordt ingelost!

Een belofte die eens werd gedaan, ergens in de herfst, nu alweer lang geleden. Toen de bladeren vielen, toen vele vogels vertrokken, en toen na een korte tijd ineens alle kleur verdween. Een belofte die ons beloofde dat die sombere dagen niet voor altijd zouden duren... Een belofte die momenteel rijkelijk wordt waargemaakt!

maandag 3 april 2017

Bright bridge

 
Some bridges in life are immensely instructive. Like, for example, this one I'm standing on right now. Such a knowledgable bridge! At each step I'm learning something new. And I can only pray and hope that I am now, finally, after all these years, slowly walking towards a better health...

zaterdag 1 april 2017