zondag 23 juli 2017

zaterdag 15 juli 2017

Tegen de stroom in

 
Wauw, met een krachtige zwier gooide hij zich hoog de lucht in! Er zat ook eigenlijk niets anders op. Nee, er bestond waarschijnlijk geen enkele manier waarop hij anders bij die razende waterval omhoog zou kunnen komen. Hij had het er zwaar mee. Dat wel. Een makkie was het zeker niet. Maar het lukte hem wel! Uiteindelijk was hij wel daar waar hij graag wilde zijn!
 
Namelijk weer een stukje dichterbij de plek vanwaar hij oorspronkelijk weg kwam. Want dat was zijn doel. Wat hij onderweg ook tegenkwam. Bijvoorbeeld een gevaarlijke botsing met een rots, wat hem wel vaker dan eens was overkomen. Of een onplezierige ontmoeting met een soortgenoot, die juist precies de andere kant opging. En dan die watervalletjes hè. Hij kwam ze tegen in alle soorten en maten. Maar altijd weer was het een heel gevecht.

Ja, het was nogal een weg om te gaan, deze die hij ging, zo recht tegen de stroom in. Het zou zoveel gemakkelijker zijn geweest als hij met het water mee kon zwemmen. Als de rivier gewoon zijn vriend was geweest en niet zijn vijand. Als hij niet constant zo op hoefde te letten en alert hoefde te zijn. Ja, dat klonk hem werkelijk waar als een heerlijk iets in de oren.

Maar geen van die gemakken zouden hem ook maar een klein stukje dichterbij brengen. Dichterbij de plek die hij continu en onophoudelijk voor ogen hield. De plek waar hij jaren geleden was ontstaan. De plek die hij daarna, waar hij ook was gegaan en wat hij ook had gedaan, nooit was vergeten. De enige plek waar al zijn hartsverlangens vervuld zouden worden, dit wist hij heel zeker! En daarom zette hij door en was het simpelweg onmogelijk voor hem om te stoppen...

Ik vind het verhaal van de zalm (en de terugkeer naar zijn oorsprong) zo geweldig mooi! En toen we in Schotland de kans kregen om deze diertjes in actie te zien wilde ik dat natuurlijk dolgraag beleven! Ze doen me denken aan mezelf. Aan onszelf, vooral wanneer ik ook van anderen hoor hoe pittig deze reis op de smalle weg soms is of kan zijn. Na vaak een lange moeilijke tocht komt de zalm (uit)eindelijk in zachtaardig en vreedzaam gebied aan. Precies daar waar hij dan hoort te zijn. Thuis<3!

zaterdag 8 juli 2017

Nostalgische herinneringen

 
Wat hebben we genoten! Van onze Schotland roadtrip. Binnenkort zal ik vast een paar leuke fotootjes met jullie delen! Van dit prachtige land en van de toffe momentjes die wij daarin hebben beleefd. Zo dankbaar dat het kon! En dat we ondanks mijn ziek zijn toch nog een hoop moois hebben mogen zien. Echt een geweldig avontuur, om nooit meer te vergeten!

Maar life goes on, dat is nu eenmaal zo. En daarom logeren we momenteel in m'n home sweet hometown, eventjes voor een paar weekjes, (terwijl m'n ouders op vakantie zijn), in m'n ouderlijk huis. Een plek waar trouwens best wel een aantal belangrijke stukjes fundament van mijn identiteit liggen! Zo ben ik hier bijvoorbeeld geboren, in het achterste slaapkamertje. En is de (inmiddels kostbare) vriendschap tussen mij en mijn zusje vele jaren geleden ontpopt in 'de aanbouw', toen we daar als kleine meisjes samen op één kamer sliepen. Je kunt het je vast voorstellen; dat was regelmatig een behoorlijk gezellige boel;).

En dan nu ook niet te vergeten dat voorste kamertje! Want dat is best wel een verhaal apart. Of eerder een verhaal bijzonder eigenlijk. Want daar heb ik, toen dat destijds mijn slaapkamertje was, voor de allereerste keer in m'n leven heel bewust de hand van God ervaren! Daar ben ik daarom vol overgave op veertienjarige leeftijd mijn wandel met Hem begonnen<3.

Alweer achttien jaar geleden dus, besef ik mij nu. Niet dat ik voor m'n veertiende niet in God geloofde, ik ben gelovig opgevoed en heb als kind nooit getwijfeld aan Zijn echtheid, maar echt voor Hem kiezen (na al Zijn overweldigende liefdesverklaringen!) was voor mij toch een soort van begin. Het begin van mijn christen zijn. Het begin van mijn reis met Hem. En heel eerlijk en oprecht kan ik zeggen dat er in al die jaren nooit een dag is geweest waarop ik spijt heb gehad van die keuze. Nee, het is zelfs mijn allerbeste keuze ooit geweest! Geen enkele andere keuze heeft me zoveel vreugde, liefde en vrijheid bezorgd!

Ja, ik heb hier op houtjes leren schaatsen, op het slootje pal naast ons huis. Ik heb hier mijn allereerste huisdier een naam gegeven, ze was zo'n lieverdje; Wolkje, de poes. Ik heb hier hutten gebouwd, bloemetjesparfum gebrouwd, urenlang gespeeld met mijn knuffels en heb hier ook toen ik ouder werd nog een hoop blij-makende dingen meegemaakt. Ik heb hier ontdekt hoe bitter tranen kunnen smaken, want zeker niet alles was altijd even leuk. Maar ik heb hier ook ontdekt wat intens lachen is, wat het is om te genieten en te leven puur in het nu. Hmmm... Mijn herinneringen van hier zijn talrijk, ik zou ze zo kunnen bundelen tot een boek! Maar natuurlijk ga ik jullie daarmee niet vermoeien;), al hoop ik stiekem wel dat jullie dit kleine kijkje in mijn verleden een beetje lees-leuk vinden:). Shabbat shalom to all of you!

donderdag 29 juni 2017

vrijdag 9 juni 2017

Onze vakantie is peekin' around the corner

 
Dag dag lief (t)huisje op wielen! Nog geen twee jaar hebben we dat geweldig leuk ding gehad en dan nu was het alweer tijd om 'm uit te zwaaien. Jammer wel. Maar de toffe herinneringen hebben we gelukkig nog en houden we voorlopig ook nog even!
 
Want vergeten doen we die fantastische weekjes op de camping echt niet zomaar. Het eerste jaar in Norg en het tweede jaar in Schipborg. (Supermooie plekjes!) En dan ook nog dat weekendje Opwekking! Ja, we hebben wel gebruik van 'm gemaakt, haha. Dus ik vermoed stiekem dat er in de toekomst ooit nog wel weer eens een caravan op onze oprit zal staan...
 
Maar vooralsnog dus eerst even niet meer. Vooralsnog staat daar voor nu dus alleen nog ons autootje. Ja, ik schrijf auto plus otje want het is een kleine auto waarin we rijden maar ook daar kun je leuk genoeg gave avonturen mee maken! Hebben we laatst maar eventjes wederom besloten want onze reishonger blijft met of zonder caravan gewoon rustig door knagen;).
 
Dus heel binnenkort gaat autootje op reis. Met ons erin! Eerst een stukje over land. Dan een nachtje slapen op het water. En dan weer een heel endje over waarschijnlijk kilometerslange asfaltwegen, maar hopelijk ook over een boel van die prachtige country roads omgeven door stenen muurtjes en heuvelachtige bergen... Rara, waar gaan wij deze zomer naartoe:)?
 
Aye, richting de Scottish Highlands! Schotland. Al jaren is dat een droom van Frank en mij en nu gaat deze droom spoedig ineens heel erg levensecht worden. Zo gaaf! Met ons drietjes op een overzees avontuur! (Rafa, ons hondje gaat natuurlijk ook weer mee, haha). Enorm veel zin in! Maar voordat we gaan wil ik jullie, bij deze, ook allemaal een hele fijne vakantie toewensen! Thuis of weg. Samen of alleen. Smile, laugh and steal as much joy (back) as you can!

zaterdag 3 juni 2017

Hold on!

 
Let the darkness always remind you of the sun who will come! If you just fight, if you just wait, until that mornin' comes...

vrijdag 2 juni 2017

Tears and joy

 
I've met some wood and I've met some stones but mostly I have walked on green grass beneath a beautiful blue sky. Yes, I do remember my tears but also my joy. And I treasure them both! 'Cause they have taught me how to be thankful and how to forgive<3...

donderdag 1 juni 2017

...

 
Pieces of past. Ugly memories. Don't we have them all? Thoughts were sharpened. Our hearts became hard. Sounds familiar?

dinsdag 30 mei 2017

Gezond bezig!

 
De boontjes komen al op! En ook de prei en de wortels laten sprieterig hun allereerste groen al een klein beetje zien. Zo leuk hè, een eigen moestuin. Een heel aantal jaartjes geleden hebben we ooit eens een mini moestuintje in onze eigen tuin bijgehouden. Met een paar wortels en wat aardbeitjes. Maar dit wordt een echte! (Bij mijn ouders achter op het land dit keer). Je weet wel, met werkelijk van alles erin!
 
Zo staat onze serre momenteel vol met kleine baby groentjes. Dat klinkt heel schattig en dat is het ook best wel een beetje hoor, haha. Maar wanneer die schattige groentjes groot genoeg zijn dan gaan ook die allemaal onze moestuin in. Daar waar ze wonderbaarlijk genoeg heel waarschijnlijk gewoon verder zullen groeien. Tot hopelijk hele grote onschattige joekels!
 
Broccoli. Komkommer. Radijsjes. En dat het meest allemaal biologisch. Ja, want biologisch is wel een beetje ons woord geworden, zo ergens in de afgelopen drie maand. Biologisch en puur. Dus ook zonder troepjes zoals e-nummers enzo. We willen nu gewoon zoveel mogelijk kant en klare natuur eten (en drinken). Want dat is gezond! Hmmm... Dat laatste woord hoor ik ons de laatste tijd trouwens ook erg vaak zeggen;).
 
Gezond leven. Gezond eten. En dan hopelijk gezond worden! Of in ieder geval gezonder. Want hoe fijn zou dat zijn! Jarenlang heb ik God gevraagd om genezing. En ik geloof nog steeds dat Hij mij in een handomdraai helemaal gezond kan maken! Zonder twijfel. Maar langzamerhand lijk ik er nu ook achter te komen dat Hij in die genezing misschien wel meer met mij wil en kan samenwerken dan dat ik eerder altijd heb gedacht...
 
Want natuurlijk ben ik elke dokter (nou ja, bijna elke dokter dan) bij langs geweest en bestaat er volgens mij nauwelijks nog een onderzoek dat ik niet heb gehad. En natuurlijk heb ik gebeden en heb ik voor me laten bidden en heb ik tot Hem gesmeekt vanuit het diepst van mijn ziel op mijn allermoeilijkste momenten... Maar echt continue extreem gezond eten (en leven, denk dan bv aan ontgiften of aan geen shampoos meer gebruiken) bleef altijd een dingetje. Vooral ook omdat ik altijd overtuigd ben geweest (meer onbewust dan bewust) dat dat niet hetgeen zou zijn dat in mijn zieke lijf een verschil zou kunnen maken. Maar daar denk ik nu dus anders over! Dus vandaar dat de biologische aardappeltjes vorige week de grond in gingen en vanavond o.a. de paprika plantjes op het program staan:)...

maandag 29 mei 2017

A great adventure with Him

 
Partly I understand and there's a part that has found peace with not knowing and then there are those things that I don't get but do want to get. Well, that's gonna be a nice part... A great adventure with Him!

zondag 28 mei 2017

Bzzzzzzzzz...

 
Het was weer zo ver hoor! De ongeschoolde bioloog in mij raakte weer eens geboeid. Ik kom dan ook best vaak echt de leukste en mooiste creaties van God tegen<3, gewoon in onze eigen tuin! Waaronder heel regelmatig mijn eigen man natuurlijk;), maar dit weekend bijvoorbeeld ook dit uitzonderlijk groot schepsel voor zijn soort. Een hoornaar. Das een mega wesp! Al dagen zoeft zij af en aan om kleine stukjes hout uit onze takkenwal te knabbelen. Luid zoemend komt ze dan met haar lege bekje aanvliegen om er vervolgens weer met een volle vandoor te gaan. Ik vind dat zo vermakelijk om te zien hè! Geniet je een klein stukje met me mee:)?
 

vrijdag 26 mei 2017

Omhoog, de lucht in!

 
Ik had vannacht een vrijgezellenfeestje! In m'n dromen dan zeg maar, haha. Jammer genoeg. Want het was echt het gaafste vrijgezellenfeestje ooit! We gingen namelijk met z'n allen een bezoekje brengen aan... Het heelal! Gewoon, 'zomaar' eventjes. Can you believe it? Echt waar! Uhm, ik bedoel helaas niet echt waar dus.
 
Maar het voelde wel enorm echt! Ongelofelijk hè? Hoe dromen soms zo echt kunnen voelen. Alsof ik echt in dat UFO-achtig vliegend object zat. Alsof we echt zo dwars door de wolken naar steeds donker wordende luchten vlogen. Alsof we ons op den duur werkelijk bevonden te midden van misschien wel het allermooiste dat ik ooit heb gezien.
 
Nou ja, dat ik niet echt heb gezien dus hè. Maar desalniettemin was het wel ontiegelijk mooi! Om mij heen zag ik duizenden, of zelfs miljoenen sterren als kleine lichtjes stralend fonkelen. In een ondenkbaar gigantische ruimte, zoals een ruimte die geen grenzen lijkt te kennen, zo immens! En dan die donkerzwarte lucht die werd versierd door intens spectaculaire kleuren! Magnifiek! Ja, misschien was dat nog wel hetgeen waarvan ik het meest duizelde. Kleuren zeker niet van deze wereld, zo bijzonder! Terwijl ik uit dat raampje keek, en al dat wonderlijke dat mij omgaf gefascineerd in mij opnam.
 
Maar goed, vanzelfsprekend kwam er alweer snel een eind aan dat nogal geweldige en tegelijkertijd maffe avontuur. Want ik werd wakker. En verbleef plotseling weer op planeet aarde, E.T. phone home;). In ons trouwens best wel heerlijke bedje, daar in ons knus gezellige slaapkamertje. En toch kon niets van dat mij troosten en deed ik onmiddellijk heel snel mijn ogen weer stijf dicht...
 
In de hoop dat mijn slaap die buitengewone plek terug zou kunnen vinden! Maar nee hoor. Op geen enkele manier natuurlijk. Dikke pech! Heel misschien vannacht dan. Hoop ik. Of anders morgennacht! En als niet dan ga ik er gewoon zo vaak over vertellen zodat ik deze belevenis hopelijk nooit weer vergeet. 'Wat ik nu toch heb beleefd joh! Nou ja, helaas niet echt heb beleefd...' Hihi.

donderdag 25 mei 2017

Lekkere strawberrietjes

 
When something makes me smile, I know I like it;)! Aardbeitjes van de boerderij:). Yumyum.

woensdag 24 mei 2017

Be like the honey bee

 
If we all would search for sweetness like the bee does... Then this world would be a much sweeter place:)!

dinsdag 23 mei 2017

Hate is deadly

 
Hate is a poison. A deadly poison. That eventually, sadly, if one keeps on takin' it, is able to kill all the wonderful fragrances of love and compassion that live inside a human being.

maandag 22 mei 2017

donderdag 18 mei 2017

Prisoner of hope

 
When I'm moving fast, running through the forest.
Barefoot, feeling every branch and leaf.
Absorbing the green, singing one of my favorites.
You know, wild and free, like the girl I used to be.
That's when I know. I'm still dreaming.
That's when I know. I didn't wake up yet...

woensdag 17 mei 2017

dinsdag 16 mei 2017

Prediker momentjes

 
Zinloosheid. Soms zie ik het nergens. En soms zie ik het ineens overal...

maandag 15 mei 2017

Sleepy spring moment

 
Lying on a bed of mossy grass, with the birds singing me a lullaby and with the warmth of the sun tucking me in<3... I just love these kind of great spring-afternoon moments:)!

zondag 14 mei 2017

Hoopvolle weersomstandigheden

 
Onze lucht vertelde vandaag een geweldig mooi verhaal! Dat ging over zonneschijn dat komt na regen en over wolken die komen maar die gelukkig ook altijd weer gaan:)...

donderdag 11 mei 2017

donderdag 4 mei 2017

Berouw

 
Spijt hebben. Een zinloos iets? Zoals deze wereld ons nog wel eens wil doen geloven? Of in sommige gevallen wellicht de enige sleutel tot herstel van iets dierbaars dat nu momenteel nog stuk en gebroken is?

maandag 1 mei 2017

Missie! Dat gevoel van toen hervinden

 
Weet jij het nog? Zonder al te veel nadenken leefde jij je leven. Tenminste, zo voelt dat haast. Nu. Want mijmeren deed je toen nauwelijks. Piekeren was een zeldzaam iets. En analyseren was een woord dat je waarschijnlijk alleen vanuit het woordenboek kende. Ja, die heerlijke onbezorgde tijd. Herinner je je die?

Die goeie ouwe tijd, zo noemen ze dat volgens mij ook wel eens. Een tijd niet perse zonder obstakels hoor, want moeilijke en minder leuke dingen maakte je toen ook gewoon mee. En ook pijn en verdriet waren jou zeker niet onbekend. Nee, het leven destijds leek eigenlijk gewoon best wel heel erg op het leven van nu. En toch, op de één of andere manier, had je toen een stuk minder zorgen!

Wist je dingen veel sneller van je af te zetten. Maakte jij je niet druk om iets waar allang een punt achter was gezet. Viel iets zwaars helemaal niet zo zwaar als nu wel eens. En was een nachtje slapen vaak genoeg om weer door te kunnen gaan. Zonder het gedoe van gisteren. Zonder de strubbelingen van de dag ervoor.

En daardoor met veel meer tijd en ruimte voor vreugde! Tijd in je hoofd. Ruimte in je hart. Om te kunnen genieten van de leuke en mooie dingen! Van dat bezoekje dat afgelopen week aan jou werd gebracht. Van die kus die je vanmorgen van je geliefde kreeg. Of van dat korte momentje eventjes voor jezelf, zittend in de warme lentezon met in je hand een appetijtelijk kopje thee.

Die tijd van vroeger. Misschien is dat een tijd die lang niet iedereen eens heeft beleefd? Ik weet het niet, ik kan alleen maar voor mezelf spreken. En ik heb die tijd beleefd! Toen ik een tiener was. Toen ik een jonge twintiger was. Een behaaglijke tijd! Een bekoorlijke tijd! Ja, ergens voel ik m'n hart terugverlangen... Nee, niet naar die tijd. Maar wel naar die ontiegelijk verrukkelijke onbezorgdheid!

zondag 30 april 2017

Life is rough, but beautiful!

 
Sometimes life's a bumpy ride. But I must say, honestly, I still don't wanna miss any step of it<3.

maandag 24 april 2017

zondag 23 april 2017

Babyzwaantjes in de maak!


Misschien kunnen jullie je die schattige baby-zwaantjes van vorig jaar nog herinneren? Waarschijnlijk niet, haha, maar ik wel natuurlijk;). Dat was namelijk zo geweldig leuk om te zien! En hoe gaaf is het dat wij hier, in onze buurt, ook dit jaar weer, hoogstwaarschijnlijk dan, van zo'n prachtig tafereel kunnen gaan genieten? Want moeder zwaan zit weer op haar nest! Ooit eens een zwanennest gezien? Gigantisch zijn ze! En behoorlijk indrukwekkend wel. Honderden, zo niet duizenden, oude rietstengels gestapeld tot een veilige en warme broedplaats<3. Voor heel even ging ze vandaag een klein stukje omhoog en kon ik een paar van die grote, heel lichtgroen-achtige, eieren gezellig naast mekaar zien liggen. Oh ja, het is nu misschien nog wat moeilijk voor te stellen... Maar straks dan kruipen daaruit een heel aantal kleine lieve donzige babyzwaantjes! Can't wait:)

zaterdag 22 april 2017

Dichterbij

 
Oké, eventjes inzoomen. Ja. Tadaa! Nou, dat levert een heel ander beeld op, of niet dan;)?

maandag 17 april 2017

Happy birthday knulletje:)!

Hiep hiep hoera! Mijn knullebeest is vandaag vier jaar geworden<3! Ons lieve hondje bedoel ik dus hè;). Wat was het een feest toen we hem destijds op gingen halen! Helemaal in Noord-Brabant. Samen met z'n vier broertjes en zusjes stond hij daar superblij te doen toen wij voor het eerst hun kennel binnenstapten, maar Rafa was absoluut de allerenergiekste, haha! Z'n staartje kwispelde zich wild, z'n hele lijfje schudde vrolijk mee, en dan die twinkelende oogjes van 'm! Werkelijk waar, zoiets liefs had ik nog nooit gezien! Ik was op slag verliefd, hihi. En zoals we van te voren al zeker wisten: Diezelfde dag nog ging hij met ons mee! Yes:)! De rest is geschiedenis<3...

Die eerste dag in het hoge noorden was erg leuk maar ook best een beetje spannend hoor<3...

 Gelukkig duurde het helemaal niet lang totdat hij dolblij was met z'n gekke nieuwe mensenbaasjes<3.

Mee op vakantie gaat hij ook altijd<3, zo gezellig! Hier een kiekje van z'n allereerste vakantie, in Duitsland, de Harz.

In z'n eerste weekjes bij ons was hij nog kleiner dan mijn konijntjes, echt heel schattig<3!

Een paar van z'n favorietste dingetjes: Ik, haha! Frank<3! Eten! Wandelen! Zand! Sneeuw! Zon!

En natuurlijk z'n allerbeste hondenmaatje, Mylo! Knul en humpel<3. (Mylo is het hondje van m'n zusje en haar gezin).

Mijn lieve knulletje! Stiekem is mijn elke dagelijkse dag een stuk leuker dankzij hem<3.

vrijdag 14 april 2017

The greatest love

 
Tears and blood, fell to the ground, received by dirt and dust. And no one knew, the greatest love, laid at their feet to touch<3...

donderdag 13 april 2017

dinsdag 11 april 2017

Een bosavontuur met een gouden randje

 
'Sttt... Misschien als we heel stil zijn', fluisterde ik zachtjes tegen Frank toen we langzaam door dat grote bos struinden en nu bijna op dat ene juiste plekje aankwamen. Van een voorbijkomende natuurfotograaf hadden we gehoord dat hij hier ergens moest zitten. Nou ja, zitten. De kans was groter dat we hem vliegend aan zouden treffen, want vogels vliegen nu eenmaal heel graag. En deze speciale soort dus ook!
 
En ze houden van water! Ontdekten we al snel want het duurde niet eens zo heel erg lang tot we daar die prachtige mooierds over een brede sloot, verscholen tussen hoge en aan de waterkant laaghangende bomen, richting ons zagen komen. Ja, het waren er zelfs twee! Een madly in love stelletje, zo leek het. Want ze snelden spelend en luidkeels van de ene sloot naar de andere en weer terug. Zo geweldig leuk om te zien!
 
En dat vooral wanneer je nog nooit eerder in je leven een ijsvogel hebt gespot. Yes, inderdaad, ik heb het hier over ijsvogels:)! 'Wowie!' Was mijn allereerste gedachte. Want wat waren dat een indrukwekkende beestjes. Die wijze lange snaveltjes! Die schattige kraaloogjes! Maar bovenal die imponerende kleuren!
 
Voor een paar secondes lang stonden we eventjes doodstil, net te doen alsof we niet van die enorm grote levende vogelverschrikkers waren, haha. En omdat wij daarvoor blijkbaar genoeg ons best deden vlogen ze nietsvermoedend gewoon vrolijk fladderend vlak langs ons heen. Een puur genietmomentje! En ondanks dat dit momentje maar heel kort duurde keken we mekaar met een big smile aan toen de twee tortelijsvogeltjes even later de bossen weer indoken.
 
'Gaaf! Volgende week weer?' 'Yup!' En zoals afgesproken gingen we die week erna weer op zoek naar blauwe glimpjes in dat groene bos. En weer hadden we mazzel! En die week daarna gingen we weer... En weer hadden we geluk. Ik denk uiteindelijk tot ongeveer vier of zelfs vijf keer toe! De weken daarop kwamen we er echter achter dat ze waarschijnlijk waren verhuisd, of zoiets. We hebben ze daarna in ieder geval nooit weer gezien. En oja, een foto maken heb ik natuurlijk wel geprobeerd! Maar de allerbeste shot die ik destijds (nu alweer twee jaar geleden!) heb kunnen maken was deze hierboven, een soort zoekplaatje (één schimachtig ijsvogeltje) voor diegene die daar zin in heeft;).

zondag 9 april 2017

vrijdag 7 april 2017

De realist in mij

 
Ik ben een optimist! Meestal dan. En ik moet zeggen dat die eigenschap me tot nu toe een hoop plezier, in de vorm van minder zorgen en meer vreugde en rust, heeft gebracht. Heel fijn wel. Maar nu even over dat 'meestal' dingetje. Want niet altijd zie ik het hier en nu én de toekomst even rooskleurig in. Niet altijd word ik blij wanneer ik, dit keer dan zonder m'n roze bril op, naar m'n dagelijks leven en recht vooruit kijk.
 
Nee, zo heel af en toe dan komt de realist in mij ook nog wel eens om de hoek gluren. En de realiteit is momenteel nu eenmaal hard. Onze realiteit. Mijn realiteit. Dat weten anderen vaak nog beter dan mij maar zo nu en dan dan zie ik het zelf dus ook.

Wij leven niet het leukste leven. Niet bepaald het leven waarvan een jong getrouwd stel droomt. Want ik ben ziek. Ik ben op dit moment niet 'ik moet elke dag de hele dag op bed liggen' ziek. Ik kan gelukkig best nog wel wat! Maar ik ben wel 'ik word elke dag behoorlijk in m'n doen en laten beperkt' ziek. En tja, zo'n soort ziek zijn is ook zeker geen pretje. Ja, zo'n soort ziek zijn is ook eigenlijk best wel een beetje ontiegelijk rot!

Realiseer ik me dan ineens extra goed als die realist in mij terrein gaat claimen. Ik ben ziek. Ik kan niet alles. Ik kan veel niet. Ik moet een hoop missen. En mijn man daardoor ook. Tegenwoordig, sinds kort, leef ik gezonder dan ooit en daarmee hoop ik na enige tijd toch iets aan goede gezondheid te winnen, maar... De realiteit is dat ik op dit ogenblik nog steeds ziek ben. En de realiteit is ook dat de kans best groot is dat ik hier op aarde nooit meer helemaal gezond word.

Of is dat per ongeluk dan nu toch ineens de pessimist in mij die ik daar hoor denken? Ik weet het niet. Ik vind het in ieder geval een verschrikkelijke gedachte. Een absolute nachtmerrie gedachte! Of het nu een realistische is of niet. Nee, wanneer ik te lang in het land van de realisten of in die van de pessimisten rondwandel dan krijg ik spontaan heimwee! Naar dat veel aangenamere optimisten land. Daar waar ik alleen maar kan denken aan de mooie stukjes realiteit, die Frank en ik samen gelukkig ook beleven. En daar waar ik alleen maar kan denken aan mijn God, יהוה, JHWH, voor Wie helemaal niets onmogelijk is!

donderdag 6 april 2017

Little footprints in heaven

 
In sweet memory of all the tiny footsteps that never did enter this world simply because they weren't wanted, because they weren't cherished, and because they weren't beloved...

dinsdag 4 april 2017

Over lentekriebels enzo

 
De lente brengt ons zoveel moois! Ik sta er ieder jaar best wel weer een klein beetje versteld van. Van de warmte, de kleuren, en ook van de geluiden die dit feestelijk seizoen gul en vrijgevig aan ons geeft. Van al die blije vogeltjes die hun snaveltjes gewoon niet dicht kunnen houden, en dat echt alleen maar tot mijn grote plezier!

Maar ook van het gevoel dat ik krijg wanneer die verrukkelijke lente taferelen mij liefelijk omringen. Gezellig kriebelt al die heerlijkheid zachtjes bij mij naar binnen en onmiddellijk voel ik dan een hoop nieuwe energie stromen! Al is dat dan vaak een energie waar ik, dankzij mijn ziek zijn, vervolgens weinig mee kan... Maar ik voel het wel. Die ozo prettige lentekriebels!

Wanneer dat schattige hommeltje met z'n snuitje hongerig dat roze bloemetje induikt. En wanneer die zorgzame merel zijn vrouwtje en haar eitjes nauwlettend in de gaten houdt. Wanneer dat vrolijke musje een spetterend bad neemt in Rafa's drinkbak buiten. En wanneer Frank en ik onze theetjes in de tuin drinken, op ons houten bankje midden in de zon.

Ja, ik hou van de lente! Van hoe al dat fraais zo plotseling ontpopt, zo vanuit het niets, na een heleboel koude en donkere dagen. Alsof er een droom in vervulling gaat. Of nee, nog beter, alsof er een belofte wordt ingelost!

Een belofte die eens werd gedaan, ergens in de herfst, nu alweer lang geleden. Toen de bladeren vielen, toen vele vogels vertrokken, en toen na een korte tijd ineens alle kleur verdween. Een belofte die ons beloofde dat die sombere dagen niet voor altijd zouden duren... Een belofte die momenteel rijkelijk wordt waargemaakt!

zaterdag 1 april 2017

donderdag 30 maart 2017

Hate destroys, love builds

 
It all begins with just a little touch. Quickly but in such a well-picked place. And when that black spot doesn't get cleansed right away it will grow. Because that is what it loves to do. Grow larger and bigger. Until it gets the chance to grab your whole heart. In the name of love, do not get involved with hate!

dinsdag 28 maart 2017

maandag 27 maart 2017

Courageously


I believe we are meant to live a life without fear, I think that is why we hate fear so much.

vrijdag 24 maart 2017

Rooskleurig

 
Wanneer de allereerste kleuren verschijnen. Een lieveheersbeestje hier, een prachtig bloemetje daar. Dan weet ik dat de winter voorbij is. Dan weet ik dat het tijd is voor een nieuw begin!

donderdag 23 maart 2017

Jesus is life!

 
Being His, a child of God, sort of feels like a lively spring day like today. Everyday! Because no matter the season I'm in, with Him by my side I feel alive all the time!

woensdag 22 maart 2017

Er is er één jarig:)!

Hoi allemaal,

Yes, drie jaar:)!!! Ik denk ik val maar meteen met de deur in huis want dat is hoe oud mijn blogje vandaag is geworden en zoals jullie weten vind ik het altijd leuk om daar eventjes stil bij te staan. Gewoon omdat er toch weer een jaar voorbij is gevlogen en niet alleen ik maar ook Semaja Rafu weer het één en ander heeft meegemaakt;).

Zo is het hier de laatste tijd een beetje rustig(er) bijvoorbeeld. Misschien was jullie dat al opgevallen? De reden daarvan is een levensoude hobby van me. Knutselen! DIY-en noemen ze dat tegenwoordig ook wel. In al mijn creatieve enthousiasme ben ik vorig jaar een extra blog begonnen. Een knutselblog dus zeg maar:). Miriam's knutselhoekje. En toen ik daar eenmaal mee bezig was bleven de nieuwe knutselideetjes maar komen en komen;)!

Zoals je vast kunt raden kreeg ik daardoor minder tijd om te schrijven. Ik fröbel(de) er flink op los maar knutselen met woorden doe (deed) ik ineens even veel minder. Opzich niet erg maar naar mate de maanden verstrijken voel ik mijn schrijfgemis stukje bij beetje ook steeds een tikkeltje groter groeien<3...

Dus waarschijnlijk zal ik ergens dit jaar eindelijk weer eens wat langere stukjes gaan schrijven en plaatsen:)! Hopelijk. Want de toekomst voorspellen kan ik natuurlijk niet;). Maar zin heb ik er wel in! En knutselen zal ik sowieso wat minder gaan doen. Want ik heb gemerkt dat dat vele creatief doen ook voor m'n (zieke) lijf regelmatig wat te veel en niet het allerbeste is. Hmmm... Grenzen bewaken. Nee zeggen. M'n lichaam zou het niet erg vinden als ik daar zo af en toe nog een boel sterker in word, haha.

Nou ja, verder heb ik eigenlijk niet zoveel nieuwtjes te vertellen. Over m'n blogjes dan. Over mezelf wel. Want ikzelf deelde een maandje geleden behoorlijk nieuws met jullie! Na bijna tien jaar ziek zijn kreeg ik m'n allereerste diagnose! De ziekte van Lyme. Een ellendige rotziekte, tenminste dat is het voor mij al die jaren geweest. En nu hoop ik daar het komende jaar (of zeg maar gerust de komende jaren) iets (of liever natuurlijk helemaal) van te herstellen.

Of dit echt gaat gebeuren is afwachten. De tijd zal het leren. Maar stiekem houd ik best een hoop rekening met een positieve verandering. Zo supergeweldig zou dat zijn:)! Al zal ik straks al een beetje meer kunnen dan dat ik nu kan... Ontzettend heerlijk lijkt me dat<3!

Maar dat is dus iets voor volgend jaar. Wie weet, misschien kan ik jullie daar tijdens Semaja's vierde verjaardag al meer over vertellen:).

Iets wat ik tot nu toe in ieder geval altijd als een hele grote zegen heb ervaren is dat ik al die afgelopen jaren gelukkig wel gezond genoeg ben gebleven om regelmatig te kunnen schrijven! Want dat blijft toch echt wel mijn allergrootste hobby. Uhm, tenminste dat denk ik dan, haha. Want knutselen komt toch ook best wel aardig bij nummer één liefhebberijen in de buurt hoor;).

Hoe dan ook, voor nu eerst tot ziens en iedereen een hele fijne rest van de dag toegewenst!

Met hoopvolle groetjes,
Miriam

maandag 20 maart 2017

Vandaag 8 jaar getrouwd met mijn allerliefste!

 
Us. Our story. Our little history. I treasure every single piece of memory of it. The good ones. But also the bad ones. Because they both eventually brought us to where we are today<3.