dinsdag 13 december 2016

~Sofie's pijn~


(Fictie) Dit was dan het moment waarop ze maanden hadden gewacht! Waar ze al die tijd zo naar toe hadden geleefd. Waar ze vol blijde verwachting naar hadden uitgezien. En het was geweldiger dan ze zich hadden voorgesteld! Dan ze ooit hadden kunnen bedenken. Haar handjes, zo klein. En haar voetjes... Bestond er iets volmaakters in de wereld dan dat? De voetjes van een pasgeboren baby. Zo zacht, zo liefelijk. Zo ontzettend perfect!

Sofie had net hun dochtertje, van nog maar een paar dagen oud, verschoond en ging nu samen met haar in de schommelstoel zitten. Nog eventjes met mama knuffelen voor het slapen gaan. Terwijl Harry toekeek vanuit de deuropening. Waar zijn hart haast leek te barsten van de liefde die hij voor hen voelde. Zoveel en zo intens! Zijn vrouw en zijn dochter. Er bestond werkelijk niets waar hij liever naar keek.

Sofie schommelde zachtjes heen en weer en voelde ongeveer hetzelfde. Bewondering. En vurig veel liefde! Maar dat niet alleen helaas. Want sinds de geboorte van Esmeralda woelden er ook een boel andere gevoelens door haar heen. Gevoelens van pijn. Van schaamte en schuld. En gevoelens van spijt ook vooral.

Ze had het nooit geweten. Omdat ze het niet had willen weten. Maar had ze het zich maar beseft! Ten volste. Dat dit het was wat ze destijds weg had laten halen. Een mensenleven! De schoonheid en de kostbaarheid daarvan had ze in haar keuze, nu alweer jaren geleden, compleet genegeerd. Maar diezelfde mooie dingen hadden haar overweldigd toen de verloskundige, afgelopen woensdag, Esmeralda in haar armen had gedrukt.

Bitterzoet was haar gevoel geweest. In de meest extreme zin van het woord. Want ze had gehuild omdat haar hart leek te exploderen van vreugde. Maar ze had ook gehuild omdat ze rouwde om het kindje dat ze nooit een kans had gegeven.

Harry wist niets van haar geheim. En van het verdriet dat ze de laatste maanden met zich mee had gedragen. Het was hun gedeelde grootste wens geweest die in vervulling was gegaan, toen ze ongeveer acht maand geleden had ontdekt dat ze zwanger was. En het was een feestje geweest om het hem te vertellen! Maar tegelijkertijd was er ook, heel langzaam aan maar zeker, een naar gevoel gaan knagen. Een pijn dat ergens van heel diep leek te komen.

Want ze begreep er eerst niets van. Waarom ze plotsklaps zomaar een uur lang uit het raam kon staren. Slechts denkend aan alleen maar vroeger. Nou ja, vroeger. Aan nu bijna tien jaar geleden. Toen ze Harry nog niet had leren kennen. En toen ze midden in haar studie had ontdekt dat ze zwanger was! Ze had het verschrikkelijk gevonden. En besloot toen ook al snel te doen wat haar het allerbeste leek. Ja, zo vastberaden als dat ze toen was geweest, zo verloren voelde Sofie zich op dit moment...

Mijn beenderen waren voor U niet verborgen, toen ik in het verborgene gemaakt ben en geborduurd werd in de laagste plaatsen van de aarde. Uw ogen hebben mijn ongevormd begin gezien, en zij allen werden in Uw boek beschreven, de dagen dat zij gevormd werden, toen er nog niet één van hen bestond.
Psalmen 139:15&16

Fictieve dinsdag

1 opmerking: