donderdag 17 november 2016

~Het pad waarop ik wandel en soms stilsta~

 
Het was inmiddels pikkedonker geworden toen ik eindelijk maar toch dat pad vond! Een hele tijd geleden alweer. Of misschien had dat pad mij gevonden? Ik weet het niet zo goed. Ik denk het. Want ik ben destijds wel bewust wezen zoeken maar ik weet zeker dat ik zonder zijn hulp verdwaald was gebleven. Ja, als zijn licht mij niet vanuit het duister had gelonkt dan was ik nooit op dat pad terecht gekomen.

Eerst waren het hele kleine stipjes geweest. Die plotseling verschenen. Alsof aan de horizon, ergens heel in de verte. Maar ze waren steeds groter geworden toen ik mijn ogen daarop gericht hield. En na enige tijd stond ik zomaar langs de kant van dat pad. Ik besloot er maar gelijk op te stappen. Wow. Het was een eigenaardig pad. Een hele bijzondere. Eentje zoals je die nergens anders tegenkomt! Je moet er misschien zelf een stuk op lopen om dat te snappen.

Wat ik wel kan verklappen is dat er om de zoveel meter een prachtige lantaarn staat. Met daarin drie lichtjes die genoeg licht geven voor iedereen die er op dat pad loopt of op dat pad wil gaan lopen. En op zich zijn dat er nog best een aantal. Niet heel veel moet ik toegeven maar nog wel net genoeg mensen om niet altijd alleen te hoeven lopen. En dat is fijn! Want het pad leidt naar het allermooiste en meest fantastische dat er bestaat maar is niet altijd even gemakkelijk begaanbaar. En daarom kun je onderweg elkaars hulp af en toe goed gebruiken.

Zo ben ik zelf wel eens lelijk gevallen. Gestruikeld over een kei die ik niet had zien liggen. Of dat ongelukje in die ene scherpe bocht! Ik kan me dat nog goed herinneren. Erg pijnlijk. Al lijken die incidentjes in het niet te vallen bij wat ik nu meemaak. Ja, ik moet eerlijk zeggen dat dit tot nu toe mijn zwaarste beproeving is geweest. Nou ja, geweest. Helaas nog niet geweest. Helaas nog steeds gaande.

Want ik zit hier nog steeds in die onmogelijke kuil, waar ik jaren geleden al in ben gevallen. Het is me nooit gelukt om eruit te klimmen. In m'n eentje niet maar ook niet met hulp van anderen. Die stomme kuil! Het is hier soms best eenzaam. Frustratie en verdriet doen soms net alsof ze m'n allerbeste vriendjes zijn. En boosheid is ook geen vreemde voor me. Maar! Die kuil bevindt zich wel in het enige pad dat ik wil gaan en ook niet onbelangrijk: Ik zit vlak onder een lantaarn, mét drie Lichtjes.

Ga binnen door de nauwe poort, want wijd is de poort en breed is de weg die naar het verderf leidt, en velen zijn er die daardoor naar binnen gaan; maar de poort is nauw en de weg is smal die naar het leven leidt, en weinigen zijn er die hem vinden.
Mattheüs 7:13&14

Een notitie

4 opmerkingen:

  1. Knap beschreven. Je kan hiermee zo meedoen aan de bloghop van november. Het thema: licht. Tja, die kuil...het gevoel vast te zitten in een situatie; geen fijn gevoel. Ik kom even naast je zitten. Kijkend naar boven zeg ik: 'wat een mooie lichtjes'. Je bent niet alleen.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Fijn dat je even bij me komt zitten! Samen is gezelliger dan alleen:).

      Verwijderen
  2. Wat heb je dit weer mooi opgeschreven. Het raakt me. Maar ook datgene wat je schrijft over 'de kuil' en je eenzaamheid. Gelukkig wel op het pad van Christus. Sterkte Miriam en goed om te dromen van die fantastische plaats aan het einde van het pad.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dank je wel, Rinske:). Ja, ik blijf dromen en ondertussen ook hopen! 't Is heerlijk om te weten dat het uiteindelijk allemaal goedkomt. Maar 't zou helemaal fijn zijn als ik nog voor die tijd m'n gezondheid terug zal krijgen!

      Verwijderen