dinsdag 11 oktober 2016

~Peter's schuldgevoel~


(Fictie) Peter had alweer ja gezegd. Ze hadden ook niet anders verwacht hoor. Peter zei altijd ja. Maar Simon, die dit de laatste tijd steeds vaker zag gebeuren, begon zich af te vragen waarom. Wist Peter dan niet dat ook een christen wel eens nee mag zeggen? Dat ja zeggen echt niet altijd in directe verbinding staat met naastenliefde. Dat beide woorden, ja en nee, er evenveel toe doen in dit leven.

Peter was na z'n antwoord naar de toilet gelopen. Nou ja, gevlucht eigenlijk. Hij moest nadenken en dat kon hij niet met al die mannen om hem heen. Z'n vrienden van de kerk. Eerlijke mannen van God. Die altijd het juiste hadden gedaan. Die altijd rein van hart waren gebleven. Geen van hen had zijn vrouw bedrogen, dacht Peter, zoals hij dat wel keihard had gedaan. Hij had begrepen waarom zijn vrouw hem een aantal maanden terug had verlaten maar hij had niet begrepen waarom zijn vrienden, na alles wat er was gebeurd, hem nooit in de steek hadden gelaten.

Een pijnscheut schoot door Peter's hart toen hij in gedachten plotseling z'n vrouw voor zich zag staan. Gebroken door hetgeen dat hij haar, nu alweer bijna een jaar geleden, had verteld. De waarheid. Hij zal dat moment nooit vergeten. Samen met haar hart was destijds ook z'n eigen hart stuk gegaan. Haar verdriet had hem verscheurd. Van binnen was hij kapot gegaan. Onherstelbaar beschadigd. En terecht. Meer dan terecht. De dingen die hij haar had aangedaan waren verschrikkelijk geweest. Onsmakelijk. Ze waren eigenlijk onvergeeflijk.

Peter was dankbaar, dat zijn vrienden hem niet de rug toe hadden gekeerd. Maar hij zou het wel hebben begrepen, als ze dat toentertijd wel zouden hebben gedaan. Want hij had het wel verdiend. Dat niemand ooit nog een vriend voor hem zou willen zijn. Dat hem in de kerk nooit meer een blik waardig zou worden gekeurd. Ja, hij was hen dankbaar. Dat ze het hem hadden vergeven. En dat wilde hij hen graag laten zien! Al had hij ook enorm veel zin gehad in even een keer een rustig weekend...

Misschien de volgende keer! Misschien zal het dan goed voelen. Om nee te zeggen. Maar nu was hij er nog niet klaar voor. De juiste tijd was nog niet daar. Hij had het geweten zodra ze het hem vroegen. Zodra ze hem met een schuin oog aan hadden gekeken. Nee, hij had nog niet genoeg geboet.

Want uit genade bent u zalig geworden, door het geloof, en dat niet uit u, het is de gave van God; niet uit werken, opdat niemand zou roemen.
Efeze 2:8&9

Fictieve dinsdag

2 opmerkingen:

  1. Jammer en moeilijk voor Peter dat hij nog niet beseft wat genade echt inhoud. Maar het is wel begrijpelijk dat hij zo denkt.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Pijnlijk zo'n schuldgevoel. God zal dat van hem af willen nemen. Ben wel benieuwd waar Peters vrouw nu naar de kerk gaat...Misschien een idee om vanuit haar perspectief ook een deeltje te schrijven. Hoe gaat het met haar na dit jaar?

    BeantwoordenVerwijderen