dinsdag 13 september 2016

~Paul's schaamte~


(Fictie) Toen Paul thuis kwam keek hij vermoeid uit z'n ogen en kuste hij z'n vrouw gedag. Het was een liefdevolle kus maar tegelijkertijd proefde hij de ongerustheid en de schaamte die hem nu al dik twee maand vergezelde. 'Zware dag gehad, schat?', vroeg Mia hem nietsvermoedend, terwijl hij uitgeput bij de eetkamertafel aanschoof. 'Best wel', antwoorde Paul kort maar krachtig. Hij had dit keer geen zin om er een lang verhaal van te maken. Dat had hij nu al zo vaak gedaan en Mia geloofde hem gewoon. Ook als hij maar twee woorden zei.

Met een glimlach zette ze de pannen en kommetjes op tafel. Een paar met de deksels er nog op. Hij wist wel waarom. Dat was niet per se om het eten warm te houden. Nee, ze hield ervan om haar man op het allerlaatste moment met haar lekkernijen te verrassen, en dat pas als ze zelf ook bij hem aan tafel zat. Paul's hart deed pijn toen hij haar vreugde gadesloeg.

De keuken was haar lust en haar leven. Vele uren per dag was ze daarin te vinden. Toen ze net verkering hadden kon ze het al, nu alweer bijna 39 jaar geleden! Ze bakte destijds de smakelijkste taarten en ook haar maaltijdsalades waren toen al overheerlijk.

En toen ze net getrouwd waren kreeg hij die baan aangeboden... Het was een geweldig en uniek voorstel geweest. En met heel veel plezier had hij daarop dan ook ja gezegd. Na overleg met Mia natuurlijk. Maar ook zij was alleen maar enthousiast geweest. Het was dan ook een fantastische baan geweest, met meteen al een topsalaris.

Ja, wat hadden ze het goed gehad! In het begin had hij Mia elk jaar, voor haar verjaardag, een kook- of bakcursus cadeau gedaan. Geweldig had ze dat gevonden. En niet heel veel jaren daarna hadden ze dit droomhuis kunnen kopen. Uiteraard met deze gigantische keuken erin. Al was daar door de jaren heen inmiddels wel wat aan veranderd. Ten goede uiteraard. Hier een beetje extra kastruimte, daar een mooi kookeiland erbij. En ook werd haar meest favoriete plek regelmatig voorzien van de allernieuwste kook- en bak apparaten.

Werd inderdaad, dacht Paul bij zichzelf. Die oven waarover ze hem vorige week had verteld ging er niet komen. Al dacht zij van wel. Want ze wist van niks. Ze wist niet dat zij haar wekelijkse kooklessen hier straks niet langer meer kon gaan houden. Zij wist niet dat ze hun bende kleinkinderen straks niet langer meer met een middagje bakken kon gaan vermaken. Zij wist niet dat zij hun familie en vrienden straks niet meer uit kon nodigen voor een feestelijk, à la Mia, diner. Oh, wat hield ze daarvan.

En daarom deed het Paul ook zoveel verdriet. Hij ging haar dat alles afnemen. Om nog maar niet van hun luxe vakanties, snelle auto's en andere uitbundige uitgaven te spreken. Alles wat hij haar eens had gegeven zouden ze straks moeten verkopen of konden ze gewoon niet meer doen. Want ze hadden hem op straat gezet. Terwijl hun schulden steeds hoger opliepen struinde hij nu al wekenlang doelloos rond in de stad. Meer dan een klein flatje konden ze zich straks niet veroorloven. Zijn hoofd duizelde bij dat idee en zijn hart leek in stukken te breken.

En hij zei: Naakt ben ik uit de buik van mijn moeder gekomen en naakt zal ik daarheen terugkeren. De HEERE heeft gegeven en de HEERE heeft genomen; de Naam van de HEERE zij geloofd!
Job 1:21

Fictieve dinsdag

2 opmerkingen:

  1. Knap beschreven. Dat hij het niet direct vertelt vind ik nog veel zorgelijker dan het met minder inkomen moeten doen. Dat wordt een harde dobber!

    BeantwoordenVerwijderen