maandag 5 september 2016

~Roddelpraatjes en hun soms droevige impact~

 
Houd ik me veel bezig met dat wat anderen van mij denken? Ik vroeg het me een paar dagen geleden (weer eens) serieus af. (Geklets over mij was daarvan (wederom) de reden). Momenteel niet veel, merkte ik op. Dus voor nu; nee. Maar dat is wel eens anders geweest! Zoals een aantal jaren geleden. Toen ik ontdekte dat mijn ziek zijn voor sommige mensen een uitermate 'fijn' gespreksstof schijnt te zijn. Toen ik daarna ontdekte wat al die hardvochtige woorden met mij deden. En toen ik vervolgens ontdekte dat het best nog een hele behoorlijke klus was om dat alles een goed plekje te geven. Het is zo teleurstellend als mensen over je roddelen! En dan vooral (nog eens extra) als dat mensen zijn die je ooit eens best wel leuk vond.

Op de één of andere manier heeft er blijkbaar regelmatig iemand enorm veel moeite met het voor waar aannemen van mijn ziek zijn. Zoals ik zeg dat het is. Lichamelijk dus. Al zo lang ziek! En ook nog eens zo heftig! Zonder dat ooit een arts de oorzaak heeft gevonden. Onmogelijk, denken verscheidene mensen of misschien zelfs wel velen.

En ergens begrijp ik dat heus wel een heel klein beetje. Want mijn situatie is inderdaad bizar. En dat dan in combinatie met het eigenwijze dat eigenlijk wel, soms duidelijk aanwezig of soms diep verborgen, in een ieder van ons zit... Reken maar uit! Wij, mensen, hebben er een hekel aan om in onwetendheid te moeten leven. En helemaal voor zo'n lange tijd! Dus wanneer ons geduld op is en antwoorden gewoonweg niet komen dan trekken wij al gauw onze eigen conclusies. Ja, ook over anderen.

En dat is minder fijn. In dit geval voor mij. 'Ieder zo z'n eigen mening' wordt er dan nonchalant gezegd. Maar ik heb ondervonden dat meningen en veroordelingen soms gevaarlijk dicht bij mekaar liggen. Bovendien vind ik stellig een mening hebben over iemand die je niet echt (meer) goed kent, of over een situatie waarvan je niet werkelijk over alles op de hoogte bent, nogal wat en niet niks! Wat een onrust kan het brengen! Rusteloosheid in allerlei gradaties. Een zinloos en tijdverspillend gevoel dat graag een kijkje in je hart komt nemen wanneer er dingen worden gezegd die liefdeloos zijn en die jou absoluut niet bemoedigen. (Integendeel!) Ook in deze dagen kom ik dit gevecht sporadisch nog wel eens tegen. Dan is het ik tegen iedereen die het slechtste van mij denken!

Ja, mijn ziek zijn is raar. Dit hele gedoe, alles met mekaar. Het is behoorlijk vreemd. Maar onmogelijk? Dat zou geen enkel mens met zekerheid kunnen en mogen zeggen. Doe ik alsof? Stel ik me aan? Is er geestelijk iets behoorlijk goed mis met mij? Laat God mijn hart toetsen! Laat Hij over mij oordelen! Dat zal Hij immers uiteindelijk met een ieder van ons gaan doen...

U echter, wat oordeelt u uw broeder? Of ook u, wat minacht u uw broeder? Wij zullen toch allen voor de rechterstoel van Christus gesteld worden. Want er staat geschreven: Zo waar als Ik leef, zegt de Heere: Voor Mij zal elke knie zich buigen, en elke tong zal God belijden. Zo zal dan nu ieder van ons voor zichzelf rekenschap geven aan God.
Romeinen 14:10-12

Serieuze maandag

2 opmerkingen:

  1. Goede blog! Loskoppelen van wat mensen denken over wat ze wel en geen echt ziekte vinden is moeilijk. Vooral als je geen energie hebt(en zeker niet voor zulke dingen). Ik denk dat het belangrijk is dat we mensen om ons heen hebben, die empathie hebben. Dan kunnen we onszelf tenminste geven en echt VRIENDEN zijn.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Herkenbaar. Het onbegrip en oordeel van anderen. Daar zou je ziek van worden, als je het al niet was. Goddank heb jij je weg daarin gevonden. Een sterk blog.

    BeantwoordenVerwijderen