dinsdag 27 september 2016

~Hanna's twijfels~


(Fictie) Een lichte vlaag van boosheid waaide door Hanna's bedrukte hart toen ze die twee vrouwen, tegenover haar, hoorde praten. Over Gods trouw. Zelfs in moeilijke tijden. Ze kon slechts een paar dingen, die er door hen werden gezegd, echt goed verstaan maar ze hadden werkelijk geen idee, vond Hanna. Ze moesten eens meemaken wat zij had meegemaakt. Dan zouden ze vast anders praten.

Wat stilletjes en in zichzelf gekeerd vroeg Hanna zich geërgerd af waarom ze hier überhaupt nog kwam. Dit wekelijkse knutselclubje van de kerk, dat ze notabene een aantal jaren geleden zelf had opgericht, was voor haar nu slechts alleen nog maar een pure bron vol van frustratie.

Een plek waar ze zich om de haverklap irriteerde en een plek die ze de laatste tijd alleen nog maar somber en onrustig verliet. Die plek waar ze zich, tussen al die gelovige vrouwen, ooit eens zo ontzettend thuis had gevoeld.

Ze moesten eens weten. Ja, het was er de afgelopen maanden geruisloos ingeslopen. Dat grimmige wantrouwen en die klaarblijkelijk diep geslagen onzekerheid. Eigenlijk zonder dat ze het zelf door had gehad. Want de aanhoudende teleurstelling en het constante verdriet hadden al haar aandacht opgeslokt.

Hadden haar iedere keer weer verteld dat God haar vast was vergeten. En dat Hij haar niet hoorde. Of dat Hij gewoon niet echt om haar gaf. En uiteindelijk ten einde raad had Hanna hen zo nu en dan geloofd... Haar gevoelens. In plaats van Zijn Woord.

Twijfels waren haar daarna steeds vaker op komen zoeken. Ze zeurden en jammerden. Namen inmiddels haast geen pauzes meer. En hielden haar nu iedere dag nauwlettend in de gaten. Vreselijk vermoeiend. En best beangstigend ook wel. Want vorige week schrok Hanna flink! Toen ze zich voor de allereerste keer in haar leven serieus afvroeg of God eigenlijk wel echt bestond.

Als God nu toch gewoon naar haar had geluisterd, dacht Hanna. Als Hij haar nu gewoon had gegeven waar ze al zo lang zo intens naar verlangde. Waar ze al zo vaak zo vurig om had gevraagd. Nee, in plaats daarvan had Hij haar nog langer laten wachten. En die pijn had haar geduld volledig uitgeroeid.

Zal God dan geen recht doen aan Zijn uitverkorenen, die dag en nacht tot Hem roepen, hoewel Hij hen soms lang laat wachten?
Lukas 18:7

Fictieve dinsdag

2 opmerkingen:

  1. Oh, ik begrijp Hannah zo goed! Wanneer het tegen zit en het blijft tegen zitten. Wanneer anderen wel krijgen waar jij zo naar verlangt... In de Bijbel staat in spreuken 13:12 'een langdurig hopen maakt het hart ziek'. Daaruit proef ik dan dat God het ziet en begrijpt. Ik mag mijn verlangen aan Hem geven, dan keert de rust weer.

    BeantwoordenVerwijderen