dinsdag 27 september 2016

~Hanna's twijfels~


(Fictie) Een lichte vlaag van boosheid waaide door Hanna's bedrukte hart toen ze die twee vrouwen, tegenover haar, hoorde praten. Over Gods trouw. Zelfs in moeilijke tijden. Ze kon slechts een paar dingen, die er door hen werden gezegd, echt goed verstaan maar ze hadden werkelijk geen idee, vond Hanna. Ze moesten eens meemaken wat zij had meegemaakt. Dan zouden ze vast anders praten.

Wat stilletjes en in zichzelf gekeerd vroeg Hanna zich geërgerd af waarom ze hier überhaupt nog kwam. Dit wekelijkse knutselclubje van de kerk, dat ze notabene een aantal jaren geleden zelf had opgericht, was voor haar nu slechts alleen nog maar een pure bron vol van frustratie.

Een plek waar ze zich om de haverklap irriteerde en een plek die ze de laatste tijd alleen nog maar somber en onrustig verliet. Die plek waar ze zich, tussen al die gelovige vrouwen, ooit eens zo ontzettend thuis had gevoeld.

Ze moesten eens weten. Ja, het was er de afgelopen maanden geruisloos ingeslopen. Dat grimmige wantrouwen en die klaarblijkelijk diep geslagen onzekerheid. Eigenlijk zonder dat ze het zelf door had gehad. Want de aanhoudende teleurstelling en het constante verdriet hadden al haar aandacht opgeslokt.

Hadden haar iedere keer weer verteld dat God haar vast was vergeten. En dat Hij haar niet hoorde. Of dat Hij gewoon niet echt om haar gaf. En Hanna had hen zo nu en dan geloofd. Haar gevoelens. In plaats van Zijn Woord.

Twijfels waren haar daarna steeds vaker op komen zoeken. Ze zeurden en jammerden. Namen inmiddels haast geen pauzes meer. En hielden haar nu iedere dag nauwlettend in de gaten. Vreselijk vermoeiend. En best beangstigend ook wel. Want vorige week schrok Hanna flink! Toen ze zich voor de allereerste keer in haar leven serieus afvroeg of God eigenlijk wel echt bestond.

Als God nu toch gewoon naar haar had geluisterd, dacht Hanna. Als Hij haar nu gewoon had gegeven waar ze al zo lang zo intens naar verlangde. Waar ze al zo vaak zo vurig om had gevraagd. Nee, in plaats daarvan had Hij haar nog langer laten wachten. En die pijn had haar geduld volledig uitgeroeid.

Zal God dan geen recht doen aan Zijn uitverkorenen, die dag en nacht tot Hem roepen, hoewel Hij hen soms lang laat wachten?
Lukas 18:7

Fictieve dinsdag

zondag 25 september 2016

~Een heerlijke zomerse herfstweek~

'k Heb even een tijdje na moeten denken over mijn zelfverzonnen vreugdevolle zondag maar weet nu eindelijk hoe ik die in ga vullen! Yes<3. Namelijk met leuke kiekjes! Omdat ik zo gek ben op foto's. Op foto's maken vooral. M'n cameraatje tover ik nogal wel eens tevoorschijn, en dan vooral om vervolgens dingetjes vast te leggen waarvan ik blij word! Happy things. Dus hier, bij deze, voor jullie, I'm presenting, voor de allereerste keer, mijn blije dingetjes van de afgelopen week<3!

Ik spotte een heleboel mooie herfstblaadjes op de grond maar vond deze toch wel extra bijzonder! JC<3.
 
'k Werd tussen alle dagelijkse dingetjes door ook nog eventjes blij toen ik m'n droomhuisje<3 weer eens tegenkwam op Pinterest! Totally love it.
 
Eenzaam en alleen (oké, naast twee hele kleine misvormde kneusjes van een appeltjes, hihi) hangt deze rode mooierd weelderig in onze voortuin te schitteren<3! Denk dattie net zo lekker smaakt als dattie eruit ziet.
 
Het is herfst! Maar ik liep zo'n beetje de hele week op m'n slippertjes hoor... Hoe heerlijk<3!
 
M'n zonnebril moest er af en toe zelfs bij op! Met deze zomerse ingrediënten bedacht ik spontaan een nieuw woord. 't Is herfstzomer<3, knipoog!
 
Gisteren was ik sterk genoeg om naar de verjaardag van m'n zwager te gaan. Fijntjes<3. Ik deed m'n zelfgemaakte armbandjes om.
 
En daarna vertrokken wij, saampjes met ons knullebeestje, weer richting de camping. We zijn hier aan het genieten van een geweldig naseizoen<3! Tot volgende week!
 
Vreugdevolle zondag

woensdag 21 september 2016

~Dagdromen over mijn toekomst~


Hoe vreemd, hoe wonderlijk en hoe ontiegelijk fijn (en ergens ook wel vreselijk verdrietig), all at the same time, is het dat we allemaal, geen mens uitgezonderd, op een dag wakker zullen worden in een heel andere wereld? Een wereld waarbij we ons, als kinderen van God, misschien een heel klein beetje iets voor kunnen stellen... Omdat Gods Woord ons een paar glimpjes heeft gegeven. Maar alsnog een wereld die ook voor ons als een hele grote verrassing zal zijn.

Een hele aangename verrassing! Dat dan wel. Voor hen die tijdens hun aardse leven de weg terug hebben gevonden naar het hart van hun Maker, dwars door het bloed van Zijn geliefde Zoon Yeshua heen. Maar alsnog wel een spannende verrassing, ondanks dat we weten Wie er daar, met open armen, op ons zal wachten.

Want een heel andere wereld is niet niks! Een ander land is nog daar aan toe. Of een ander continent. Of zelfs een andere planeet! Dat zijn dingen waarbij we ons nog wel iets voor kunnen stellen. Maar een heel andere wereld?

Hoe zal het zijn? Heel soms vraag ik me dat wel eens af. Zal die kroon van het leven echt zijn? (Jakobus 1:12) Tastbaar, zoals ook de kroon van koning Willem-Alexander? Zal er in elke kamer een gevulde schatkist staan? (Johannes 14:2 & Mattheüs 6:19-21) In de vorm van een hart of misschien heel persoonlijk met onze eigen naam erop? Of hoe zal het voelen? Realistischer en nog intenser dan hier? Omdat we daar pas ten volste zullen gaan beseffen wie Hij werkelijk is? (1 Johannes 3:2)

Zoveel nieuwsgierige vragen. Die dan allemaal beantwoord zullen worden. In die heel andere wereld. Die ons vast zal overweldigen! Omdat het daar zo verschillend zal zijn. In die heel andere wereld. Die ons vast zal overrompelen. Omdat het daar zo anders zal zijn. In die heel andere wereld. Die ons vast ontzettend zal verrassen. Maar dat dan wel, voor Zijn kinderen, op een gigantisch heerlijke manier!

Als u nu met Christus opgewekt bent, zoek dan de dingen die boven zijn, waar Christus is, Die aan de rechterhand van God zit. Bedenk de dingen die boven zijn en niet die op de aarde zijn, want u bent gestorven en uw leven is met Christus verborgen in God.
Kolossenzen 3:1-3

Hoopvolle woensdag

Zie ook:
~Uitzien naar de hemel~

vrijdag 16 september 2016

~Een okergeel lieveheersbeestje. Bijzonder hè?~


De rode met zwarte stippen stopte ik vroeger, als kind, wel eens in een glazen pot. Dan dacht ik een lieveheersbeestjes-paradijs te maken, met allerlei verschillende blaadjes en grasjes en een takje waarbij ze omhoog konden klimmen. Wist ik veel dat ze mij toen liever niet tegenkwamen, hihi. En de gele met zwarte stippen heb ik ook wel eens, sporadisch, door de jaren heen, hier en daar, gespot. Maar deze mooierd zag ik van de week voor de allereerste keer! In m'n leven ja, haha. Een zandkleurige of eigenlijk een okergele met witte stippen!

Ik vond 'm uniek. Ik vond 'm speciaal. Ik vond 'm bijzonder! En ging daarom het beestje, nadat hij weer verder was gevlogen, eventjes googlen. En kwam uiteindelijk, na wat handige info, tot de conclusie dat dit een tienvleklieveheersbeestje was. Hij blijkt wel minder in onze natuur aanwezig dan de rode met zwarte stipjes maar is toch helemaal niet zo zeldzaam als dat ik aanvankelijk had verwacht.

En toen ik dat las moest ik ineens denken aan een gedachte die een paar maand geleden, volgens mij ook tijdens zo'n 'opmerkelijk' momentje, door m'n hoofd schoot. 'Bijzonder is eigenlijk maar een raar woord. Want voor ons is een rondhuppelende kangoeroe best bijzonder maar voor een Australiër lang niet altijd. En zo is voor menig Braziliaan een rondvliegende papegaai iets heel normaals maar een Eskimo zou verrast opkijken als hij er eentje tegen zou komen. Dus wat is nu echt bijzonder?'

Ik besloot destijds dat alles dan wel bijzonder moet zijn. Ja toch? Is het voor de één niet bijzonder dan is het voor de ander wel bijzonder. Of mogelijkerwijs is het woord bijzonder misschien gewoon een mening? Dat kan ook nog. Net zoiets als de woorden mooi en lelijk.

Of wellicht is de definitie bijzonder iets wat God in elk van Zijn schepselen afzonderlijk heeft gelegd? Pech voor degene die dat niet ziet en geluk voor degene die dat wel ziet! Ik denk dat dat zomaar eens zou kunnen kloppen... Maar! Dat zou natuurlijk wel betekenen dat spinnen ook bijzonder zijn, haha! Hmmm... Dit prachtige lieveheersbeestje vond ik in ieder geval heel bijzonder!

Want de dingen van Hem die onzichtbaar zijn, worden sinds de schepping van de wereld uit Zijn werken gekend en doorzien, namelijk én Zijn eeuwige kracht én Zijn Goddelijkheid, zodat zij niet te verontschuldigen zijn.
Romeinen 1:20

Bijzondere vrijdag

dinsdag 13 september 2016

~Paul's schaamte~


(Fictie) Toen Paul thuis kwam keek hij vermoeid uit z'n ogen en kuste hij z'n vrouw gedag. Het was een liefdevolle kus maar tegelijkertijd proefde hij iets van de ongerustheid en de schaamte die hem nu al maanden vergezelde. 'Zware dag gehad, schat?', vroeg Mia hem nietsvermoedend, terwijl hij uitgeput bij de eetkamertafel aanschoof. 'Best wel', antwoorde Paul kort maar krachtig. Hij had dit keer geen zin om er een lang verhaal van te maken. Dat had hij nu al zo vaak gedaan en Mia geloofde hem gewoon. Ook als hij maar twee woorden zei.

Met een glimlach zette ze de pannen en kommetjes op tafel. Een paar met de deksels er nog op. Hij wist wel waarom. Dat was niet per se om het eten warm te houden. Nee, ze hield ervan om haar man op het allerlaatste moment met haar lekkernijen te verrassen, en dat pas als ze zelf ook bij hem aan tafel zat. Paul's hart deed pijn toen hij haar vreugde gadesloeg.

De keuken was haar lust en haar leven. Uren per dag was ze daarin te vinden. Toen ze net verkering hadden kon ze het al, nu alweer bijna 39 jaar geleden! Ze bakte destijds de smakelijkste taarten en ook haar maaltijdsalades waren toen al overheerlijk.

En toen ze net getrouwd waren kreeg hij die baan aangeboden... Het was een geweldig en uniek voorstel geweest. En met heel veel plezier had hij daarop dan ook ja gezegd. Na overleg met Mia natuurlijk. Maar ook zij was alleen maar enthousiast geweest. Het was dan ook een fantastische baan geweest, met meteen al een topsalaris.

Ja, wat hadden ze het goed gehad! In het begin had hij Mia elk jaar, voor haar verjaardag, een kook- of bakcursus cadeau gedaan. Geweldig had ze dat gevonden. En niet heel veel jaren daarna hadden ze dit droomhuis kunnen kopen. Uiteraard met deze gigantische keuken erin. Al was daar door de jaren heen inmiddels wel wat aan veranderd. Ten goede uiteraard. Hier een beetje extra kastruimte, daar een mooi kookeiland erbij. En ook werd haar meest favoriete plek regelmatig voorzien van de allernieuwste kook- en bak apparaten.

Werd inderdaad, dacht Paul bij zichzelf. Die oven waarover ze hem vorige week had verteld ging er niet komen. Al dacht zij van wel. Want ze wist van niks. Ze wist niet dat zij haar wekelijkse kooklessen hier straks niet langer meer kon gaan houden. Zij wist niet dat ze hun bende kleinkinderen straks niet langer meer met een middagje bakken kon gaan vermaken. Zij wist niet dat zij hun familie en vrienden straks niet meer uit kon nodigen voor een feestelijk, à la Mia, diner. Oh, wat hield ze daarvan.

En daarom deed het Paul ook zoveel verdriet. Hij ging haar dat alles afnemen. Om nog maar niet van hun luxe vakanties, snelle auto's en andere uitbundige uitgaven te spreken. Alles wat hij haar eens had gegeven zouden ze straks moeten verkopen of konden ze gewoon niet meer doen. Want ze hadden hem op straat gezet. Terwijl hun schulden steeds hoger opliepen struinde hij nu al maanden doelloos rond in stad. Meer dan een klein flatje konden ze zich straks niet veroorloven. Zijn hoofd duizelde bij dat idee en zijn hart leek in stukken te breken.

En hij zei: Naakt ben ik uit de buik van mijn moeder gekomen en naakt zal ik daarheen terugkeren. De HEERE heeft gegeven en de HEERE heeft genomen; de Naam van de HEERE zij geloofd!
Job 1:21

Fictieve dinsdag

vrijdag 9 september 2016

~Deze fraaie blaadjes zetten me aan het denken...~

 
Tamelijk opmerkelijk hoe een blad ergens best wel een heel klein beetje kan lijken op het leven van een mens. Dat viel me vandaag op. Toen ik mij verwonderde over de schoonheid van deze gevallen bladeren...

In het allereerste begin ontstond daar ineens een onopvallend petieterig maar werkelijk knopje. Zomaar plotseling, vanuit het niets. Als je niet zou weten wat zich daar van binnen allemaal afspeelde dan zou je denken dat het niets was. Slechts een inhoudsloos knopje en that's it.

Maar niets was minder waar! Want na enige tijd wachten kwam de schitterende mooiigheid, die al die tijd stilletjes in het knopje verborgen had gelegen, als een klein wondertje naar buiten gekropen. Wauw, wat was hij prachtig! Vol van leven en groeien dat hij deed!

Beetje bij beetje strekte hij zich uit en het duurde niet lang totdat hij zich compleet en geheel had ontvouwd. Hij was nu groot en dat was fijn maar er was nu geen blad meer om hem heen die hem nog langer kon beschermen. Tegen de koude regen die soms viel en tegen de ruwe wind die soms over kwam waaien...

Al snel ontdekte het blad dat dat wel wat met hem deed. De regen stroomde soms onophoudelijk en de wind rukte soms net even iets te hard. Maar ondanks die pijn maakte hem dat raar genoeg, op een merkwaardige manier, alleen maar mooier. Hij kreeg streepjes en stipjes, in allerlei bijzondere kleuren. En even daarnet gebeurde er zelfs iets nóg ongewoners! Hij begon zomaar te vliegen, ongebonden als een vogel, zijn vrijheid tegemoet!

Acht het enkel vreugde, mijn broeders, wanneer u in allerlei verzoekingen terechtkomt, want u weet dat de beproeving van uw geloof volharding teweegbrengt. Maar laat die volharding ook volledig mogen doorwerken, opdat u volmaakt bent en geheel oprecht, en in niets tekortschiet.
Jakobus 1:2-4

Bijzondere vrijdag

maandag 5 september 2016

~Roddelpraatjes en hun soms droevige impact~

 
Houd ik me veel bezig met dat wat anderen van mij denken? Ik vroeg het me een paar dagen geleden (weer eens) serieus af. (Geklets over mij was daarvan (wederom) de reden). Momenteel niet veel, merkte ik op. Dus voor nu; nee. Maar dat is wel eens anders geweest.

Zoals een aantal jaren geleden. Toen ik ontdekte dat mijn ziek zijn voor sommige mensen een uitermate 'fijn' gespreksstof schijnt te zijn. Toen ik ontdekte wat al die hardvochtige woorden met mij deden. En toen ik ontdekte dat het best nog een behoorlijke klus was om dat alles een goed plekje te geven. Het is zo teleurstellend als mensen over je roddelen! En dan vooral nog eens extra als dat mensen zijn die je ooit eens best wel leuk vond.

Op de één of andere manier heeft er blijkbaar regelmatig iemand enorm veel moeite met het voor waar aannemen van mijn ziek zijn. Zoals ik zeg dat het is. Lichamelijk dus. Al zo lang ziek! En ook nog eens zo heftig. Zonder dat ooit een arts de oorzaak heeft gevonden! Onmogelijk, denken verscheidene mensen of misschien zelfs wel velen.

En ergens begrijp ik dat heus wel een heel klein beetje. Want mijn situatie is inderdaad bizar. En dat dan in combinatie met het eigenwijze dat eigenlijk wel, soms duidelijk aanwezig of soms diep verborgen, in een ieder van ons zit... Reken maar uit! Wij, mensen, hebben er een hekel aan om in onwetendheid te moeten leven. En helemaal voor zo'n lange tijd! Dus wanneer ons geduld op is en antwoorden gewoonweg niet komen dan trekken wij al gauw onze eigen conclusies. Ja, ook over anderen.

En dat is minder fijn. In dit geval voor mij. 'Ieder zo z'n eigen mening' wordt er dan nonchalant gezegd. Maar ik heb ondervonden dat meningen en veroordelingen soms gevaarlijk dicht bij mekaar liggen... Bovendien vind ik stellig een mening hebben over iemand die je niet echt goed kent, of over een situatie waarvan je niet werkelijk over alles op de hoogte bent, nogal wat en niet niks! 

Wat een onrust kan het brengen! Rusteloosheid in allerlei gradaties. Een zinloos en tijdverspillend gevoel dat graag een kijkje in je hart komt nemen wanneer er dingen worden gezegd die jou absoluut niet bemoedigen. (Integendeel!) Ook in deze dagen kom ik dit gevecht nog wel eens tegen. Dan is het ik tegen iedereen die het slechtste van mij denken. Maar toch ervaar ik ook steeds vaker en steeds meer een soort van rust wanneer die negativiteit van anderen mij bereikt. En tijd na tijd maakt dat onbegrip en die afwijzing me op een bijzondere manier ook juist wel sterker.

Ja, mijn ziek zijn is raar. Dit hele gedoe, alles met mekaar. Het is behoorlijk vreemd. Maar onmogelijk? Dat zou geen enkel mens met zekerheid kunnen en mogen zeggen. Doe ik alsof? Stel ik me aan? Is er geestelijk iets behoorlijk goed mis met mij? Laat God mijn hart toetsen! Laat Hij over mij oordelen! Dat zal Hij immers met een ieder van ons gaan doen...

U echter, wat oordeelt u uw broeder? Of ook u, wat minacht u uw broeder? Wij zullen toch allen voor de rechterstoel van Christus gesteld worden. Want er staat geschreven: Zo waar als Ik leef, zegt de Heere: Voor Mij zal elke knie zich buigen, en elke tong zal God belijden. Zo zal dan nu ieder van ons voor zichzelf rekenschap geven aan God.
Romeinen 14:10-12

Serieuze maandag

vrijdag 2 september 2016

~Onze God is groter!~


Ik zit nog wel eens op Pinterest rond te snuffelen. Om leuke ideetjes op te doen of om gewoon blij te worden van de plaatjes die ik zie en leuk vind. En dan pinnen maar natuurlijk, haha. Nee, ik weet het, heel zinvol is het niet. Maar 't is wel even lekker niksen en soms heeft een mens dat ook gewoon nodig.

Zoals laatst eventjes weer. Even weer op Pinterest. Beetje koekeloeren, beetje pinnen. Verstand lekker op nul. Totdat ik ineens dat ene plaatje tegenkwam. Ik heb inmiddels, volgens mij, al duizenden plaatjes gepind maar deze maakte, denk ik, tot nu toe de meeste indruk. En dat terwijl hij voor een ander misschien of waarschijnlijk helemaal niet zo bijzonder is.

Het gaat om een natuurfoto. Genomen van een arend en een slang. De arend torent triomfantelijk en fier boven de slang uit, die als een echte verliezer onder de poot van de arend vastzit en geen kant op kan. Een geweldig shot!

Die mij onmiddellijk deed denken aan een verslagen satan. En aan onze buitengewone God, Die onoverwinnelijk is! Het plaatje kwam helemaal tot leven. Ik werd er zelfs een beetje stil van. Omdat ik maar niet leek te kunnen bevatten dat die arend zo gigantisch groot was. Zoveel groter dan die slang. En dat die arend zo machtig kalm uit z'n ogen keek. Alsof werkelijk niets hem uit balans kon brengen. Nee, ook niet een vieze gluiperige lelijke slang.

Wauw! Ja, zo is ook onze God! Ontzettend groot en ontiegelijk machtig! Soms, wanneer ik het kwaad om me heen zie bewegen en het walgelijk en zelfzuchtig pakt wat het pakken kan, dan heb ik nog wel eens de neiging om die heerlijke waarheid voor heel even te vergeten. Maar dit plaatje herinnerde mij! Hij, Die in ons is, is groter dan hij die in de wereld is. Yes. Amen. אמן.

Zoals een arend zijn nest opwekt, boven zijn jongen zweeft, zijn vleugels uitspreidt, ze pakt en ze draagt op zijn vlerken, zo heeft alleen de HEERE hem geleid, er was geen vreemde god bij hem.
Deuteronomium 32:11&12

Bijzondere vrijdag