maandag 8 augustus 2016

~Hoop doet leven!~

Ik weet het eigenlijk niet, of een mens wel kan leven zonder hoop. Ik betwijfel het sterk. Want hoop is ongeveer net zoiets als een brandend lichtje dat je zo ontzettend nodig hebt wanneer je in het pikkedonker rondwandelt. Ja, zonder die hoop wordt het compleet zwart voor je ogen en zie je simpelweg niets meer.

En dus ook niets van het pad dat nog voor je ligt. Glimpjes van de opluchting, de rust en het herstel dat verderop plaats zal vinden. Glimpjes van de vreugde, de vrijheid en de passie die je dan weer zal gaan voelen. Glimpjes van de goede en fijne dagen, die vroeg of laat weer zullen komen.

Ja, als dat lichtje uit is en je niets meer ziet dan wordt het moeilijk. Nee, dan wordt het verschrikkelijk. Dan wordt het wachten op verbetering misschien zelfs wel ondraaglijk... We weten immers allemaal wat mensen, die alle hoop hebben laten varen, soms willen. Of soms juist niet meer willen. Leven!

Maar het leven is zo kostbaar! Te kostbaar om het niet meer te willen blijven ontvangen. Te kostbaar om op zo'n (lang of kort) moment van intense en allesoverheersende duisternis die vernietigende keuze te maken, die je mét hoop in je hart niet zou hebben gemaakt.

Ja, hoop doet leven! Want het is hoop die jou geruststelt wanneer je tranen maar blijven stromen. Het is hoop die jou troost wanneer je pijn nog veel dieper gaat dan de allerdiepste zee. Het is hoop die jou iedere keer weer laat weten dat het goed komt. Dat het beter zal worden. En mooier ook.

Het is hoop die jou zachtjes toefluistert dat het leven, op een dag, weer een feestje zal zijn. Vol groei, bloei en zonneschijn. Vol gelach, plezier en genietmomentjes. Het is hoop die daardoor jouw situatie, hoe schrijnend of hoe afschuwelijk ook, draaglijk maakt. Het is hoop die jou doet geloven dat je niet voor altijd en eeuwig in die zwarte nacht rond zal blijven dolen.

Ja, ik weet het niet zeker maar ik heb het vermoeden dat wij niet kunnen leven zonder hoop. En al zouden wij dat wel kunnen, zouden wij dat dan wel willen? Want een leven zonder hoop is zo akelig uitzichtloos.

Terwijl een mens die leeft mét hoop, (soms heel stilletjes maar toch overtuigd) altijd uitkijkt naar de toekomst. Een toekomst waarin dromen misschien waargemaakt zullen worden. Een toekomst waarin verlangens misschien bevredigd zullen worden. Een toekomst waarin gebeden misschien verhoort zullen worden.

En een toekomst waarin hoop, onze hoop, áls wij die onophoudelijk vestigen op onze eeuwige God, zeker weten vervuld zal worden!

Wat buigt u zich neer, mijn ziel, en wat bent u onrustig in mij? Hoop op God, want ik zal Hem weer loven; Hij is de volkomen verlossing van mijn aangezicht en mijn God.
Psalmen 42:12

Een stukje

3 opmerkingen:

  1. Ik moet dan denken aan deze psalm:
    Als ik niet had geloofd dat in dit leven
    Mijn ziel Gods gunst en hulp genieten zou
    Mijn God, waar was mijn hoop, mijn moed gebleven
    Ik was vergaan in al mijn smart en rouw.
    Maar door Gods trouw keert mijn vertrouwen weer.
    In zwakheid wordt des Heeren kracht volbracht.
    Betoon U sterk, houdt moed,geloof en wacht.
    Wacht dan, ja wacht, verlaat u op de Heer.

    BeantwoordenVerwijderen