dinsdag 30 augustus 2016

~Sandra's onrust~


(Fictie) De avondzon gloeide als een rode bal hoog aan de hemel. Het zag er groots en prachtig uit maar Sandra zag dat niet. Zij verstopte met haar handen haar hoofd tussen haar gehurkte benen en staarde vertwijfeld naar het zand onder haar. Gedempte maar toch alsnog luide snikken vulden het lege strandje waarop ze was.

Haar tranen smaakten bitter en waren vol van een verdriet waarvan niemand iets wist. Ze had er nooit een woord met iemand over gesproken. En eerder had ze dat ook nooit gewild. Liet ze het liever diep verborgen liggen onder al het leuke dat ze wel meemaakte en had meegemaakt.

Dat was haar altijd goed afgegaan. Er waren zelfs regelmatig momenten geweest waarop ook zijzelf het geheim, dat ze continu met zich meedroeg, voor heel even compleet vergat. Alsof het nooit was gebeurd. Heerlijk waren die momenten!

Maar die beleefde ze de laatste tijd niet of nauwelijks meer. Ze verlangde intens naar de opluchting en de rust die het vergeten met zich meebracht maar ze leek het niet langer meer te kunnen. Vergeten was verleden tijd. En ze wist dat Mark daar alles mee had te maken.

Zonder dat hij het wist. Maar Mark was anders. Anders dan de andere jongens waarmee Sandra verkering had gehad. Mark was echt geïnteresseerd. Het was iets nieuws voor haar. Het voelde heel fijn maar tegelijkertijd maakte het haar ook verschrikkelijk bang. Uit liefde voor hem had ze alles met hem gedeeld. Behalve dat.

Het was te pijnlijk. En ook gevoelens van schuld en schaamte hielden haar tegen om over alles eerlijk te zijn. Maar de allergrootste obstakel was angst. Haar angst om hem te verliezen. Hij zou haar vast verlaten. Als hij het wist. Dacht ze.

En toch ergens, diep van binnen, wist ze zeker dat het beter was. Om hem op te zoeken. Om het te zeggen. En om erover te gaan praten.

Word niet overwonnen door het kwade, maar overwin het kwade door het goede.
Romeinen 12:21

Fictieve dinsdag

donderdag 25 augustus 2016

~Zon, warmte en een fijne dag!~


Ik denk dat ik niet de enige ben die vandaag met een slaperige glimlach uit bed stapte! Heel Nederland wachtte er al weken op. Het duurde best lang. Het leek niet meer te komen zelfs. Maar het kwam dan toch nog! Dit gigantisch lekkere weer.

Verrukkelijk was het! Ik bedoel, is het. En het blijft ook nog even zo als we de weersverwachtingen mogen geloven. Yes! Zal ik dit jaar dan toch voor het eerst sinds jaren weer buiten kunnen zitten met mijn verjaardag? Nog twee nachtjes slapen, oeeeeh, spannend, haha.

Ach, wat maakt het uit? Deze geweldige dag hebben we in ieder geval gekregen. En ik heb er het maximale uitgehaald! Voor mijn doen dan. Ons hondje niet. Die ging vandaag noodgedwongen voor het minimale. Liggen, drinken, liggen, eten, liggen, heel af en toe een beetje heen en weer sjokken en voor de rest vooral gewoon echt alleen maar niksen.

Totdat de avond begon te vallen. De warme temperaturen daalden wat en hier en daar vloog er een verfrissend koel briesje door Rafa's zwart-wit-bruine vacht. Denk ik dan. Want hij werd weer wat actiever. En begon weer zin te krijgen in dat wat hij elke dag zo supergraag doet.

Wandelen! En waar kan dat nou leuker dan in een Drents bos? Naaldbomen, heide en zandvlaktes! Wij zijn er dol op. Dus vanavond hebben we daar even weer met z'n allen volop van genoten. Ik had een heerlijke dag én een heerlijke avond! Zeker iets om heel dankbaar voor te zijn:).

Geloofd zij de Heere; dag aan dag overlaadt Hij ons. Die God is onze zaligheid.
Psalmen 68:20

Dankbare donderdag

~Een lichte verandering op Semaja Rafu!~

'Ook deze 'nieuwe' inhoud zal z'n eigen draai vanzelf wel weer vinden<3'.
 
Ik ga de komende weken iets anders doen! Met m'n blog bedoel ik dan. Voor hoe lang ik deze nieuwe invulling vol ga houden weet ik niet maar ik weet wel dat ik (even) toe ben aan iets 'anders'. Aan de inhoud zelf zal waarschijnlijk niet veel veranderen. Aan de opbouw wel. (En aan de frequentie van mijn schrijven misschien ook).

M'n gedachten, stukjes, fotomomentjes, notities, etc, zal ik (tijdelijk) gaan vervangen door 'dagen'. Zo heb ik bijvoorbeeld de serieuze maandag bedacht. De dag waarop ik wil gaan schrijven over de serious stuff in life. Ik ben daar soms wel echt fan van. Niet van de strijd en het verdriet dat daar soms achter kan schuilen maar wel van het schrijven over die wat diepere zaken des levens en de soms onverwachts goede en mooie dingen die daar uit voort kunnen vloeien.

De dinsdag zal in het teken staan van fictief. Fictieve dinsdag. Misschien heb je wel eens een superkort fictief verhaaltje van mij gelezen? Heel af en toe schrijf ik die en vanaf nu wil ik die met jullie delen op de fictieve dinsdag. Mijn verhaaltjesdag:)!

En dan de hoopvolle woensdag. Ja, de woensdag wil ik hoopvol gaan noemen. Omdat we, als we bij de God van de Bijbel horen, immers altijd iets moois hebben om naar uit te zien. Dat is superfijn! En in hele moeilijke tijden is dat soms zelfs het enige dat ons nog overeind houdt.

Op de donderdag wil ik extra dankbaar zijn. Dankbare donderdag. Hoe zwaar het leven hier ook is of kan worden, er is altijd wel iets om dankbaar voor te zijn! Denk ik. Dankbaar zijn maakt het leven in ieder geval een stukje mooier en gemakkelijker.

De vrijdag zal bijzonder worden. Bijzondere vrijdag. Ik schreef ooit eens: 'Niets is vanzelfsprekend. Alles is bijzonder. Als je even wat langer kijkt. De tijd neemt om het echt te zien. Dan herken je hier en daar, zo nu en dan, een waardevol wonder'. Genoeg bijzondere dingen om te delen dus;).

En dan de laatste dag van de week! Die gaat rustige zaterdag heten. Dit deels omdat wij de zaterdag als rustdag vieren maar dit vooral om van het (uit)rusten een klein beetje een feestje te maken. Want rusten is geen straf, zoals sommigen van ons dat misschien ervaren. En rusten is ook niet iets waarover wij ons schuldig hoeven te voelen. Nee, naast werken is rusten gewoon een opdracht van God en eigenlijk helemaal niet zo saai als dat we misschien soms denken.

Zo, en dan blijft nu alleen nog de zondag over. Op de zondag wil ik dingen met jullie gaan delen waarvan ik blij word! Ondanks mijn ziek zijn komen die dingen gelukkig nog heel regelmatig in mijn dagen voorbij! Happy things:). Die me laten lachen of waarvan m'n hartje vrolijk wordt. Ze zullen door de vreugdevolle zondag een speciaal plekje krijgen op mijn blog.

Hoe ik exact vorm ga geven aan deze dagen? Dat weet ik nog niet precies. Daar ben ik nog niet helemaal uit. Maar dat wijst zich vanzelf wel weer. 2,5 jaar geleden begon ik zonder al te veel plannen met m'n blogje, dus ook deze 'nieuwe' inhoud zal z'n eigen draai vanzelf wel weer vinden.

Elke dag een berichtje plaatsen zal ik in ieder geval niet. Elke dag heeft nu een naam maar alleen als ik zin, tijd én inspiratie heb zal ik over of voor die dag iets gaan schrijven. De laatste tijd ontbreekt het mij een beetje aan dat laatste. Dus het kan zijn dat ik de komende tijd iets minder vaak ga posten dan dat ik voorheen deed.

Maar ik ben d'r nog! En mijn blogje blijft zeker bestaan. Dus hopelijk tot snel! En oja, don't forget to enjoy this lovely weather! Fijne dag allemaal:)!

woensdag 17 augustus 2016

~'Kneed mij, Heere God. Ook als het soms wel eens pijn doet'~

 
Wat kan het leven soms hard zijn. Vanuit onverwachte hoek kun je zomaar neergeslagen worden en kan de klap een gigantische schade veroorzaken. De kracht die voorheen in jou was, wordt jou ontnomen. Rennen gaat niet langer. Lopen gaat niet langer. En met je beschadigde vleugels kun je ook niet verder vliegen.
 
Je strijkt vervolgens daar neer waar het allemaal gebeurde. Verplicht, omdat je simpelweg niet anders kan. En je gaat zitten, omdat staan te vermoeiend is. Je gaat liggen, omdat zitten te uitputtend is. Je gaat slapen, gewoon omdat je zo verschrikkelijk moe bent.

En ondertussen ga je kijken en wachten. Totdat je ineens iets doortastends in je binnenste voelt. Het trekt aan je. Het drukt op je. Het pakt je beet en laat je weer los. Het strijkt langs je heen en verwijdert scherpe puntjes. Het besprenkelt je met water en maakt dat wat hard was zacht. Het veranderd je.

Want langzaam maar zeker ga jij er van binnen anders uit zien. Je krijgt nieuwe vormen. Een paar mooie, een paar levendige, een paar pittige. Ja, allerlei vormen die je voorheen niet had. Maar ook dat wat afgebrokkeld was wordt hersteld. En dat wat gebroken was wordt gelijmd. En dat allemaal terwijl jij nog steeds lamgeslagen bent. Of misschien wel juist omdát je lamgeslagen bent?

Want je kunt nog steeds geen kant op. Twee vastberaden Handen houden je stevig vast. En iedere keer wanneer jij je sterk genoeg voelt om verder te gaan draait de Pottenbakker je nogmaals in de rondte...

Zou Ik met u niet kunnen doen zoals deze pottenbakker, huis van Israël? spreekt de HEERE. Zie, zoals de klei in de hand van de pottenbakker, zo bent u in Mijn hand, huis van Israël.
Jeremia 18:6

Een notitie

donderdag 11 augustus 2016

~Real beauty comes from within~

Echte schoonheid is een mix van vreugde, geduld, echtheid, eerlijkheid, vriendelijkheid, onbevangenheid en medeleven. Wauw! Supermooi. Nee, oogverblindend!

Een gedachte

dinsdag 9 augustus 2016

~D'r eindelijk eventjes weer lekker uit!~


Na wekenlang verplicht in en rondom het huis zitten is het een genot om die allereerste wandeling weer te maken. Zoals nu. (Ik schreef dit stukje vanmorgen tijdens het wandelen op m'n iPodje). Het gaat nog wat moeizaam en waarschijnlijk zal F. er vanavond weer met ons hondje uit moeten omdat dit er vast wel in zal hakken. Maar het is zo fijn dat ik deze wandeling in ieder geval kan maken! Heerlijk.

En dat nog eens extra omdat het net geregend heeft. Ik loop langs een rij met planten en gras en de geuren die daar nu onzichtbaar uit omhoog walmen zijn aards en puur. Ik hou ervan!

Al verpesten die auto's, die zo nu en dan langs me heen sjezen, dat kleine genietmomentje wel een beetje. Nee, die auto's heb ik niet gemist. Maar zoveel andere dingen wel! Zoals de mensen die ik vaak tegenkom omdat hun hondje d'r ook even uit moet. Dat lieve hondje Sam wilde daarnet graag even snuffelen en spelen maar Rafa had geen zin en liep stug door.

Ik vond dat stiekem niet erg want ook praten kost mij kracht en die kracht kan ik nu erg goed gebruiken voor het lopen. Raar, hoe dankbaarheid en boosheid elkaar daar heel even ontmoeten. Dankbaar dat ik er nu even uit kan maar toch ook best een beetje boos omdat ik lang niet alles kan wat ik zou willen.

Hmmm... Wat ziet mijn oog daar? Bramen! De eersten zijn net klaar en ze smaken goed zeg. Yum. En hey! Het zonnetje begint ook te schijnen! Lekker hoor. Ja, voor een eerste wandeling sinds weken is deze toch best wel near to perfection;). En ik vond dat dat gevierd moest worden met een bloemetje! Heb die onderweg terug naar huis, geplukt langs de kant van de weg:).

Loof de HEERE, mijn ziel, en al wat in mij is, Zijn heilige Naam. Loof de HEERE, mijn ziel, en vergeet niet een van Zijn weldaden. Die al uw ongerechtigheid vergeeft, Die al uw ziekten geneest, Die uw leven verlost van het verderf.
Psalmen 103:1-4a

Een notitie

Hope brings joy

 
Waar hoop is zal altijd een glimlach zijn, en waar geloof is zal hoop je nooit verlaten.

maandag 8 augustus 2016

~Hoop doet leven!~

Ik weet het eigenlijk niet, of een mens wel kan leven zonder hoop. Ik betwijfel het sterk. Want hoop is ongeveer net zoiets als een brandend lichtje dat je zo ontzettend nodig hebt wanneer je in het pikkedonker rondwandelt. Ja, zonder die hoop wordt het compleet zwart voor je ogen en zie je simpelweg niets meer.

En dus ook niets van het pad dat nog voor je ligt. Glimpjes van de opluchting, de rust en het herstel dat verderop plaats zal vinden. Glimpjes van de vreugde, de vrijheid en de passie die je dan weer zal gaan voelen. Glimpjes van de goede en fijne dagen, die vroeg of laat weer zullen komen.

Ja, als dat lichtje uit is en je niets meer ziet dan wordt het moeilijk. Nee, dan wordt het verschrikkelijk. Dan wordt het wachten op verbetering misschien zelfs wel ondraaglijk... We weten immers allemaal wat mensen, die alle hoop hebben laten varen, soms willen. Of soms juist niet meer willen. Leven!

Maar het leven is zo kostbaar! Te kostbaar om het niet meer te willen blijven ontvangen. Te kostbaar om op zo'n (lang of kort) moment van intense en allesoverheersende duisternis die vernietigende keuze te maken, die je mét hoop in je hart niet zou hebben gemaakt.

Ja, hoop doet leven! Want het is hoop die jou geruststelt wanneer je tranen maar blijven stromen. Het is hoop die jou troost wanneer je pijn nog veel dieper gaat dan de allerdiepste zee. Het is hoop die jou iedere keer weer laat weten dat het goed komt. Dat het beter zal worden. En mooier ook.

Het is hoop die jou zachtjes toefluistert dat het leven, op een dag, weer een feestje zal zijn. Vol groei, bloei en zonneschijn. Vol gelach, plezier en genietmomentjes. Het is hoop die daardoor jouw situatie, hoe schrijnend of hoe afschuwelijk ook, draaglijk maakt. Het is hoop die jou doet geloven dat je niet voor altijd en eeuwig in die zwarte nacht rond zal blijven dolen.

Ja, ik weet het niet zeker maar ik heb het vermoeden dat wij niet kunnen leven zonder hoop. En al zouden wij dat wel kunnen, zouden wij dat dan wel willen? Want een leven zonder hoop is zo akelig uitzichtloos.

Terwijl een mens die leeft mét hoop, (soms heel stilletjes maar toch overtuigd) altijd uitkijkt naar de toekomst. Een toekomst waarin dromen misschien waargemaakt zullen worden. Een toekomst waarin verlangens misschien bevredigd zullen worden. Een toekomst waarin gebeden misschien verhoort zullen worden.

En een toekomst waarin hoop, onze hoop, áls wij die onophoudelijk vestigen op onze eeuwige God, zeker weten vervuld zal worden!

Wat buigt u zich neer, mijn ziel, en wat bent u onrustig in mij? Hoop op God, want ik zal Hem weer loven; Hij is de volkomen verlossing van mijn aangezicht en mijn God.
Psalmen 42:12

Een stukje

vrijdag 5 augustus 2016

dinsdag 2 augustus 2016

~Een liefdesveranderende zoektocht~

 
Wow, wat kan het pijn doen... Mekaar kwijtraken:(. Maar elkaar terugvinden? Dat is dan het allermooiste wat er bestaat! Mekaar opnieuw ontdekken en ontmoeten is dan heerlijker dan heerlijk. Mekaar wederom heroveren is dan the greatest thing of all<3! En toch gebeurd dat niet zomaar. Want zonder zoeken vind je niets terug. Ja, zoeken is wel van belang. Zoeken is wel essentieel. Zoeken is in dit geval noodzakelijk zelfs! Dus zoekt hij jou niet? Zoek hem dan. Met liefdevolle woorden, met een zachte stem. Met aanhalige blikken, met een vurig oog. Met vastberaden aanrakingen, met een toegenegen hand. Zijn jullie mekaar kwijtgeraakt? Wacht dan niet langer, maar ga op zoek!
 
Naar datgeen wat jullie zijn verloren, of naar datgeen wat jullie mogelijkerwijs misschien nooit hebben gekend. Intieme verbondenheid. Zo nauw, dat er niets tussen jullie is te krijgen. Zo diep, dat er nooit een einde aan jullie komt. Zo één, dat jullie niet langer twee zullen zijn.

Ja, zoeken is hierbij wel een vereiste. Dus zoekt hij jou niet? Zoek hem dan! Zijn aanwezigheid, met een oprechte geïnteresseerdheid. Zijn tegenwoordigheid, met een onverbloemd verlangen. Zijn nabijheid, met een aanhankelijke lichaamshouding.

En herover samen datgeen wat is verdwenen, of ontdek en ontmoet voor het eerst datgeen wat jullie nooit eerder hebben beleefd. Innige liefde. Zo sterk, dat niets jullie liefde kan verwoesten. Zo brandend, dat niets jullie liefde kan doven. Zo levend, dat niets jullie liefde kan doden.

Ja, zoek. Ook als hij jou niet zoekt. Zoek hem dan. Ook als je het gevoel hebt dat er niets meer valt te zeggen. Ook als je het gevoel hebt dat elke inspanning van jouw kant zinloos zal zijn. En ook als je het gevoel hebt dat jullie elkaar nooit terug zullen vinden...

Kom, mijn liefste, laten wij naar buiten gaan, het veld in, laten wij overnachten in de dorpen. Laten wij vroeg opstaan om naar de wijngaarden te gaan om te zien of de wijnstok uitloopt, of de knoppen zich hebben geopend, of de granaatappelbomen gaan bloeien. Daar zal ik u mijn liefde geven.
Hooglied 7:11&12

Een notitie

Zie ook:
~Vechten voor je huwelijk~

maandag 1 augustus 2016

~Ik wacht op Hem~

God lijkt op iets te wachten...

Misschien wel op die ene bloem, die nog niet open is gebloeid.

Misschien wel op dat ene nestje, waarvan de eitjes nog niet zijn uitgekomen.

Misschien wel op die trosjes, met druiven eraan die nu nog niet eetbaar zijn.

Nee, ik weet het niet zeker, ik denk ook maar wat. Maar God lijkt op iets te wachten.

Terwijl ik in mijn tuintje op Zijn machtig ingrijpen wacht...

Een krabbel