vrijdag 8 juli 2016

~Het gevecht dat nee zeggen heet~

'Like old times<3'.

Waar toch elke keer weer die drang wegkomt om te doen alsof ik 'soort van' gezond ben? Zo dom. En vreselijk irritant. Want elke keer heb ik mezelf d'r weer mee. Voel ik me tijdenlang weer veel zwakker dan dat eigenlijk nodig is. Simpelweg omdat ik geen nee kan zeggen!

Tja, na al die jaren... Toch nog steeds moeite mee. Maar ik heb weer goede voornemens! Ik ga weer beter om mezelf denken. En zit al een paar dagen op de goede weg. 'Nee', niet naar Delfsail, gezellig bootjes kijken enzo. 'Nee', niet met m'n zusje en m'n nichtje mee naar Ballorig. 'Nee', niet naar de Action, ook al heeft Rafa geen lekkere kauwstickies meer in zijn trommeltje liggen. Nee, nee, nee.

Ik heb zo'n vreselijke hekel aan dat, voor mij vaak noodgedwongen, woord. Maar ik moet wel. Al is het dan vaak met pijn in mijn hart. Ik moet wel. Al voel ik na die tijd wel eens een traantje rollen. Ik moet wel. Vaker nee zeggen. Want anders blijf ik constant zwakker dan zwak. En dat maakt m'n dagelijks leven er ook niet leuker op.

Mijn verlangen naar een gezond lichaam is heel groot. Word er soms bijna bang van. Want stel nou dat het niet zal gebeuren. Stel nou dat ik, hier op aarde, altijd ziek blijf. Nooit meer samen met m'n man, op een heerlijke zomerse dag, het water inrennen. Nooit meer samen met m'n zusje, like old times, fietsen naar waar dan ook. Nooit eens ervaren hoe het is om spelend achter ons hondje aan te hollen. En ga zo nog maar even door. Al die heerlijke dingen die ik al negen jaar lang niet kan.

Nee, ik moet er niet aan denken. En daarom denk ik er ook gewoon haast niet aan. Ontkenning is het niet, denk ik. Want ik weet heel goed dat het een mogelijkheid is. Maar ik vind mezelf gewoon niet zo leuk als ik d'r wel (vaak) aan denk. Word daar mistroostig van. En wat chagrijnig ook. Nee, er niet te veel aan denken houdt me sterk.

Maar dat niet alleen natuurlijk. Want weten dat God alles onder controle heeft maakt me kalm. Weten dat Hij het beste met me voorheeft maakt me vredig. Weten dat Hij mijn hartsverlangens kent maakt me rustig. En ook die dingen houden me sterk.

Al ben ik niet stellig en ronduit tegen zwak zijn hoor. Tegen momenten waarop ik al die dingen ineens lijk te vergeten. Tegen momenten waarop ik d'r even flink doorheen zit. Tegen momenten waarop ik gewoon echt even niet meer kan. Die momenten beleef ik veel liever niet dan wel natuurlijk, maar ik heb ze wel gekend. En heel soms ontmoet ik die momenten nog steeds wel eens. Het mooie van die momenten is dat Hij dan ook altijd daar is, met mij. Om mij te troosten, om met mij mee te leven...

Maar toch volhard ik liever in het sterk zijn én blijven. Omdat dat over het algemeen nu eenmaal fijner leven is:).

En omdat een mens ook daarin nooit uitgeleerd raakt. Ja, ik kan alsnog een hoop en een boel groeien! En 'sterk' in mijn verhaal is zelfs hoogstwaarschijnlijk slechts alleen maar een groot klinkend woord. Want met nee zeggen heb ik nog steeds altijd de grootste moeite. En écht accepteren dat ik ziek ben kan ik gewoonweg niet...

1 opmerking:

  1. Ieder mens heeft God nodig. Maar wanneer je lichaam zwak is wordt dit helemaal duidelijk. Hij is De kracht in onze zwakheid en in Hem zijn wij sterk. Het is sterk om 'nee' te zeggen, zeker tegen leuke dingen. Het is sterk om eerlijk te kijken naar wat kan. Ik denk dat het goed is er niet te lang bij stil te staan om chagrijn te voorkomen. Maar rouwen mag want God is ook de God van vertroosting. Geef jezelf dus ook die ruimte.

    BeantwoordenVerwijderen