vrijdag 29 juli 2016

~Luister naar en leer van Jezus~

(Fictie) "Kan het haar dan echt niks schelen? Dat ik het allemaal veel beter voor mekaar heb? Dat ik een topbaan heb vergeleken met haar schamele vrijwilligers uurtjes. Dat wij ons luxe vakanties kunnen veroorloven en zij elke zomer weer op dezelfde camping staan. Dat ik er beter uitzie omdat ik daar nu eenmaal veel meer moeite voor doe. Ja, je moet er wel wat voor over hebben. Dat lijkt zij niet te snappen.

Ze lijkt er zelfs totaal niet mee te zitten ook! Dat ze het niet perfect voor mekaar heeft. Want ze heeft duidelijk het huis niet intensief onder handen genomen voordat wij hier allemaal over de vloer kwamen. Ik bedoel, ze is veel thuis en toch ziet het er bij mij een stuk netter uit dan hier. Het is de verjaardag van hun dochter nota bene!

Ze is altijd al zo geweest. Anders dan mij. Dat wat ik leuk vond, interesseerde haar weinig. Dat wat ik deed, was doorgaans niet echt wat voor haar. En dat wat haar blij maakte, vond ik vaak helemaal niets aan. Daar is de afgelopen jaren weinig in veranderd...

Ze had me laatst meegevraagd naar dat vrouwen knutselclubje van de kerk, waar ze elke woensdagmorgen naartoe gaat. Ik zou het vast gezellig vinden, had ze gezegd. Pfff, alsof zij weet wat ik gezellig vind.

Je kunt het wel zien hoor, dat we zusjes zijn. Maar daar is dan ook alles mee gezegd. Ik draag pantalons, zij spijkerbroeken. Ik ga graag naar de schoonheidsspecialiste, zij liever naar die drugsverslaafden bij hun om de hoek. Ik hou van Gucci en Prada, zij van de kringloop. En toch vraag ik me soms af... Zal ze misschien echt zo tevreden en gelukkig zijn als dat ze vaak lijkt?"

Jezus antwoordde en zei tegen haar:
Martha, Martha, u bent bezorgd
en maakt u druk over veel dingen.
Slechts één ding is nodig.
Maria heeft het goede deel uitgekozen,
dat niet van haar zal worden afgenomen.
Lukas 10:41&42
..................................................
 
Een verhaaltje

maandag 25 juli 2016

The healing power of forgiveness

 
When I chose forgiveness, my wounds became scars.

~Een beetje geklaag gedrenkt in een glaasje optimisme~

'Mijn twee pluizige logeetjes. Fluf en Django<3'.
 
It's pretty overwhelming om soms zo te moeten leven. Na al die jaren kan ik er nog steeds niet echt aan wennen. Dat mijn ziek zijn op zichzelf al erg genoeg is maar afzonderlijk daarvan ook nog weer zijn dieptepunten kent. Die momenten van bijna niets kunnen en me nog vaker dan 'normaal' afvragen wanneer ik eindelijk weer gezond zal zijn...
 
Het voelt soms als overleven. Als afzien, doorbijten en daarna, als ik me op den duur weer ietsje beter voel, weer doorgaan. Met leven. Ja, ik voel me momenteel weer even erg slecht. Zit daarom zo'n beetje de hele dagen binnen, op de bank, en moet mensen elke keer vertellen (teleurstellen) dat ze niet langs kunnen komen:(.

Vreselijk frustrerend en heel verdrietig allemaal... Maar! Er is een lichtpuntje in dit ellendige alles! Ik heb de moed namelijk nog lang niet opgegeven:). Wat betekent dat ik God dankbaar ben voor elke nieuwe dag dat ik leef. Wat betekent dat ik weiger te geloven dat mijn klein en vaak moeizaam leventje betekenisloos is. En wat betekent dat ik er gewoon het beste van maak.

Op mijn eigen zwakke en slome manier dan;). Ik kan nu misschien even niet zo veel maar ik kon vanmorgen wel m'n bed uitkruipen, m'n ontbijtje klaarmaken, m'n theetje zetten. Ik kon wel eventjes appen met F.<3, m'n mailtjes checken, de serredeur opengooien. En ik kon wel m'n hondje een knuffel geven, mijn twee pluizige logeetjes (Fluf en Django) uit hun hokje laten en kijken hoe het met mevrouw Merel ging. (Zie ook: Mevrouw Merel weet van niks...).

 
En ik kan wél dit blogberichtje schrijven, er een leuke foto bij zoeken en het filmpje van de, jaja:), allereerste babymerel online zetten. (Ik hoop zo dat dit kleine piepbeestje veilig groot mag worden). Ja, ik kan tenminste nog iets en dat is al heel wat!
 
Wandelen, het huishouden doen en koken; dat zit er vandaag even niet in maar ik vertrouw erop dat die betere dagen wel weer zullen komen. Ik zie daar enorm naar uit maar probeer ook op deze slechtere dagen te genieten van alle lieve, mooie of leuke kleinigheidjes die toch nog steeds mijn pad kruisen. Want als ik dat niet probeer dan wordt het allemaal nog zwaarder en nog zwaarder dan dit is, geloof me!, helemaal niet fijn.

Ongelofelijk dat een paar week terug op vakantie gaan een avontuur was maar dat nu even naar buiten lopen al een hele belevenis is. Ongelofelijk dat ik een paar week geleden nog kilometers ver kon lopen maar dat nu een bezoekje aan het toilet al haast vermoeiend is. Ongelofelijk dat ik nu al negen jaar met zulke ups en downs samenleef! Maar 't is echt waar. Mijn leven is raar. Maar tegelijkertijd gelukkig wel veilig in Gods handen geborgen:).

donderdag 21 juli 2016

~Mijn ontbijt begon met een korte overdenking~

 
Ik was nog maar net wakker toen de radertjes in mijn hoofd alweer op volle toeren draaiden. Normaal ben ik daar niet zo van. Laat mij maar even lekker bijkomen. Ontbijtje. Theetje. Chil. (Ja, dat woord schrijf je echt met één L). En toch gebeurd het me de laatste tijd vaker. Nadenken terwijl mijn dag nog maar net is begonnen. Ik geef Pickwick daar dus de schuld van hè! Yup. Ze besloten vraagjes op hun theezakjes te zetten. En die zijn veels te leuk om te negeren en niet te lezen. Vanmorgen werd deze dus in heet water gedoopt. 'Wat is het mooiste cadeau dat je ooit kreeg?'
 
Dit keer wist ik het antwoord meteen! Tenminste, ik dacht onmiddellijk aan het eeuwige leven, dat ik van God heb gekregen. (Romeinen 6:23). Het mooiste geschenk ooit! Maar het antwoord bleek toch ietsje langdradiger te zijn dan dat, ontdekte ik even later...

Want na kort nadenken kwam ik tot de conclusie dat ik dat helemaal niet had kunnen zeggen wanneer God mij nooit zou hebben gemaakt. Hij heeft mij geschapen. Hij heeft mij het leven gegeven! (Psalmen 139:13&14). Dat is minstens een net zo feestelijk en bijzonder cadeau, toch?

En direct daarna dacht ik dus aan mijn leven. Zo klein en kwetsbaar, maar kostbaar! En dat feit deed mij beseffen dat ik het zonder Zijn aanwezigheid daarin niet zou hebben overleefd. Hij schonk mij Zijn hulp, Zijn kracht en Zijn onvoorwaardelijke liefde. Op precies de juiste momenten. Toen ik klein was, toen ik groot werd en nu nog steeds! Ontroerende cadeaus, waar ik ook absoluut niet zonder kan. (Jesaja 41:10 & 1 Johannes 4:19).

En die laatste gedachte brengt mij uiteindelijk bij de onmisbare en meest belangrijke schakel in dit hele verhaal. Jezus. Yeshua. De Zoon van God. De Man Die mij te drinken gaf uit de bron van het eeuwige leven. (Johannes 4:14). De Man Die mij de weg wees naar het hart van mijn Maker. (Johannes 14:6). De Man Die uit liefde hing aan het kruis, voor ons allen! (Efeze 5:2). De Man Die mij redde van een eeuwig leven zonder God. (Johannes 10:28-30).

En dit is het eeuwige leven, dat zij U kennen, de enige waarachtige God, en Jezus Christus, Die U gezonden hebt.
Johannes 17:3

Een notitie

woensdag 20 juli 2016

~What can I say? It's summertime:)!~

'Ik lig lekker in ons hangmatje<3'.
 
Soms heb je van die zomers... Die willen op één of andere manier niet echt op gang komen. Zoals deze, die ons de afgelopen tijd een beetje in de steek liet. Maar die ons een paar dagen geleden ineens plotsklaps toch verraste met het allerlekkerste weer! Yes!
 
Er werden hier meteen weer zelfgemaakte aardbeiyoghurt-ijsjes gemaakt. (Daar mag je dan stiekem af en toe eentje extra van pakken, omdat ze zo gezond zijn). En de BBQ is inmiddels ook alweer een paar keer aan geweest. Broodje d'r bij. Salade d'r bij. Biertje d'r bij. En grillen maar! Love it. En F. loves it ook! My personal BBQ-master:). En Rafa ook! Omdattie aan het eind altijd een klein stukje zalm of kip krijgt;).

In de zon lig ik met zulke temperaturen niet. Mij niet gezien. Nee, op zulke dagen vind ik het veel fijner om vanuit de aangename schaduw naar een zonovergoten wereld te staren. Zoals nu. Ik lig lekker in ons hangmatje. Kijk uit over onze tuin. En typ deze tekst op m'n iPodje.

Klinkt als een waar vakantiegevoel, niet? Beetje luieren, beetje genieten. En in principe doe ik dat deels ook wel. Maar deels ook niet. Want momenteel gaat het best bagger met me. Ik moet dus veel rusten en verplicht rusten geeft je helaas niet datzelfde voldoening gevend gevoel als 'optimaal relaxen' of als 'helemaal niks moeten'. Sterker nog, al klinkt dat misschien nog zo raar, ik denk dat als ik ooit weer gezond word, ik dan allereerst nodig toe ben aan een vakantie.

 
Maar! Omdat ik hier, waarschijnlijk dankzij mijn ziek zijn, dan nu toch toevallig lig ga ik niet langer lopen klagen. Want dit is veels te heerlijk! Ik schommel wat heen en weer. Heb net m'n lief al even weer gesproken. En ons knullebeestje ligt vlak onder mij, uitgestrekt op ons 'strandje' te chillen.
 
En zelfs de tuin is blij! Zo wapperen de blinkende blaadjes van onze berk als groen-witte slingers in de lucht. De oranje besjes in de boom van de buren doen ook gezellig mee. En een paar fladderende vlinders maken het plaatje af door vrolijk in de rondte te dansen. Ja, alles en iedereen hier viert de zomer!

En zo hopelijk ook jullie:). De zomervakantie is hier en daar volgens mij al begonnen. En ook al ben je misschien (nog) niet vrij; na werk- of schooltijd zijn de zon en de warmte er vast nog steeds! Alhoewel, ze hadden volgens mij alwéér slecht weer voorspeld. Tja, das Nederland;). Iedereen in ieder geval een geweldige zomer en een fijne vakantie toegewenst!

dinsdag 19 juli 2016

~Do you know?~

What do we really know? We know a lot. We know immensely much. We know like a million things! But at the same time; we don't know everything. Because we can't know everything. But we know enough! If we have heard about the blood of Yeshua... Than we know enough to make the most important choice in life.

Een gedachte

Fruit uit eigen tuin!

 
Yum yum! Ik heb vanmiddag gesmuld van een bakje fruit uit eigen tuin! Er waren weliswaar al drie blauwe bessen klaar. En de vogeltjes hadden besloten om nog één kers voor mij te laten hangen. Een ietwat magere oogst, zou je misschien denken. Maar dat viel reuzemee want van de kruisbessen en van de zwarte bessen heb ik wel heel wat kunnen snoepen! En ook van m'n favorietjes heb ik meer dan genoeg naar binnen gewerkt. Frambozen:)! Aan onze struik hangen er elke dag wel weer een paar verleidelijke donkerroze lekkertjes. Hap, smikkel, weg;)! Plukken jullie ook wel eens fruit uit eigen tuin? Zo ja, welke soorten groeien er bij jullie?

~Het is oké om een schildpad te zijn~

 
In m'n dromen zag ik mezelf al rennen. Zwierig als een jachtluipaard. Of stampen. Nonchalant als een olifant. Of vliegen. Onoverwinnelijk als een papegaai. Of huilen. Imponerend als een wolf. Of brullen. Sterk en krachtig als een grizzly. Wauw, hoe geweldig zou dat zijn! Maar ik was 'maar' een schildpad. Ik kon dat allemaal niet.
 
Nee, alles wat ik kon was me traag voortbewegen en me stilletjes terugtrekken, vooral wanneer het me allemaal eventjes iets te moeilijk werd. Wanneer het bijvoorbeeld begon te waaien. Frisse briesjes vol van onrust. Of wanneer het bijvoorbeeld begon te regenen. Natte druppeltjes vol van beklemming. Of wanneer het bijvoorbeeld begon te onweren. Rommelende donders vol van onzekerheid.

Wat had ik graag gerend, gevlogen of gebruld. Maar nee, ik kon niets anders dan kruipen in m'n schulp. Een andere optie had ik niet. Dacht ik dan. Maar door verstopt binnen te wachten gebeurde er uiteindelijk meestal ook niet zoveel. En met dat feit in m'n achterhoofd begon ik, langzaam maar zeker, toch steeds vaker tevoorschijn te komen. Begon ik ondertussen ook steeds meer en sneller stappen te zetten. En ontdekte ik op den duur zelfs dat ik meer kon dan dat ik altijd had gedacht. Zoals bijvoorbeeld zwemmen in de wijds open zee!

Ja, ik was een schildpad toen ik dit gekleurde schildpadje, dat je op de foto ziet, cadeau kreeg. Tijdens een gezellig weekendje weg, van/met de kerk, heel lang geleden! En toch ben ik nooit vergeten wat er op dat kleine briefje stond, die aan dit cadeautje zat vastgeplakt. 'Samen met Hem mag je gaan in je eigen tempo'. Een paar simpele woorden die verschil maakten. Ik was een schildpad, maar ineens vond ik dat helemaal niet zo erg meer:).

Ik heb het schildpadje altijd bewaard. Omdat hij zo leuk is natuurlijk. Maar ook omdat hij me door de jaren heen op allerlei verschillende manieren en momenten aan mezelf deed denken. Zo is een schildpad misschien hard van buiten, maar wel zacht van binnen. Misschien veel alleen, maar wel prima tevree. Misschien klein in het begin, maar wel een groeier voor de rest van zijn leven. En nu maar hopen dat ik ook net zo oud mag worden;).

Gezegend is de man die op de HEERE vertrouwt, wiens vertrouwen de HEERE is. Hij zal zijn als een boom, die bij water geplant is, en die zijn wortels laat uitlopen bij een waterloop. Hij merkt het niet als er hitte komt, zijn blad blijft groen. Een jaar van droogte deert hem niet, en hij houdt niet op vrucht te dragen.
Jeremia 17:7&8

Een notitie

vrijdag 15 juli 2016

~Heer, ontferm U over Nice~

 
Tientallen doden. En kort daarna kwamen ook al de echte cijfers binnen. Eerst het getal 30. En even later werd dat veranderd in 60... Een naar gevoel golfde door mijn lichaam. En net als bij die andere aanslagen vroeg ik me alweer af hoeveel vernieling er in het hart van een mens plaats moet vinden voordat hij zo'n harteloze gruweldaad kan verrichten. Hebben ze op het moment van het doen van zoiets onmenselijks überhaupt nog een hart? Van vlees en bloed, bedoel ik dan. Of slechts eentje die zwartgeblakerd is van de teer en die diep doordrongen is van duisternis en kou?
 
Een extra naar gevoel kreeg ik toen ik op het internet naar de allereerste amateurbeelden ging kijken. Filmpjes die te heftig zijn voor in het NOS journaal, had de presentator gezegd. Hij maakte me nieuwsgierig. Maar hij had wel gelijk. De tranen stroomden over m'n wangen. Omdat ik zag dat het leven uit velen koelbloedig was weggerukt. Omdat ik zag dat de dood daar smullend en zelfvoldaan rondzwierf. En omdat ik mij ineens besefte dat mensen echt monsters kunnen worden.

Vannacht moest ik naar de wc en ik kon het niet laten om het nieuws te checken. 73 doden... Ja, hoe vaak moet je God en Zijn geboden de rug toekeren voordat je zoiets walgelijks echt wil? Hoe vaak moet je satan en zijn trawanten behagen en plezieren voordat je zoiets vreselijks echt durft? Hoe ziek moet je hart zijn om uiteindelijk zoiets gruwelijks daadwerkelijk echt te doen?

Toen ik vanmorgen wakker werd pakte ik meteen m'n iPod. 84 doden... En dat betekent dus dat er op dit moment nog veel meer mensen dan dat, intens worden overweldigd door pijn en verdriet. Of door zorgen, omdat hun geliefden nog in het ziekenhuis liggen. Of door angst, omdat ze nog niets van hun geliefden hebben gehoord.

84 doden... Om dan nog maar niet te spreken over de 41 doden in Istanbul, 17 dagen geleden. En de 292 doden in Bagdad, 12 dagen geleden. Allemaal mensen die om het leven zijn gebracht door brute moordenaars die al dood in hun hart waren, nog voordat ze hun afschuwelijk plan uitvoerden.

En wees niet bevreesd voor hen die het lichaam doden en de ziel niet kunnen doden, maar wees veeleer bevreesd voor Hem Die zowel ziel als lichaam te gronde kan richten in de hel.
Mattheüs 10:28

Een notitie

woensdag 13 juli 2016

~Mevrouw Merel weet van niks...~

'Verstopt tussen de bladeren van onze passiebloem zit ze daar haar eitjes uit te broeden<3'.

Soms dan zie je iets opmerkelijks over het hoofd. Hoe raar je dat achteraf dan ook vindt, zo heel af en toe gebeurd dat gewoon. Maar hoe ik dit had kunnen missen? Er zit een merel te broeden in onze schutting, waar ik elke dag meerdere keren pal langs loop!

Nietsvermoedend stond ik eergisteravond vlak voor die schutting eventjes stil. Omdat F. even verderop aan het klussen was. We praatten nog wat en toen ik m'n hoofd wegdraaide om naar binnen te gaan keek ik ineens recht in de oogjes van deze parmantige mother-to-be.

Verstopt tussen de bladeren van onze passiebloem zit ze daar haar eitjes uit te broeden. Uiteraard in een nestje, gebouwd tussen wat planken van de schutting en een paar takjes van de klimop.

Het is trouwens (helaas!) dezelfde schutting waarbij een paar maand geleden, midden in de nacht, een marter omhoog klom. Dat tafereeltje had ik vastgelegd op onze wildcamera en destijds vond ik dat zeer indrukwekkend;), maar nu word ik er alleen maar onpasselijk van.

 
Want marters lusten eitjes. En ook lieve kleine minivogeltjes zien zij als een heerlijk maal. Bah. Stomme beesten zijn het ook! Al twee keer heeft hij een konijntje van ons doodgemaakt:(. En ook een kip moest d'r aan geloven. Zo zinloos. Want hij vrat die kostbare buit niet eens op.

Maar die merel weet natuurlijk van niks. Die broedt vol passie en liefde haar baby-birdies uit. Alsof ze straks voor ze zal zorgen. Alsof ze ze straks groot zal zien worden. En ik voel me nu al verdrietig, omdat ik weet dat dat waarschijnlijk niet zal gaan gebeuren...

Wat kan het leven soms toch hard zijn. Die van vogeltjes, maar ook die van onszelf. Hoe zal God Zich voelen als Hij ziet dat er in de nabije toekomst iets naars op mijn of op jouw pad zal komen? Hij, Die altijd weet wat ons te wachten staat. Soms is dat voorspoed. Maar soms ook tegenslag. Want ook wij bevinden ons niet altijd op de juiste plek. Ook wij worden door onze vijand nauwlettend in de gaten gehouden. En ook wij leven in een wereld die nu eenmaal gebroken is...

maandag 11 juli 2016

~Genieten van Gods schepping~ 8. Honden


 
 
 
U bent het waard, Heere,
te ontvangen de heerlijkheid,
de eer en de kracht,
want U hebt alle dingen geschapen,
en door Uw wil bestaan zij
en zijn zij geschapen.
Openbaring 4:11
..................................................
 
Een fotodagboekje

~God streed (strijdt) voor mij~

 
Met lege handen liep ze vlak langs de gevaarlijke diepte die naast haar een donkere afgrond in gleed. Ze was bang. Wanhopig. Ongelukkig ook vooral. En ten einde raad. Maar toen ze om zich heen keek was er niemand in de buurt. Niemand die hoorde hoe de duisternis daar beneden haar naam telkens riep. Niemand die zag hoe zij enorm haar best deed om die onheilspellende stemmen te negeren.
 
Ze wilde daar zo ontzettend graag vandaan! Weg uit die rottende stank, die haar constant misselijk maakte. Weg uit die ijzige kou, die haar almaar rillingen bezorgde. Weg uit die mistige waas, die continu om haar heen hing en niet van haar wilde wijken. Maar ze kon niet. Alsof ze werd vastgehouden. Alsof onzichtbare muren haar tegenhielden.

Wederom keek ze radeloos zoekend in het rond en voor heel even vroeg ze zich af hoe ze daar toch terecht was gekomen. Want het was een eenzame plek. Een sombere plek. Zonder vreugde, zonder vrede, zonder liefde. Het was een levensbedreigende plek. Een doodse plek. Een plek waar niemand haar ooit over had verteld. En toch was ze daar. Op die plek waar ze eigenlijk helemaal niet wilde zijn...

Ja, was er maar iemand die wist waar zij was. Die wist wat zij doormaakte. Iemand die haar zou kunnen helpen. Iemand die groter en sterker was dan het zwart, dat haar maar niet met rust wilde laten. Iemand die voor haar zou willen strijden omdat ze dat zelf niet (meer) kon. Iemand die machtig genoeg was om haar tegen dat afgrijselijke monster te beschermen.

En plots, midden in dat verlangen moest ze denken aan Die God. Aan Die God, waarover ze een boel verhalen had gehoord. Aan Die God, waarop zij volgens de Bijbel kon vertrouwen. Aan Die God, waarzonder velen het niet zouden hebben gered. Vertwijfeld smeekte ze om Zijn hulp. En terstond daarna reageerde Hij.

En Hij boog Zich naar mij toe en hoorde mijn hulpgeroep. Hij beurde mij op uit een kuil vol kolkend water, uit modderig slijk; Hij zette mijn voeten op een rots en maakte mijn schreden vast.
Psalmen 40:2&3

Een notitie

zondag 10 juli 2016

~Er is hoop~

Er is hoop. Omdat een zonnestraal kille kou verdrijft. Omdat een zaadje levend groen voortbrengt. Omdat een rups een fraaie vlinder wordt. En omdat God gebeden verhoort.

Een gedachte

vrijdag 8 juli 2016

~Het gevecht dat nee zeggen heet~

'Like old times<3'.

Waar toch elke keer weer die drang wegkomt om te doen alsof ik 'soort van' gezond ben? Zo dom. En vreselijk irritant. Want elke keer heb ik mezelf d'r weer mee. Voel ik me tijdenlang weer veel zwakker dan dat eigenlijk nodig is. Simpelweg omdat ik geen nee kan zeggen!

Tja, na al die jaren... Toch nog steeds moeite mee. Maar ik heb weer goede voornemens! Ik ga weer beter om mezelf denken. En zit al een paar dagen op de goede weg. 'Nee', niet naar Delfsail, gezellig bootjes kijken enzo. 'Nee', niet met m'n zusje en m'n nichtje mee naar Ballorig. 'Nee', niet naar de Action, ook al heeft Rafa geen lekkere kauwstickies meer in zijn trommeltje liggen. Nee, nee, nee.

Ik heb zo'n vreselijke hekel aan dat, voor mij vaak noodgedwongen, woord. Maar ik moet wel. Al is het dan vaak met pijn in mijn hart. Ik moet wel. Al voel ik na die tijd wel eens een traantje rollen. Ik moet wel. Vaker nee zeggen. Want anders blijf ik constant zwakker dan zwak. En dat maakt m'n dagelijks leven er ook niet leuker op.

Mijn verlangen naar een gezond lichaam is heel groot. Word er soms bijna bang van. Want stel nou dat het niet zal gebeuren. Stel nou dat ik, hier op aarde, altijd ziek blijf. Nooit meer samen met m'n man, op een heerlijke zomerse dag, het water inrennen. Nooit meer samen met m'n zusje, like old times, fietsen naar waar dan ook. Nooit eens ervaren hoe het is om spelend achter ons hondje aan te hollen. En ga zo nog maar even door. Al die heerlijke dingen die ik al negen jaar lang niet kan.

Nee, ik moet er niet aan denken. En daarom denk ik er ook gewoon haast niet aan. Ontkenning is het niet, denk ik. Want ik weet heel goed dat het een mogelijkheid is. Maar ik vind mezelf gewoon niet zo leuk als ik d'r wel (vaak) aan denk. Word daar mistroostig van. En wat chagrijnig ook. Nee, er niet te veel aan denken houdt me sterk.

Maar dat niet alleen natuurlijk. Want weten dat God alles onder controle heeft maakt me kalm. Weten dat Hij het beste met me voorheeft maakt me vredig. Weten dat Hij mijn hartsverlangens kent maakt me rustig. En ook die dingen houden me sterk.

Al ben ik niet stellig en ronduit tegen zwak zijn hoor. Tegen momenten waarop ik al die dingen ineens lijk te vergeten. Tegen momenten waarop ik d'r even flink doorheen zit. Tegen momenten waarop ik gewoon echt even niet meer kan. Die momenten beleef ik veel liever niet dan wel natuurlijk, maar ik heb ze wel gekend. En heel soms ontmoet ik die momenten nog steeds wel eens. Het mooie van die momenten is dat Hij dan ook altijd daar is, met mij. Om mij te troosten, om met mij mee te leven...

Maar toch volhard ik liever in het sterk zijn én blijven. Omdat dat over het algemeen nu eenmaal fijner leven is:).

En omdat een mens ook daarin nooit uitgeleerd raakt. Ja, ik kan alsnog een hoop en een boel groeien! En 'sterk' in mijn verhaal is zelfs hoogstwaarschijnlijk slechts alleen maar een groot klinkend woord. Want met nee zeggen heb ik nog steeds altijd de grootste moeite. En écht accepteren dat ik ziek ben kan ik gewoonweg niet...

donderdag 7 juli 2016

~Het Licht dat bij ons naar binnen wil~


Een quote die ik regelmatig op het internet tegenkom, kwam ik deze maand ook ineens tegen in de Eva (magazine). Het is een hele mooie. Dus ik snap wel waarom ze daar een stukje ruimte aan hebben gespendeerd. Waarom ze daar zelfs een hele bladzijde voor over hadden!

'There is a crack in everything. That's how the light gets in'. Geschreven door dichter/singer-songwriter/schrijver Leonard Cohen. Het is een quote die mij altijd doet denken aan de pijn en het verdriet in mijn eigen leven. Maar dan raar genoeg op een positieve manier. Waarschijnlijk zal zijn gedachte achter deze quote een beetje anders zijn geweest, maar in mijn ogen gaat het hierover...

Het leven kom je niet zonder kleerscheuren door. Iedereen zal dat waarschijnlijk herkennen. Het leven gaat nu eenmaal gepaard met zo nu en dan een harde val (vanwege je eigen imperfectie) of een harde klap (vanwege die ander zijn imperfectie). Pijn dat het soms doet! En een hoop verdriet dat het soms brengt!

En dan komen we op een bepaald punt plots voor een beslissing te staan. Laten we het Licht binnen, in onze scheurtjes, barstjes en wonden? Staan we toe dat Jezus die vult met Zijn heerlijkheid en kracht? Zodat het bloed stopt met stromen. Zodat er korsten op zullen komen. Zodat de zwelling zal zakken. En zodat er uiteindelijk littekens zullen ontstaan.

Nu denk je misschien: Maar dan loop je aan het eind toch nog steeds rond met littekens? Dat klopt. Ter herinnering aan al het goede dat Hij in jou heeft bewerkstelligd. Groei, bloei en dieper geslagen wortels.

Jezus dan sprak opnieuw tot hen en zei: Ik ben het Licht der wereld; wie Mij volgt, zal beslist niet in de duisternis wandelen, maar zal het licht van het leven hebben.
Johannes 8:12

Een notitie

dinsdag 5 juli 2016

~Figuurlijk gezien~

Regen in de zomer. Dat is een beetje zoiets als ziekte in het leven. Barbecueën gaat niet. Picknicken gaat niet. Buiten een ijsje eten gaat niet. En ook gezellig chillen op het strand kun je pas weer wanneer de regen is gestopt.

Een gedachte

maandag 4 juli 2016

~Tropische tjilpjes in onze tuin~

'Paarsig, gelig en blauwig. Gezellige dinkies<3'.

Ik zat gisteravond rond half 11 nog even lekker buiten, in m'n eentje, aan het genieten van het natuurlijk licht dat langzaam uitging. Van het zachte briesje die de vele bladeren, in onze tuin, sussend in slaap schommelde. Van de vogeltjes die, naar mate de minuten verstreken, steeds stiller en stiller werden.

En van die leuke mozaïek solar lampjes van de Action. Die ik vlak voor ons terras de grond in heb geprikt. Paarsig, gelig en blauwig. Gezellige dinkies. En ook helemaal niet duur! Daarom moesten d'r, toen ik ze kocht, ook gelijk drie mee;). Veels te leuk!

Zo, en toen ik genoeg had genoten greep ik naar m'n gameboy. Can you believe it;)? Ik heb zo'n ding! Vroeger had ik ook één. Destijds van m'n zuurverdiende centjes gekocht. En nu heb ik een tweedehandse. Een aantal jaren terug via marktplaats (.nl) op de kop getikt. Vooral die oude spelletjes vind ik zo leuk. Ja, soms is het gewoon eventjes tijd voor onzin;).

En terwijl ik, helemaal into the game, enthousiast op de knopjes drukte begon er ineens een vogel op een wel héél aparte manier te fluiten. Vol overgave vulde hij de stille lucht met prachtige tjilpjes. Van m'n leven nog nooit eerder gehoord! Hij ging maar door en het bleef zeker niet bij één geluidje. Verschillende toonsoorten en uithalen kwamen uit dat wonderlijke snaveltje. Het voelde voor heel even net alsof ik in de jungle was beland.

En terwijl hij onzichtbaar maar toch duidelijk hoorbaar van de ene boom naar de andere vloog werd ik ineens wel heel nieuwsgierig. Wat was dat toch voor een vogeltje? Want hele aparte hebben we hier echt niet zitten. Merels, duiven, pimpelmeesjes, winterkoninkjes en heel sporadisch een keer een specht met haast. Niets 'bijzonders'.

Dus ik op zoek. Het tropisch geluidje achterna. Maar helaas. Heb het beestje, waarvan ik in mijn hoofd natuurlijk al een schitterend kleurrijk beeld had gevormd;), uiteindelijk niet kunnen vinden omdat hij er op een bepaald moment gewoon ineens niet meer was. Jammer! Geen spectaculair einde dus.

Zoals ook de dingen in ons leven, hier op aarde, niet altijd optimaal leuk eindigen, bedacht ik mij later. Iets waarop wij ons soms nog wel eens blind kunnen staren. De dingen die niet voor ons weggelegd zijn. Ja, de trieste realiteit is: We krijgen hier niet altijd alles wat we willen. Niet elk gebed wordt verhoord. En dat doet soms pijn. En dat maakt ons soms behoorlijk of zelfs intens verdrietig... Maar laten we ondanks die teleurstelling de tjilpjes dan toch niet vergeten. De bijzondere cadeautjes, die we onderweg wél van Hem krijgen!

zondag 3 juli 2016

~The place to be~

Ik ben blij met mezelf. Ik voel me vrij. Ik ben niet bang. Ik ken geen zorgen. Ik ben tevreden. Wanneer ik heel dicht bij Gods Vaderhart vertoef en Hij mij aanraakt met Zijn buitengewone vrede en liefde... Die vaak hele korte maar heel bijzondere momenten<3, die koester ik.

Een gedachte

vrijdag 1 juli 2016

~De postduif die het hier gezellig vindt~

'Loulou, the homing pigeon<3'.
 
Dit is zo leuk hé. Weken geleden kwam dit lieve postduifje bij ons aangevlogen. En nog steeds scharrelt hij elke dag gezellig bij ons rond. Gaat hij zitten op onze pergola, op onze schuur of op ons lege konijnenhok. Die laatste plek is zijn favoriet. Wat betreft relaxen dan. Voor zo lang als hij zelf wil gaat hij zich daar dan settelen. Het liefst wanneer the hot sun in overvloed schijnt.
 
Z'n ene pootje in. Z'n oogjes dicht. En soms gaat hij er zelfs bij liggen! (Nooit geweten dat duiven dit doen). Z'n vleugeltjes slaat hij dan een beetje uit. Volgens mij om zoveel mogelijk van de warmte te profiteren. Je ziet hem dan in ieder geval volop genieten! Als het regent of als het net geregend heeft is hij altijd even zoek. Dan zoekt hij vast een plekje om te schuilen. Maar krijgt hij honger of wil hij gewoon weer chillen rondom ons huis dan is hij d'r al snel weer.

En dat gaat-ie koekeloeren. Of dan gaat-ie fladderen. Van de parasol naar de schutting. Van de schutting naar het gras. En van het gras weer terug naar zijn geliefde konijnenhok. Het is een bezig bijtje. Op zijn manier dan, haha. Maar van alle hobby's is eten z'n allergrootste! Eten wil hij namelijk altijd wel. Gelukkig had ik, toen hij kwam, nog een paar zakjes vogelzaad van de Action staan. Al is dat nu inmiddels ook bijna op. Tijd om nieuwe te halen;)!

En toch vraag ik me af voor hoe lang hij nog blijft. Vind het trouwens sowieso een wonder dat hij na die bewuste eerste dag is blijven komen. We hadden hem toen namelijk gevangen. Leuk is anders. Voor hem bedoel ik dan. Wij hadden een hoop plezier. Blij omdat we eens een tamme duif van heel dichtbij gingen beleven. Nou ja, tam. Heel tam was hij niet. Maar werd hij daarna wel steeds meer:).

De echte reden van het vangen waren de ringetjes om zijn pootjes. En de nummertjes daarop. Je kunt die nummertjes terugvinden op het internet en daarmee, normaal gesproken, ook het telefoonnummer van de eigenaar. Dus wij kijken, googlen en bellen. Tot een paar keer toe. Omdat hij inmiddels alweer bleek te zijn doorverkocht. Na vier keer bellen waren we er zat van. Er was blijkbaar niemand die het mooie beestje echt miste.

En ook hij mist zijn oude woonplaats kennelijk niet;). Wie weet, ziet hij onze tuin als zijn nieuwe thuis:). We laten hem in ieder geval lekker z'n gangetje gaan. Wil hij blijven, dan mag dat. Wil hij verder vliegen, dan zeggen wij: Enjoy the flight, wherever it may take you!

Of hij trouwens echt een hij is weten we niet. Maar we hebben hem Loulou genoemd. Loulou, the homing pigeon. Een leukertje is het:)!