donderdag 2 juni 2016

~Mijn groei, mijn bloei en mijn Kweker~

Donderdag|02-06-2016|11:31

Ik werd gekweekt in 1984. Eigenlijk zelfs al iets eerder dan dat. In 1983. En ik ben een Grenache. Een blauw ras. Maar dat kon je in de eerste jaren van mijn bestaan nog niet weten. Want vruchten droeg ik toen nog niet. Ik moest eerst groeien. En om dat te kunnen kreeg ik een mooi plekje. Ergens aan de rand van een Gronings dorp. Ja, in het noorden van het land Nederland.

Waar ik mijn wortels mocht laten schieten. In (later bleek) vruchtbare grond. En waar ik gevoed werd met water en zon. De dingen die ik nodig had om groot te worden. Ook het allerbelangrijkste werd mij niet onthouden. Want af en toe werd er met een bijzonder gietertje over mij heen gegoten. Druppeltjes waarheid stroomden daar dan uit.

Later ontdekte ik dat het juist díe druppeltjes waren die ervoor hadden gezorgd dat mijn eerste druiven tevoorschijn kwamen. Wow, wat was ik destijds blij geweest. Na al die groei, mijn eerste bloei:)! Ze smaakten zoet en heerlijk, werd mij verteld. Dit is het dan, dacht ik. Dit ga ik de rest van mijn leven blijven doen.

Maar mijn prachtig plan die viel in duigen. Want op een dag, vanuit het niets, kwam daar een Man aangelopen. Hij zag er vriendelijk uit en was gekleed in het wit. En toen Hij eenmaal dichtbij genoeg was herkende ik Hem ineens. Hij was mijn Kweker! Ik vond het geweldig Hem weer te zien! Want juist dankzij Hem was ik zo welig als dat ik was. Hij begon te praten en zei: 'Vertrouw je Mij?' Ik zei: 'Ja!' Hij glimlachte liefdevol en vroeg nog iets: 'Mag Ik doen met jou wat Ik maar wil?' Ik zei alweer: 'Ja!' Want ik vertrouwde Hem echt volledig.

En meteen na mijn antwoord strekte Hij Zijn handen naar me uit. En begon Hij stukjes van mij af te breken. Ik raakte in paniek en zei: 'Nee! Wat gaat U doen?' Maar Hij gaf geen antwoord en ging rustig door. Tussendoor zei Hij een paar keer zachtjes en meelevend: 'Vertrouw Me'. Maar ik hoorde dat nauwelijks want zelfs een paar van mijn sterkste en mooiste takken maakte Hij kapot. Toen Hij uiteindelijk klaar was moest ik huilen. Het deed zo'n pijn. Mijn stam stond nog maar zonder al die twijgen, scheuten en bladeren voelde ik me kwetsbaar en klein. Mijn Kweker zag dat en begon mij te troosten. Hij sloeg een arm om mij heen en beurde me op. En zei ten slotte kalm en overtuigd: 'Over een tijdje zul je weten waarom Ik dit heb gedaan. Vertrouw Me, Mijn kind. Vertrouw Me maar gewoon'.

Ik ben de ware Wijnstok en Mijn Vader is de Wijngaardenier. Elke rank die in Mij geen vrucht draagt, neemt Hij weg; en elke rank die vrucht draagt, reinigt Hij, opdat zij meer vrucht draagt.
Johannes 15:1&2

Een notitie

2 opmerkingen:

  1. Ja, dat snoeien doet God met ons. Dat is niet leuk, maar wel nodig. Maar dat zie je pas later.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. wouw wat mooi en helder beschreven!

    groetjes Elise

    http://laesperanzanicaragua.blogspot.nl/

    BeantwoordenVerwijderen