donderdag 30 juni 2016

~The power of forgiveness~

When I chose (choose) forgiveness, my wounds became (become) scars.

Een gedachte

woensdag 29 juni 2016

~Het zichtbare en het onzichtbare~

Wanneer het gras is gemaaid... Dan staat het er weer mooi bij. Dan lijkt het weer netjes. Dan kan het er even weer tegenaan. En toch zegt dat weinig tot niets over de wortels. Over de aarde waarin die wortels groeien. En over hoe het gras er in de toekomst uit zal gaan zien.

Een gedachte

maandag 27 juni 2016

~Mijn hart, daarover heb ík het te zeggen~

Maandag|27-06-2016|11:34

Ik voelde me zo naakt. Bestolen van mijn lichamelijke kracht. Ik voelde me zo leeg. Beroofd van mijn goede gezondheid. Ik voelde me zo ontzettend kwetsbaar. Want in mij bruiste niet langer meer die eerder zo onverwoestbare energie.

Waarmee ik alles leek te kunnen wat ik maar wilde. Nooit werd ik gestopt. Nooit werd ik tegengehouden. Totdat die zwakte bij mij om de hoek kwam kijken. Nou ja, was het maar bij kijken gebleven. Want die zwakte deed helaas veel meer dan dat...

Na mij nauwkeurig geobserveerd te hebben kwam hij dichterbij en brak hij brutaal bij me in. Eenmaal binnen waarde hij eerst wat met zijn zaklampje rond. Ging hij waarschijnlijk op zoek naar al het moois dat hij allemaal achterover zou gaan drukken. En onderwijl kon ik zijn gluipende aanwezigheid al heel goed voelen. Zijn oog viel uiteindelijk ook op mijn linkerzij.

Zijn grootste buit. Die slinkse rover. Hij ging z'n gangetje en ik kon niets tegen hem beginnen. Want hij was sterker. En daardoor voelde ik mij verslagen. Overwonnen. En voelde ik mij een slappe verliezer. Totdat ik plots ontdekte dat dat precies was wat hij wilde! In eerste instantie had hij het niet gemunt op mijn lichaamskracht maar op mijn humeur. Niet op mijn goede gezondheid maar op mijn levenslust.

Ook ontdekte ik dat hij juist over díe dingen niet werkelijk iets had te zeggen. Over mijn gevoelens. En over mijn gemoedstoestand die daaruit voortvloeide. Hij mocht blijkbaar met mijn lichaam doen wat hij wilde maar dat wat er écht toe deed was nog altijd helemaal alleen van mij. En het was aan mij om daarover te beslissen, tot in hoe verre dat in ieder geval mogelijk was. Dus na mijn ontdekking ging ik in de aanval. Uiteraard samen met God aan mijn zij. Zonder Wie ik deze ontdekking nooit zou hebben gedaan. En zonder Wie ik deze vuile dief nooit op z'n plaats zou kunnen hebben gezet.

Wees in geen ding bezorgd, maar laat uw verlangens in alles, door bidden en smeken, met dankzegging bekend worden bij God; en de vrede van God, die alle begrip te boven gaat, zal uw harten en uw gedachten bewaken in Christus Jezus.
Filippenzen 4:6&7

Een notitie

vrijdag 24 juni 2016

~De waarheid en zijn kracht~

Alleen door de waarheid worden leugens op het matje geroepen. Worden leugens de les gelezen. En worden leugens de laan uitgestuurd.

Een gedachte

~Het genot van wissewasjes schrappen~

Vrijdag|24-06-2016|10:31

Ik ben het leven meer gaan waarderen. Want ik neem het bijzondere, het mooie en het kostbare ervan meer in me op. Focus me meer op dat wat ik heb, in plaats van op dat wat ik had of op dat wat ik graag nog wil hebben. Kijk vaker naar de dingen die ik kan, in plaats van naar de dingen die ik kon of naar de dingen die ik op een dag weer eens zou willen kunnen. Leef meer in het moment, in plaats van in de toekomst of in het verleden. En ben daardoor ontzettend dankbaar voor elke dag dat ik leef<3.

Maar die levensstijl is eigenlijk slechts een gevolg van. Een gevolg van hetgeen dat ik daar vóór heb geleerd en heb moeten doen. Namelijk het loslaten van onbenulligheden. Van dingen die me boos maakten maar die eigenlijk weinig tot geen aandacht verdienden. Van dingen die me bang maakten maar die eigenlijk inhoudsloos en niet echt van betekenis waren. Van dingen die me chagrijnig maakten maar die er feitelijk helemaal niets toe deden.

Dingen die ik aanvankelijk nooit identificeerde als boosdoeners. Als vervelende dwarszitters die mijn leven moeilijker maakten dan dat nodig was. Dan dat hoefde. En dan dat God wilde. Het waren er nogal wat. Kwam ik langzaam maar zeker achter. Om de zoveel tijd kon ik namelijk weer een wissewasje van m'n lijstje schrappen. Maar terwijl ik daarmee bezig was kwam er fijn genoeg plotseling ruimte:).

Ruimte voor dingen die wel écht belangrijk waren. Dingen zoals meer liefde. Meer geduld. Meer vreugde. En meer vergeving. Maar er kwam ook ruimte voor meer innerlijke rust. Voor meer onbezorgdheid. En voor meer vrijheid!

Wat een genot! En eigenlijk ging dat allemaal heel vanzelf. En een beetje onbewust ook wel. Misschien wel doordat ik ziek was geworden. En ik mijn leven daardoor, vanaf toen, vanuit een ander perspectief beleefde. Ik weet het niet. Maar ik weet wel dat mijn leven nu ietsje meer lijkt op het leven dat Hij voor mij heeft bedoeld. En ondanks dat ik er nu nog steeds wel eens eentje tegenkom, een lastig of een verpestend wissewasje, ben ik heel blij dat ik nu in ieder geval weet wat ik dan met dat gevalletje aan moet;).

Als u nu met Christus opgewekt bent, zoek dan de dingen die boven zijn, waar Christus is, Die aan de rechterhand van God zit. Bedenk de dingen die boven zijn en niet die op de aarde zijn.
Kolossenzen 3:1&2

Een notitie

dinsdag 21 juni 2016

~Over kleurrijke blaadjes die ik zag vallen~

Ze vielen. Omdat het donker werd om jou heen. Ze vielen. Eén voor één. Slingerend naar benee. Omdat het licht niet langer op ze scheen. Op de fleurige blaadjes van jouw bloem. Ze vielen. Stuk voor stuk. Op de grond. Waar ze al heel snel hun prachtige kleur verloren. Omdat ze werden genegeerd. Omdat ze werden vertrapt. Ja, op de grond. Waar ze nu, vergeten, in de modder liggen. Daar waar eerst gras, dat groen was, groeide. Daar waar het eerst fijn was, voor mij, om te zijn. En daar waar ik nu niet graag meer in de buurt kom... Je stengel staat nog. En je wortels krioelen nog. Maar zonder die bonte blaadjes ben jij niet langer meer dezelfde.

Een gedachte

maandag 20 juni 2016

~Wij zijn home sweet home again!~

'Waar grappig genoeg ook gewoon regen uit de hemel valt;)<3'.
 
Hallo! Ik ben d'r weer:). Haha. Op zich best lekker even, zo'n schrijfpauze. Ik een break. En daardoor mijn blogje ook. Al ben ik stiekem af en toe toch bezig geweest met m'n allereerste reisverslag ooit. Van onze vakantie in Tsjechië. Die zul je hier binnenkort vast voorbij zien komen. Wat hebben we genoten! En wat was het prachtig daar!

Maar nu dus weer terug in Nederland. Waar grappig genoeg ook gewoon regen uit de hemel valt;). Waar ik iedereen ineens weer begrijp als ze iets tegen me zeggen;). En waar de normale gang van zaken langzaam aan weer zijn begonnen.

Je weet wel, wasjes draaien en het gras maaien enzo. (Al werden wij bij thuiskomst aangenaam verrast door een strak gazonnetje:), heel fijntjes). Normal stuff. Niet zo leuk als nieuwe dingen beleven natuurlijk. Zoals bijvoorbeeld supergave natuur-panorama's aanschouwen of merkwaardige cultuurverschillen gadeslaan. I love good things I've never seen and beautiful places I've never been. A lot.

Maar ik kan ook echt wel weer genieten van het aanrommelen in en om het huis, thuis. Van het doen dat weer gedaan moet worden. Van het gewone en gebruikelijke dat mijn dagelijkse dagen kleurt. Van het gangbare leven dat juist door deze unieke ervaring weer een stukje bijzonderder is geworden.

Life goes on. En dat vind ik helemaal niet erg:). Onze familie weer zien. Mijn vriendinnetjes weer spreken. Onze buren weer groeten. En natuurlijk hebben we altijd nog de herinneringen!

Want de pret van ons Tsjechisch avontuur is misschien opgehouden; onze herinneringen daarvan blijven gelukkig nog heel lang voortbestaan. Herinneringen in de vorm van foto's, verhalen en gedachtes. Herinneringen die vast op allerlei manieren een plezierig verschil gaan maken voor de tijden die nog voor ons liggen...

Ja, ergens verrijkt het best wel. Het zien en meemaken van dingen die je nooit eerder hebt gezien of hebt meegemaakt. En natuurlijk hetgeen dat je daarvan leert. En bovendien inspireert het ook nog eens enorm! Want samen met het onbekende kwamen ook een boel nieuwe ideetjes;). Hoe handig en leuk is dat:)!

Mijn dagelijks leven|Waarderen

vrijdag 3 juni 2016

~Soms voel ik me verdwaald~

Soms. Dan voel ik me verdwaald.

Dan voel ik me iemand. Die zoekt. Maar die niet vindt. Die probeert. Maar die niet slaagt. Die vraagt. Maar die geen antwoord krijgt.

Iemand. Die de weg kwijt is. Die een afslag heeft gemist. Die is beland in een gebied zonder richtingspijlen.

Iemand. Die loopt. Maar die elke keer weer bij dezelfde plek uitkomt. Die uitkijkt. Maar die nergens een juiste aanwijzing kan vinden. En die af en toe eens stilstaat. Om even op adem te komen.

Ja, soms. Dan voel ik me verdwaald.

Maar dat wel altijd omringt door Zijn geruststellende aanwezigheid. En daarom voelt dat helemaal zo gek nog niet.

Een krabbel

~Zonnebloempitjes poten:)~

Gistermiddag hebben we iets leuks gedaan! M'n nichtje N. en ik. We hebben namelijk zonnebloempitjes gepoot:)! Je weet wel, die wit-zwart-grijzige zaadjes waaruit reusachtige joekels van een bloemen groeien!
 
Verstopt in dit zakje...
 
Groter dan twee meter kunnen deze zelfs worden! En het allermooiste bewaren ze altijd tot het laatst. Die gele (of soms rode) indrukwekkende fleurige bloemknop! Het is bijna niet voor te stellen dat zoiets gigantisch moois uit zo'n ietwat saaie kleine pit tevoorschijn kan komen.
 
Zaten de pitjes die hier zorgvuldig door N. in de aarde worden gestopt:).
 
N. heeft nu natuurlijk nog geen idee. Dat deze zaadjes over een paar maanden als grote bloesems vrolijk staan te schitteren in de zon. Maar ze gaat ze vast geweldig vinden! Dat denk ik:). En ondertussen zal ik haar af en toe eens meenemen naar dit plekje.
 
Nog een beetje grond erover...
 
Waar zij straks (over een paar weekjes) het eerste groen boven de grond uit zal zien komen. En waar zij daarna de steeltjes steeds hoger en hoger zal zien groeien. Eerst tot haar knieën, dan tot haar schouders en dan tot ver boven haar hoofd:)!
 
En natuurlijk ook het allerleukste niet vergeten;)!
 
Een natuurberichtje

donderdag 2 juni 2016

~Mijn groei, mijn bloei en mijn Kweker~

Donderdag|02-06-2016|11:31

Ik werd gekweekt in 1984. Eigenlijk zelfs al iets eerder dan dat. In 1983. En ik ben een Grenache. Een blauw ras. Maar dat kon je in de eerste jaren van mijn bestaan nog niet weten. Want vruchten droeg ik toen nog niet. Ik moest eerst groeien. En om dat te kunnen kreeg ik een mooi plekje. Ergens aan de rand van een Gronings dorp. Ja, in het noorden van het land Nederland.

Waar ik mijn wortels mocht laten schieten. In (later bleek) vruchtbare grond. En waar ik gevoed werd met water en zon. De dingen die ik nodig had om groot te worden. Ook het allerbelangrijkste werd mij niet onthouden. Want af en toe werd er met een bijzonder gietertje over mij heen gegoten. Druppeltjes waarheid stroomden daar dan uit.

Later ontdekte ik dat het juist díe druppeltjes waren die ervoor hadden gezorgd dat mijn eerste druiven tevoorschijn kwamen. Wow, wat was ik destijds blij geweest. Na al die groei, mijn eerste bloei:)! Ze smaakten zoet en heerlijk, werd mij verteld. Dit is het dan, dacht ik. Dit ga ik de rest van mijn leven blijven doen.

Maar mijn prachtig plan die viel in duigen. Want op een dag, vanuit het niets, kwam daar een Man aangelopen. Hij zag er vriendelijk uit en was gekleed in het wit. En toen Hij eenmaal dichtbij genoeg was herkende ik Hem ineens. Hij was mijn Kweker! Ik vond het geweldig Hem weer te zien! Want juist dankzij Hem was ik zo welig als dat ik was. Hij begon te praten en zei: 'Vertrouw je Mij?' Ik zei: 'Ja!' Hij glimlachte liefdevol en vroeg nog iets: 'Mag Ik doen met jou wat Ik maar wil?' Ik zei alweer: 'Ja!' Want ik vertrouwde Hem echt volledig.

En meteen na mijn antwoord strekte Hij Zijn handen naar me uit. En begon Hij stukjes van mij af te breken. Ik raakte in paniek en zei: 'Nee! Wat gaat U doen?' Maar Hij gaf geen antwoord en ging rustig door. Tussendoor zei Hij een paar keer zachtjes en meelevend: 'Vertrouw Me'. Maar ik hoorde dat nauwelijks want zelfs een paar van mijn sterkste en mooiste takken maakte Hij kapot. Toen Hij uiteindelijk klaar was moest ik huilen. Het deed zo'n pijn. Mijn stam stond nog maar zonder al die twijgen, scheuten en bladeren voelde ik me kwetsbaar en klein. Mijn Kweker zag dat en begon mij te troosten. Hij sloeg een arm om mij heen en beurde me op. En zei ten slotte kalm en overtuigd: 'Over een tijdje zul je weten waarom Ik dit heb gedaan. Vertrouw Me, Mijn kind. Vertrouw Me maar gewoon'.

Ik ben de ware Wijnstok en Mijn Vader is de Wijngaardenier. Elke rank die in Mij geen vrucht draagt, neemt Hij weg; en elke rank die vrucht draagt, reinigt Hij, opdat zij meer vrucht draagt.
Johannes 15:1&2

Een notitie

woensdag 1 juni 2016

~Zwart-wit denken~

Soms betrap ik mijzelf erop. Op zwart-wit denken. Je kent het misschien wel? Dan vind je iets alleen maar geweldig of vreselijk. Mooi of lelijk. Goed of fout. (Enzovoort). Grijs denken kun je dan even niet. Aan de woorden prima, leuk en oké denk je dan gewoon even niet. En pas achteraf kom je tot het besef dat je bekrompen dacht en dat het een stuk fijner zou zijn geweest als je meteen had gezien dat er (veel) meer opties waren dan slechts alleen maar twee.

Een gedachte