donderdag 12 mei 2016

~Negen jaar geleden werd mijn grote wereld ineens klein~

'Toen beleefden F. en ik een geweldige onbezorgde gezonde tijd samen<3'.

Negen jaar geleden werd ik ziek. (Ik kan bijna niet geloven dat het echt al zo lang geleden is!) Het was meteen vanaf het begin net zo heftig als dat het nu nog steeds is. Al voelde het toen toch erger dan nu. Lichamelijk én geestelijk. Ik denk omdat het destijds zo overweldigend was. Mijn lichaam die niet meer deed wat hij moest doen en alle dingen die daarbij kwamen kijken. Doktersbezoeken. Ziekenhuisbezoeken. En de diagnose die nooit werd gesteld. Negen jaar geleden... Nee, toen veranderde niet alleen mijn lichaam en zijn kunnen. Nee, toen veranderde mijn hele leven.

Want niets werd daarna meer hetzelfde. Al ging ik daar eerst natuurlijk helemaal niet van uit. Je wordt ziek en dan ga je naar de dokter. Je legt je situatie uit en hij vertelt jou wat er aan de hand is. En laat jou ook meteen weten wat er moet en gaat gebeuren om het op te lossen. Maar zo ging dat niet bij mij. En daar kwam ik, week na week en maand na maand, geleidelijk aan, steeds meer achter. Totdat ik mij, op een dag, plotseling realiseerde dat mijn leven heel anders was dan voorheen.

Ja, het leven dat ik 'nu' ineens leefde leek in bijna niets op het leven dat ik in de jaren daarvoor had geleefd. Toen, toen ik gezond was. Want toen ging ik naar school, woonde ik op kamers, ging ik naar de kerk, deed ik leuke dingen met klasgenootjes en vriendinnen en beleefden F. en ik een geweldige onbezorgde gezonde tijd samen. En 'nu'? 'Nu' kon ik niet meer naar school, kon ik ook niet werken, woonde ik veelal weer thuis en werd mijn relatie met F. ineens een tikkeltje serieuzer. Niet wat betreft onze liefde voor mekaar, die was al serieus, dat zat gelukkig wel goed<3. Maar wel wat betreft alles rondom mijn ziek zijn. De gevolgen van deze ziekte waren behoorlijk overwhelming, for both of us.

Mijn grote wereld werd ineens heel klein. En dat was niet even slikken. Nee, dat was heel lang slikken. Ik weet niet, misschien slik ik nu nog steeds wel;). Want het verlangen naar die grote wereld is altijd even groot gebleven. Er bestaan zelfs momenten waarop dat verlangen nog groter wordt dan groot en alles wat ik dan slechts nog kan doen is mijn tranen de vrije loop laten...

Negen jaar geleden. Vooral in deze maand denk ik weer veel aan hoe het toen allemaal begon. Aan hoe verschrikkelijk het was. En aan hoe machteloos ik mij voelde. Maar tegelijkertijd denk ik ook aan de toekomst. Aan mijn toekomst. En vooral ook aan onze toekomst (van m'n man en mij) samen. Zal ons verhaal op een dag plotsklaps wéér een hevige verandering ondergaan? Ik denk het wel. Van ziek naar gezond! Zal ons leven op een dag wéér reusachtig transformeren? Ik denk het wel. Van constante grenzen naar ongekende vrijheid! Zal onze God ons op een dag gaan zegenen met goede gezondheid voor ons allebei?

Ik geloof het wel! Want ergens diep van binnen heb ik nooit geloofd dat deze ziekte voor altijd zal zijn. Waarom weet ik niet. Misschien omdat ik dat gewoon écht niet wil? Of misschien omdat mijn vertrouwen in Hem gewoon zó ontzettend groot is?

Toen ik nog niet lang ziek was kreeg iemand eens een bijbeltekst voor mij in gedachten. Deze tekst gaat over een vrouw die na achttien jaar ziek zijn door Jezus wordt genezen. Als die jaren kloppen dan heb ik nog eventjes te gaan;). Maar als die jaren niet kloppen dan kunnen het er misschien ook negen zijn? De helft van achttien. En dat dan omdat slechts één helft van mijn lichaam (m'n linkerzij) echt ziek is. Haha;), hoe geweldig zou dat zijn? I wish:). I pray...

6 opmerkingen:

  1. Hoi Miriam, Wat heftig om zo geconfronteerd te worden met je lichaam. Wens je Gods zegen in het omgaan met de beperkingen die dit met zich meebrengt. Wel bijzonder dat we lotgenoten zijn. Ik schrijf er iets over in mijn blog '(n)Ergens goed voor'. Bedankt voor jouw reactie op mijn site- leuk! Groetjes, Anne van annderverhaal.nl

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Hoi Miriam, Je kunt via next page bij vorige artikelen komen. En soms staat het ook in het overzicht rechts. Vind het zelf ook niet helemaal handig...

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Heb het even uitgeprobeerd. Je moet zo'n 6 tot 7 keer doorklikken op next page - onderaan het laatste blog- Het is het stukje met een afbeelding van pillen. Voor ik het vergeet te zeggen. Ik ben hier ook van alles aan het lezen. Veel herkenning! Fijne pinksterdagen! groetjes van Anne

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Ik hoop en bid dat jou gebed en hoop waarheid mag worden.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Hoi Miriam, Even een misverstandje uit de wereld helpen; ik heb inmiddels een lieve vriend - zie mijn reactie op de jouwe op mijn site- Fijne dag! Groetjes, Anne

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Heftig Miriam

    Ook ik hoop en bid dat je hier spoedig op terug mag kijken als iets wat geweest is. Veel sterkte.

    BeantwoordenVerwijderen