maandag 30 mei 2016

~Mijn aardse ouders wilden mij niet~

(Fictie) Ik heb het eigenlijk nooit geweten. Ik denk omdat ik er nooit echt over na heb gedacht. Want ik had broertjes en zusjes. Heb altijd ontzettend veel plezier gehad. En als ik zin had in een knuffel dan ging ik naar Sofie toe. Zij zorgde voor mij. En voor m'n broertjes en zusjes. Zij stond voor ons klaar. Zij was er voor ons. Altijd wanneer wij haar nodig hadden. En toch, als ik er meer en dieper over nadenk, dan valt alles ineens wel op z'n plek. Want Sofie was geweldig. Zij was fantastisch. Maar zij was niet mijn echte moeder.

En nu ging zij mij vertellen wie dat wel is. Omdat ik daar nu oud genoeg voor ben. Niet per se om te weten wie mijn moeder is, dat had ik best al veel eerder mogen weten. Maar oud genoeg om het hele verhaal te begrijpen, dat bedoelde ze. Het verhaal dat iets meer dan dertien jaar geleden begon...

Abba had mij toen bedacht. En Hij wist dat het plan dat Hij met mij had goed was. Perfect was zelfs. En terwijl Sofie dat vertelde wist ik dat het waar was. Ik ken Abba al mijn hele leven, en Hij heeft nog nooit een fout gemaakt. Hij kan dat zelfs niet eens. Fouten maken. Zoals wij dat nog wel eens per ongeluk doen.

Abba had na het maken, van Zijn uniek ontwerp van mij, gezocht naar een warme en vooral ook veilige plek om mij te laten ontstaan en te laten groeien. Zijn oog was gevallen op mijn moeder. Die Hij jaren daarvoor op een zelfde manier tot leven had gewekt. En Zijn oog was gevallen op mijn vader. Die Hij ook zou gaan gebruiken om Zijn plan met mij waar te maken. En zo was het gebeurd. Zoals Abba het had gewild. Ik kwam tot leven in de buik van mijn moeder.

Aandachtig en gefascineerd luisterde ik naar elk woord dat Sofie zei. In mijn moeders buik! Kun je dat geloven? Abba heeft altijd van die prachtige ideeën. Waar kun je inderdaad veiliger groot genoeg worden dan verborgen in het lichaam van een vrouw? Magnifiek.

Een beetje ongeduldig bleef ik aan Sofie's lippen hangen. Dit verhaal kon vast alleen nog maar mooier worden!

Maar terwijl ik Sofie vol verwachting aankeek stopte ze ineens met praten. Ik begreep eerst niet waarom. Totdat ik mijn beste Vriend over het bruggetje onze tuin in zag lopen. Sofie had Hem al eerder gezien dan mij en liep naar binnen om thee voor ons te zetten. Ik genoot er altijd van als Jezus langs kwam. Het leven was zo mooi maar op een of andere manier werd het dan nóg mooier. Nóg fijner. Met Hem erbij was het leven nóg voortreffelijker dan volmaakt.

En terwijl Sofie in de keuken bezig was vroeg Jezus mij of Hij met het verhaal verder mocht gaan. Ja, dat mocht Hij zeker! Want Hij was goed in verhalen vertellen. Hij kon dat als de beste. Een verhaal uit Zijn mond werd nooit saai of langdradig. Ook niet als ze lang duurden. En bovendien was ik enorm nieuwsgierig naar de rest...

Jezus kwam bij me op het bankje zitten en vertelde verder.

'Toen Abba jou in je moeders buik een plekje had gegeven duurde het niet heel lang totdat je moeder ontdekte dat jij daar zat. Dat jij daar groeide, binnenin haar. Verheugd vertelde ze het goede nieuws meteen aan je vader en ook hij was ontzettend blij. Beiden konden ze hun geluk niet op. Ze waren blij omdat jij hun leven zou gaan verrijken. Ze waren blij omdat jij de vervulling was van hun mooiste droom. En terwijl ze jou nog niet eens hadden gezien koesterden ze jou al. Hielden ze al van jou.

En toch besloten ze hun vreugde nog even niet met anderen te delen. Want ze wilden zeker weten of jij wel perfect was...

Naomi, weet je nog dat Ik je eens vertelde over de fouten die de mensen daar beneden maken?'

Ik wist dat nog. Jezus had me verteld dat daar om de haverklap verschrikkelijke zonden worden gepleegd. Zonden die soms intense pijn veroorzaken. Zonden die soms hevige schade aanrichten. Zonden die soms zelfs mensenlevens vernietigen.

'En weet je ook nog dat Ik je verteld heb over het verband tussen de zondeval en de onvolmaaktheid van de mens?'

Ook dat wist ik nog. De mens is bedoeld om volmaakt en gezond te zijn, zoals ik dat ben, maar doordat ze Abba's geboden niet wilden nakomen is het op aarde misgegaan. De mensen werden vervolgens imperfect en gebrekkig. En ziek soms ook.

Toen ik wederom knikte ging Jezus door met het verhaal.

'Om erachter te komen of jij een volmaakt kindje was zochten je ouders een specialist op. Iemand die kon achterhalen of jij wel sterk en gezond zou worden geboren. Iemand die kon bevestigen of jij geen gebreken kende of afwijkingen had.

Dit had jij wel. En dat nieuws sloeg bij ze in als een bom. Want jouw ouders wilden geen imperfect kindje. Nee, ze wilden graag een perfect kindje. Want zij dachten dat alleen een perfect kindje hun gelukkig zou kunnen maken. Maar perfect was jij niet. En dus wilden ze jou niet langer.

Hun enthousiasme sloeg om in angst. Hun vreugde veranderde in verdriet. Hun blijheid sloeg om in boosheid. En omringt door al die nare gevoelens namen zij een hele slechte beslissing.

Ze brachten jou om het leven.

Achteraf deden ze alsof dit het allerbeste was voor jou. Want jij zou immers niet alles kunnen wat een onberispelijk mens wel zou kunnen. Maar stiekem wisten ze beide, diep in hun harten, dat ze dit ook vooral voor hunzelf hadden gedaan. Want ze wilden niet leven met de extra ongemakken die jij hen zou brengen. Ze wilden blijven leven zoals ze deden; zogenaamd perfect en volmaakt.

Voor Abba deed het waarom er naderhand nog maar weinig toe. Want ze hadden iets gedaan dat ze nooit hadden mogen doen. Het prachtige cadeau dat Abba hen had gegeven hadden ze niet op de juiste waarde geschat. Ze hadden het cadeau afgewezen. Ze hadden het cadeau zelfs kapotgemaakt! En dat deed onze Vader enorm veel verdriet. Want Hij hield zielsveel van jou, en zag de pijn die jij door hun vreselijke overtreding moest doorstaan. Maar Hij hield ook ontiegelijk veel van hen, en zag hun harten door deze afschuwelijke keuze weer een stukje donkerder en kouder worden'.

Jezus stopte even met praten en keek liefdevol mijn kant op.

'Gelukkig mocht jij hier komen. In het hemels paradijs. Want keuzes kon je zelf toen nog niet maken. Maar jouw aardse ouders hebben, tot op de dag van vandaag, nog geen berouw getoond. Al denkt je moeder regelmatig nog wel eens aan je. We hopen dan ook vurig dat zij de stukjes waarheid, die We elke dag haar kant opsturen, op zal merken en zal gaan zien. Zodat ze daardoor haar weg terug kan vinden naar haar oorsprong. Naar het hart van haar Maker. Naar Abba'.

Ik begreep waar Jezus het over had. Want ontzettend veel mensen, daar beneden, schijnen niet eens te weten Wie Abba is. Ze zijn verward, ook wanneer ze dat zelf niet eens doorhebben. En worden constant door leugens afgeleid. Ik kan me daar haast niets bij voorstellen. Want leugens kennen wij hier niet. En zonder Abba zou niemand van ons hier überhaupt bestaan.

Ik moest het verhaal even laten bezinken. Want het was nogal wat. Het verhaal was in ieder geval een stuk minder mooi dan dat ik had gehoopt. En terwijl mijn gedachten op volle toeren draaiden sloeg Jezus Zijn armen om mij heen en hield Hij me voor heel even verkwikkend vast. Precies wat ik nodig had. Want ik voelde me onmiddellijk weer sterk en krachtig worden.

En heel erg blij ook. Want ik was hier, zat naast Jezus en zag Sofie aan komen lopen met thee en lekkers. Ze ging gezellig bij ons zitten, reikte ons een koekje en gaf mij een speelse aai over m'n bol. 

'Wie heeft er straks zin in een wandeling door de tuinen?', vroeg Jezus luid en duidelijk. Dit omdat Hij de vraag ook stelde aan mijn broertjes en zusjes, die al die tijd netjes op afstand waren gebleven. We hadden allemaal zin! Logisch. Want de tuinen waren adembenemend en Zijn gezelschap was zelfs nog aangenamer dan dat!

Snel maakte iedereen zich klaar. Wandelschoenen werden aangetrokken, rugzakken werden volgestopt en toen even niemand naar mij keek trok ik mij voor een kort moment terug in mijn kamer. Waar ik op mijn knieën viel en zei: 'Abba, bedankt voor dit kostelijk cadeau dat U mij heeft gegeven! Het leven<3'.

Een verhaaltje

Zie ook:
~Een wereld met een zwarte rand~

1 opmerking:

  1. Wat ontroerend Miriam. Zo geef je al die ongeboren kinderen toch een stem.

    BeantwoordenVerwijderen