maandag 30 mei 2016

~Mijn aardse ouders wilden mij niet~

(Fictie) Ik heb het eigenlijk nooit geweten. Ik denk omdat ik er nooit echt over na heb gedacht. Want ik had broertjes en zusjes. Heb altijd ontzettend veel plezier gehad. En als ik zin had in een knuffel dan ging ik naar Sofie toe. Zij zorgde voor mij. En voor m'n broertjes en zusjes. Zij stond voor ons klaar. Zij was er voor ons. Altijd wanneer wij haar nodig hadden. En toch, als ik er meer en dieper over nadenk, dan valt alles ineens wel op z'n plek. Want Sofie was geweldig. Zij was fantastisch. Maar zij was niet mijn echte moeder.

En nu ging zij mij vertellen wie dat wel is. Omdat ik daar nu oud genoeg voor ben. Niet per se om te weten wie mijn moeder is, dat had ik best al veel eerder mogen weten. Maar oud genoeg om het hele verhaal te begrijpen, dat bedoelde ze. Het verhaal dat iets meer dan dertien jaar geleden begon...

Abba had mij toen bedacht. En Hij wist dat het plan dat Hij met mij had goed was. Perfect was zelfs. En terwijl Sofie dat vertelde wist ik dat het waar was. Ik ken Abba al mijn hele leven, en Hij heeft nog nooit een fout gemaakt. Hij kan dat zelfs niet eens. Fouten maken. Zoals wij dat nog wel eens per ongeluk doen.

Abba had na het maken, van Zijn uniek ontwerp van mij, gezocht naar een warme en vooral ook veilige plek om mij te laten ontstaan en te laten groeien. Zijn oog was gevallen op mijn moeder. Die Hij jaren daarvoor op een zelfde manier tot leven had gewekt. En Zijn oog was gevallen op mijn vader. Die Hij ook zou gaan gebruiken om Zijn plan met mij waar te maken. En zo was het gebeurd. Zoals Abba het had gewild. Ik kwam tot leven in de buik van mijn moeder.

Aandachtig en gefascineerd luisterde ik naar elk woord dat Sofie zei. In mijn moeders buik! Kun je dat geloven? Abba heeft altijd van die prachtige ideeën. Waar kun je inderdaad veiliger groot genoeg worden dan verborgen in het lichaam van een vrouw? Magnifiek.

Een beetje ongeduldig bleef ik aan Sofie's lippen hangen. Dit verhaal kon vast alleen nog maar mooier worden!

Maar terwijl ik Sofie vol verwachting aankeek stopte ze ineens met praten. Ik begreep eerst niet waarom. Totdat ik mijn beste Vriend over het bruggetje onze tuin in zag lopen. Sofie had Hem al eerder gezien dan mij en liep naar binnen om thee voor ons te zetten. Ik genoot er altijd van als Jezus langs kwam. Het leven was zo mooi maar op een of andere manier werd het dan nóg mooier. Nóg fijner. Met Hem erbij was het leven nóg voortreffelijker dan volmaakt.

En terwijl Sofie in de keuken bezig was vroeg Jezus mij of Hij met het verhaal verder mocht gaan. Ja, dat mocht Hij zeker! Want Hij was goed in verhalen vertellen. Hij kon dat als de beste. Een verhaal uit Zijn mond werd nooit saai of langdradig. Ook niet als ze lang duurden. En bovendien was ik enorm nieuwsgierig naar de rest...

Jezus kwam bij me op het bankje zitten en vertelde verder.

'Toen Abba jou in je moeders buik een plekje had gegeven duurde het niet heel lang totdat je moeder ontdekte dat jij daar zat. Dat jij daar groeide, binnenin haar. Verheugd vertelde ze het goede nieuws meteen aan je vader en ook hij was ontzettend blij. Beiden konden ze hun geluk niet op. Ze waren blij omdat jij hun leven zou gaan verrijken. Ze waren blij omdat jij de vervulling was van hun mooiste droom. En terwijl ze jou nog niet eens hadden gezien koesterden ze jou al. Hielden ze al van jou.

En toch besloten ze hun vreugde nog even niet met anderen te delen. Want ze wilden zeker weten of jij wel perfect was...

Naomi, weet je nog dat Ik je eens vertelde over de fouten die de mensen daar beneden maken?'

Ik wist dat nog. Jezus had me verteld dat daar om de haverklap verschrikkelijke zonden worden gepleegd. Zonden die soms intense pijn veroorzaken. Zonden die soms hevige schade aanrichten. Zonden die soms zelfs mensenlevens vernietigen.

'En weet je ook nog dat Ik je verteld heb over het verband tussen de zondeval en de onvolmaaktheid van de mens?'

Ook dat wist ik nog. De mens is bedoeld om volmaakt en gezond te zijn, zoals ik dat ben, maar doordat ze Abba's geboden niet wilden nakomen is het op aarde misgegaan. De mensen werden vervolgens imperfect en gebrekkig. En ziek soms ook.

Toen ik wederom knikte ging Jezus door met het verhaal.

'Om erachter te komen of jij een volmaakt kindje was zochten je ouders een specialist op. Iemand die kon achterhalen of jij wel sterk en gezond zou worden geboren. Iemand die kon bevestigen of jij geen gebreken kende of afwijkingen had.

Dit had jij wel. En dat nieuws sloeg bij ze in als een bom. Want jouw ouders wilden geen imperfect kindje. Nee, ze wilden graag een perfect kindje. Want zij dachten dat alleen een perfect kindje hun gelukkig zou kunnen maken. Maar perfect was jij niet. En dus wilden ze jou niet langer.

Hun enthousiasme sloeg om in angst. Hun vreugde veranderde in verdriet. Hun blijheid sloeg om in boosheid. En omringt door al die nare gevoelens namen zij een hele slechte beslissing.

Ze brachten jou om het leven.

Achteraf deden ze alsof dit het allerbeste was voor jou. Want jij zou immers niet alles kunnen wat een onberispelijk mens wel zou kunnen. Maar stiekem wisten ze beide, diep in hun harten, dat ze dit ook vooral voor hunzelf hadden gedaan. Want ze wilden niet leven met de extra ongemakken die jij hen zou brengen. Ze wilden blijven leven zoals ze deden; zogenaamd perfect en volmaakt.

Voor Abba deed het waarom er naderhand nog maar weinig toe. Want ze hadden iets gedaan dat ze nooit hadden mogen doen. Het prachtige cadeau dat Abba hen had gegeven hadden ze niet op de juiste waarde geschat. Ze hadden het cadeau afgewezen. Ze hadden het cadeau zelfs kapotgemaakt! En dat deed onze Vader enorm veel verdriet. Want Hij hield zielsveel van jou, en zag de pijn die jij door hun vreselijke overtreding moest doorstaan. Maar Hij hield ook ontiegelijk veel van hen, en zag hun harten door deze afschuwelijke keuze weer een stukje donkerder en kouder worden'.

Jezus stopte even met praten en keek liefdevol mijn kant op.

'Gelukkig mocht jij hier komen. In het hemels paradijs. Want keuzes kon je zelf toen nog niet maken. Maar jouw aardse ouders hebben, tot op de dag van vandaag, nog geen berouw getoond. Al denkt je moeder regelmatig nog wel eens aan je. We hopen dan ook vurig dat zij de stukjes waarheid, die We elke dag haar kant opsturen, op zal merken en zal gaan zien. Zodat ze daardoor haar weg terug kan vinden naar haar oorsprong. Naar het hart van haar Maker. Naar Abba'.

Ik begreep waar Jezus het over had. Want ontzettend veel mensen, daar beneden, schijnen niet eens te weten Wie Abba is. Ze zijn verward, ook wanneer ze dat zelf niet eens doorhebben. En worden constant door leugens afgeleid. Ik kan me daar haast niets bij voorstellen. Want leugens kennen wij hier niet. En zonder Abba zou niemand van ons hier überhaupt bestaan.

Ik moest het verhaal even laten bezinken. Want het was nogal wat. Het verhaal was in ieder geval een stuk minder mooi dan dat ik had gehoopt. En terwijl mijn gedachten op volle toeren draaiden sloeg Jezus Zijn armen om mij heen en hield Hij me voor heel even verkwikkend vast. Precies wat ik nodig had. Want ik voelde me onmiddellijk weer sterk en krachtig worden.

En heel erg blij ook. Want ik was hier, zat naast Jezus en zag Sofie aan komen lopen met thee en lekkers. Ze ging gezellig bij ons zitten, reikte ons een koekje en gaf mij een speelse aai over m'n bol. 

'Wie heeft er straks zin in een wandeling door de tuinen?', vroeg Jezus luid en duidelijk. Dit omdat Hij de vraag ook stelde aan mijn broertjes en zusjes, die al die tijd netjes op afstand waren gebleven. We hadden allemaal zin! Logisch. Want de tuinen waren adembenemend en Zijn gezelschap was zelfs nog aangenamer dan dat!

Snel maakte iedereen zich klaar. Wandelschoenen werden aangetrokken, rugzakken werden volgestopt en toen even niemand naar mij keek trok ik mij voor een kort moment terug in mijn kamer. Waar ik op mijn knieën viel en zei: 'Abba, bedankt voor dit kostelijk cadeau dat U mij heeft gegeven! Het leven<3'.

Een verhaaltje

Zie ook:
~Een wereld met een zwarte rand~

zondag 29 mei 2016

~Avonturen brengen plezier~

Zondag|29-05-2016|10:23

Van avonturen moet je houden! En als je van ze houdt moet je ze zoeken en vinden. Of zoiets;). Denk ik:). Ja, ook als je lichamelijk beperkt bent in je kunnen, dan kan dat. Tenminste, dat is mijn ervaring. Ik ben ziek en echt grote avonturen kan ik daarom momenteel wel even op m'n buik schrijven. Maar gelukkig bestaan er altijd nog kleine! Kleine avonturen. Die misschien minder uitbundig zijn, die misschien minder fantastisch zijn en die ook zeker weten een stuk minder indrukwekkend zijn. Maar avonturen zijn het wel. Hoe klein ook. Avonturen zijn het. Hoe je het ook wendt of keert.

En ik heb iets moois ontdekt, avonturiers onder ons:). Namelijk dit: Een kleiner avontuur betekent niet automatisch ook meteen; minder plezier. Gaaf hè? Grote avonturen zijn natuurlijk specialer, grandiozer en buitengewoner. Maar het plezier dat je eraan beleeft zit 'm vaak niet per se in de omvang van dat wat je meemaakt. (Heel soms wel natuurlijk, en dan denk ik bijvoorbeeld aan een bruiloft, een wereldreis of aan het krijgen van een kindje). Nee, het zit 'm vooral in de hartsgesteldheid van degene die het meemaakt. Want of een avontuur nu groot is of klein; het plezier dat je eraan kunt beleven moet uiteindelijk altijd rechtstreeks komen uit je hart<3.

Oké, even tijd voor een korte samenvatting;). Allereerst moet je dus van avonturen houden om ze vaker te gaan beleven. (Dat is het zoeken en vinden verhaaltje). Vervolgens maakt het dus niet heel veel uit of het avontuur groot zal zijn of klein. Of zelfs kleiner dan klein. Want het gaat om ons hart! Staat ons hart er open voor om even alle zorgen, onzekerheden en problemen opzij te schuiven? Zodat ons hart gewoon voor heel even zo vrij kan zijn als een vogel? En wij dus met veel plezier een avontuur kunnen gaan beleven?

Ik hou van avonturen en heb er de afgelopen weken alweer een boel beleefd:). Kleine dan hè. En soms hele kleine. Maar wel met plezier! Zo was het postduif-avontuur echt geniaal, haha. Er liep een paar dagen geleden, de hele dag al, een postduif rondom ons huis. Behoorlijk tam beestje. Maar elke keer wanneer we té dichtbij kwamen vloog hij toch weg. Om vervolgens een paar meter verderop weer te gaan zitten. M'n zusje, die bij me was, had er op den duur genoeg van en besloot hem nu echt te gaan vangen;). Dus, hupsakee, zij achter dat beestje aan. Door de brandnetels, langs het water, in de achtervolging! Waarna ze hem uiteindelijk, met wat hulp van F. en z'n vangnet;), te pakken heeft gekregen. Ergens in een veld hiernaast. Het was echt een avontuur! Een kleintje dan. Maar wel een leuke!

Ja, als jij ook een avontuur-liefhebber bent, en grote avonturen zijn op dit moment voor jou onmogelijk, probeer dan te zoeken naar kleine. En als de kleine niet uitvoerbaar zijn, zoek dan naar de nog kleinere. En als de nog kleinere avonturen niet realiseerbaar zijn, zoek dan naar mini-avontuurtjes. En heb plezier:). Maar vergeet onderwijl nooit dit! Blijvende voldoening zul je in avontuur en plezier niet vinden. Blijvende voldoening vind je alleen in God.

Ik zei in mijn hart: Kom toch, ik zal u op de proef stellen met blijdschap, en zie daarom het goede aan. Maar zie, ook dat was vluchtig.
Prediker 2:1

Een notitie

zaterdag 28 mei 2016

~Ik snap het niet~

Ik weet het niet. Ik zie het niet. Het waarom. De reden. Ik snap het niet. Maar gelukkig U wel. En dat is voor mij genoeg.

Een gedachte

vrijdag 27 mei 2016

~Genieten van Gods schepping~ 7. Groen


 
 

En God zei: Laat de aarde groen doen opkomen,
zaaddragend gewas, vruchtbomen,
die naar hun soort vrucht dragen,
waarin hun zaad is op de aarde!
En het was zo.
Genesis 1:11
..................................................

Een fotodagboekje

~Grassprieten en hun welbekende roosjes~

 
Zien jullie ze ook overal weer bovenuit steken? Die enorm lange grassprieten, met zaadjes in hun kopjes! In onze tuinen maaien wij ons gras. (Meestal dan). Dus daar zie je ze niet. (Snel). Maar langs de kanten van de weg of ergens op een verdwaald stukje grond mag het gras ongestoord doorgroeien. En ja, na enige tijd dan produceren die grassprietjes, die zelf ook ooit eens zaadjes waren, opnieuw zaadjes. Best leuk om even bij stil te staan. Want ook al vind je dat misschien helemaal niet zo interessant;), dan alsnog ben je vast wel eens met je vingers knijpend langs die zaadjes gestreken. Zo, van beneden naar boven. Waarop die zaadjes één voor één van het sprietje los worden gescheurd. En waarop ze vervolgens uiteindelijk als een soort van prachtig roosje tussen je vingers belanden. Gewoon een superklein geniet-momentje:)!

donderdag 26 mei 2016

~Mijn sterke rots~

U bent mijn rots! Wanneer donkere luchten boven mij samentrekken. Wanneer de wind harder begint te waaien. Wanneer de regen zonder ophouden stroomt. Mijn rots<3. Sterk en onwankelbaar. Groot en onbreekbaar. Op U bouw ik mijn leven. Ja, alleen dankzij U stort ik niet in.

De HEERE is mijn rots en mijn burcht en mijn Bevrijder, mijn God, mijn rots, tot Wie ik de toevlucht neem, mijn schild en de hoorn van mijn heil, mijn veilige vesting.
Psalmen 18:3

Een gedachte

Zie ook:
~De Rots waarop wij mogen bouwen~

woensdag 25 mei 2016

~Genieten van kleine dingetjes is groots!~

'Ze is lief en geweldig. En eigenlijk is alles wat ze doet superleuk<3!'
 
The little things in life. Je kent ze vast ook wel? Want of je nu verplicht veel thuis zit of niet; we komen ze allemaal wel eens tegen. De één geniet er alleen iets meer van dan de ander. Denk ik. Ik geniet er nu bijvoorbeeld ook meer van dan toen ik nog gezond was. Want toen was ik eigenlijk veel meer met de grotere dingen 'bezig'. En de kleinere dingen vlogen daardoor iets vaker onopgemerkt aan mij voorbij. Maar toen die grote dingen wegvielen werd ik langzaam aan heel subtiel gedwongen om het kleine wat meer te gaan waarderen.

Ik moest ook eigenlijk wel. Want zonder die kleine dingen zou mijn leven behoorlijk eentonig worden. En saai misschien zelfs wel. En dat is het nu niet:). Integendeel. Ik geniet vaak! En dan vooral van kleine dingen dus. Gelukkig zo af en toe ook van iets groots hoor. Maar de kleine dingen spelen op dit moment, in mijn dagelijks leven, wat betreft gebeurtenissen dan, écht de hoofdrol.

Zo kan ik bijvoorbeeld flink genieten van een avondje chillen met F. op de bank. Gezellig samen een filmpje kijken, ofzo. Gisteravond nog gedaan:). Of van ons hondje! Die z'n nieuw gekregen speeltje momenteel niet uit het oog wil verliezen. Kennelijk een beetje te blij met z'n roze piepding bracht hij de afgelopen dagen geobsedeerd door, haha. Of van een heerlijk maaltje! Zoals die chili sin carne die ik eergisteren had gemaakt. Best goed gelukt. Ja, ook F., normaal gesproken dol op een vleesje, vond hem lekker;).

Mijn allerleukste kleine dingetjes-momenten van de afgelopen dagen? Daar hoort absoluut die vos bij, die F. en ik tegenkwamen tijdens onze weekend-boswandeling. (Elk weekend proberen we tenminste één keer met Rafa naar het bos te gaan, kan hij lekker razen enzo). Wat was dat gaaf! Helemaal niet ver bij ons vandaan kreeg dat mooie beest ineens in de gaten dat hij niet alleen was. En voordat hij wegrende keek hij ons nog even een tijdje onderzoekend aan. Dat was een klein dingetje bovenop een klein dingetje! Extra genieten dus.

Een ander moment waar ik enorm van heb genoten vond vanmiddag plaats. Dat was eigenlijk geen klein dingetje. Dat waren namelijk allemaal kleine dingetjes aaneengesloten. Misschien is het dan gewoon een groot ding? Ik weet het niet. Maar m'n nichtje N. kwam langs. Samen met haar moeder D. (m'n zusje). Gezellige boel:)! N. is nu bijna anderhalf jaar oud. Ze is lief en geweldig. En eigenlijk is alles wat ze doet superleuk! Loopt ze, dan kijken wij haar boeiend na. Speelt ze, dan hebben wij ook plezier. Lacht ze, dan smelten onze harten<3. Ja, met haar erbij is het gewoon non-stop genieten!

Uhm, eens even denken... Kan ik mij nog een klein dingetje herinneren? Ja. Meerdere wel zelfs. Dat moment waarop ik zag dat ons nieuwe gras er al heel mooi bij ligt. Of dat moment waarop ik een hap nam van die, door mijn moeder gebakken, yummy cake. Of dat moment waarop F. me even heerlijk in zijn armen trok...:)

Ze zeggen wel eens: 'Wie het kleine niet eert, is het grote niet weerd'. Of: 'Het zit 'm in de kleine dingen'. En zo bestaan er nog tig andere uitspraken en quotes die ook gaan over de kleine dingen in het leven. Nee, ik ben beslist niet de enige die weet dat kleine dingen er echt toe doen!

Ja, kleine dingetjes zijn inderdaad misschien vaak slechts maar klein, maar het zijn wel juist die kleine dingen waardoor ik mij iedere keer weer besef dat God mij iets heel groots heeft gegeven. A life to live:)!

dinsdag 24 mei 2016

~Een meningsverschilletje meer of minder is geen ramp~

Maandag|23-05-2016|13:35

Soms sta ik ervan te kijken. Van de hoeveelheid meningen die er bestaan. En ook zoveel verschillende! De gehele mensheid keer, tja, keer hoeveel? Eén mens alleen al heeft honderden, misschien zelfs wel duizenden meningen. Over van alles en nog wat. En daarbij komt ook nog dat we zo nu en dan van mening veranderen. (Hopelijk dan hè, want ik heb eens gehoord dat wie nooit van mening veranderd ook nooit iets leert;)).

Ja, wij vinden er wat van. Ik vind dit, jij vindt dat. Ik vind zus, jij vindt zo. Ik vind het prima, jij niet. Ik vind het niet kunnen, jij wel. Ik vind het geweldig, jij vindt het niks aan. Ik vind het slaapverwekkend, jij vindt het reuze interessant. En ga zo nog maar eventjes door. Wat een verscheidenheid! Alleen al kijkend naar onze meningen zien wij dat geen enkel mens hetzelfde is:). En dat uit zich in vele dingen.

Zo ziet bijvoorbeeld geen enkel huis van binnen er exact hetzelfde uit. Interieurs kunnen soms wat op mekaar lijken maar er staat altijd wel ergens een prulletje die de één wel leuk vindt en de ander niet. Ook de inhoud van onze kledingkasten zijn nooit gelijk aan elkaar. Onze eigen fashion-voorkeur kan soms zelfs gigantisch verschillen met de smaak van een ander. En laten we het voedsel dat we eten niet vergeten. De één vindt dit yum en de ander dat. Ja, al die verschillen, gewoon omdat iedereen z'n eigen mening heeft. Over wat mooi is en wat lekker.

Of over wat goed is en wat fout. Iets serieuzere meningen. Die zich weer uiten in heel andere zaken. In bijvoorbeeld het opvoeden van kinderen, in het omgaan met anderen of in het functioneren dat we doen in onze maatschappij. Ja, bijna alles draait om (of op!) meningen. Gek eigenlijk, hè? Culturen zijn gevormd naar meningen, landen regeren ten gevolge van meningen en zelfs wetgevingen zijn grotendeels beïnvloed door meningen. Ongelofelijk.

Je zou er haast achterdochtig van worden;). Want een mening is nu eenmaal geen feit. En toch denk ik slechts; relax! (Oké, over de meeste dingetjes dan;)). Zo lang we het maar eens zijn over het allerbelangrijkste, toch? Gods Woord en de waarheidsgetrouwe inhoud daarvan. Of is dat ook een mening;)?

De een acht de ene dag boven de andere dag, maar de ander acht al de dagen gelijk. Laat ieder in zijn eigen geest ten volle overtuigd zijn.
Romeinen 14:5

Een notitie

maandag 23 mei 2016

~Meningsverschilletjes~

Van mening verschillen is niet erg. De één vindt dit en de ander vindt dat. (Heerlijk toch! Saaie boel zeg, als iedereen gelijk zou zijn en denken). Het is een never-ending story die hoort bij het leven. Een verhaal dat pas vervelend wordt wanneer één van de twee het verschil niet kan accepteren...

Een gedachte

zaterdag 21 mei 2016

~Hierbij verklaar ik mijzelf tot groot natuurliefhebber;)~

'Ja, ik word blij van alles wat daar buiten groeit, bloeit en leeft<3!'
 
Ik hou van de natuur! Bomen, dieren, sterren, bergen, bloemen, etc. Ik vind het allemaal geweldig. Waarom weet ik niet. Misschien omdat het sowieso zit in een ieder van ons? Die onschuldige liefde die we kunnen voelen voor Zijn schepping? De één geeft zich er voorzichtig of volstrekt aan over en de ander eenvoudigweg gewoon niet... Zoiets misschien? Ik weet het niet.

Maar gisteren beleefde ik in ieder geval, met plezier, weer eens een navontuurlijke dag. Nee, das geen typefout. Jullie mogen zelf raden wat dat betekent;). In de middag ging ik naar mijn ouders waar ik mijn konijntje Django ging knippen. (Een teddy dwerg, hij is nu samen met het konijntje van mijn ouders, die was net als Django (na de dood van Snoes) namelijk ook maar zielig alleen). Vervolgens stond ik tijdens m'n wandeling met Rafa, in het bos naast m'n ouderlijk huis, oog in oog met Schotse Hooglanders, inclusief een kleintje! En op de terugweg kwam ik een hert tegen die duidelijk de weg kwijt was. Verward stond ze recht voor m'n neus, ik had d'r aan kunnen raken, maar toen ik dat probeerde sprong ze snel over de sloot, de weidse velden weer in. Tenminste, ik nam aan dat ze daar ook vandaan was gekomen:).

Eenmaal weer 'thuis' ging ik, na wat rust en een heerlijk maaltje, samen met m'n moeder op zoek naar een witte kwikstaart-nestje. We hadden het mannetje en het vrouwtje namelijk met wormpjes heen en weer zien vliegen en om de zoveel tijd begonnen de kleintjes enorm te tjilpen. Maar waar zaten ze nou? We hadden werkelijk geen idee. Ergens onder de dakpannen? Nee. Verstopt tussen die gleuf? Nee. Daar dan, in de goot? Hé, daar lag wel een nestje. Ik voelde erin. Maar het was leeg. Op een plasje water na. Geen ideale plek voor een nest, zo vlak onder de dakpannen in de goot.

Wel een nest dus, maar nog steeds geen kleintjes gespot... Het werd bijna een raadsel want ze moesten toch ergens, daar in die hoek, zitten? Op den duur kwamen we op een goed idee en besloten we ons te verstoppen. Achter een deur, dichtbij de onvindbare kwikstaart-baby's. Daar gingen we staan, wachten tot één van de volwassen vogeltjes weer zou gaan voeden. Het duurde even... En daarna duurde even nog wat langer... En op het laatst stond ik daar alleen te wachten;). Maar uiteindelijk werd m'n geduld toch beloond. Want happily finally kwam daar één van de ouders aangevlogen. En jawel, een seconde later begonnen de kleintjes luidkeels te piepen. En precies op dat moment gluurde ik om het hoekje:).

Daar zaten ze dan! Met z'n allen, keurig in twee rijtjes van drie. Op de grond. Zes lieve kleine kwikstaart cuties. Blijkbaar door de regen uit hun nest gedreven. We besloten het gevonden nestje te drogen en met wat afgeknipte haartjes van Django weer warm te maken. M'n moeder fabriceerde een dakje boven het nest en, hupsakee, de kleintjes konden er weer in. Waar ze snel, eindelijk weer veilig en droog, dicht tegen mekaar aan kropen. Het was even afwachten of pa en ma kwikstaart zouden blijven komen maar al heel snel zagen we dat dat wel goed zat:).

Ja, ik word blij van alles wat daar buiten groeit, bloeit en leeft! Ook al zijn dat misschien vaak slechts maar kleine dingetjes. Zoals de eerste roos in onze tuin, die niet langer kon wachten en die nu prachtig staat te bloeien. En zoals de paardenbloemen achter ons huis, die hun pluisjes soms met honderden tegelijk laten gaan. Of zoals de zonnebloempitjes uit dat zakje, die ik ongeveer een maand geleden de grond in duwde en die nu hun eerste groen laten zien. Ik kan er gewoon van genieten!

Stilte. Drukte. Verrassend. Puur. Verwondering. Zomaar wat woorden die ik associeer met de natuur. Woorden die mij boeien. En woorden die ik vind passen bij het leven dat ik wil leven. Dus ik blijf mijn ogen openhouden. Want als ik niet kijk, dan kan ik niets zien en dan ga ik volgens mij een hoop mooie dingetjes missen...

vrijdag 20 mei 2016

~Superlieve baby-zwaantjes gespot~

 
Dit is zo leuk hè! Ik heb in dit voorjaar al jonge eendjes en piepkleine pimpelmeesjes gezien maar deze donzige baby-zwaantjes zijn toch ook wel heel erg lief zeg<3! Een paar dagen geleden zei F. dat we eventjes een mini-stukje gingen rijden. En oja, m'n camera moest ik ook meenemen;). Okeuj:). Hij reed me naar deze snoezige beestjes, een paar straten verderop. Wat een kostelijk schouwspel! Gisteravond reden we toevallig wéér langs ze heen. En zaten ze op het gras, klaar voor de nacht, alle zeven veilig verstopt onder de vleugels van de moeder zwaan. Ja, de allermooiste karaktertrek van de lente is absoluut nieuw leven:)!

donderdag 19 mei 2016

~Weet dat de HEERE God is - Psalm 100:3~

Donderdag|19-05-2016|12:13

Ik heb het mensen wel eens horen zeggen. 'Ik heb nog een appeltje met Hem te schillen'. Of: 'Hij heeft me nog wat dingen uit te leggen'. Of: 'Als Hij echt bestaat dan zal ík het Hem wel eventjes vertellen'. Ze hebben het dan over God.

En een huivering trekt dan altijd even door m'n lichaam. Waarop ik vervolgens denk: Wisten ze het maar. Dat ze Hem helemaal niets kunnen leren. Dat ze Hem helemaal niets nieuws kunnen vertellen. Dat ze het nooit, maar dan ook nooit, beter kunnen weten dan Hem. Wisten ze maar dat slechts een minuscule glimp van Zijn kennis waarschijnlijk al meer is dan dat wij als mens ooit zullen weten.

God ter verantwoording roepen. Ja, dat is nogal wat. Het is ergens begrijpelijk dat sommige mensen dit willen. Omdat de intensiteit van zekere gebeurtenissen ons soms zo verschrikkelijk boos en verdrietig maken. Omdat de hevigheid van bepaalde situaties ons soms zo ontzettend lusteloos en ongelukkig maken. Maar het is onmogelijk. Hem op het matje roepen. Want God is God.

Hiërarchisch gezien: Hij die onvoorstelbaar ver boven ons staat. Met onze rechtbanken en wetten delen wij straffen uit, maar op een dag zal Hij rechtspreken over elk individueel mens. Met onze staatshoofden en regeringsleiders vormen wij onze wereld, maar op een dag zal Hij heersen en regeren over alles wat leeft en bestaat. Met onze zelfbedachte regeltjes en in stand gehouden culturen denken wij op de juiste manier te leven, maar op een dag zullen Zijn kinderen leven zoals Hij het écht heeft bedoeld. (En dan heb ik het nu alleen nog maar over een paar dingen die Hij in de toekomst zal gaan doen, nog niet eens over de dingen die Hij in het verleden allemaal al heeft gedaan!)

Ik weet wel dat we vaak leven met heel veel vragen. Moeilijke vragen. Pijnlijke vragen. Onmogelijke vragen. Ik heb ze ook. Vragen waarop alleen Hij een antwoord heeft. Maar waarom hebben sommige mensen zichzelf wijsgemaakt dat Hij móét antwoorden? Hij heeft het recht om te zwijgen. Hij heeft het recht om niets van Zich te laten horen. Simpelweg omdat Hij God is!

Zal hij die een rechtszaak voert met de Almachtige, Hem onderwijzen? Laat hij die God ter verantwoording roept, daarop antwoorden.
Job 39:35

Een notitie

woensdag 18 mei 2016

vrijdag 13 mei 2016

~Schuilen bij Hem~

Wanneer wij moe zijn,
moe van het vechten,
moe van het overeind blijven staan.

Dan is het onze God,
Die er op uit zal trekken,
Die vurig zal strijden,
Die ons voor zal gaan.

Dus wees niet bang,
als het even te veel wordt,
als het even echt niet meer gaat.

Want bij onze God,
mogen wij schuilen,
en zijn wij veilig,
wanneer onze vijand wederom toeslaat.

Een gedichtje

donderdag 12 mei 2016

~Negen jaar geleden werd mijn grote wereld ineens klein~

'Toen beleefden F. en ik een geweldige onbezorgde gezonde tijd samen<3'.

Negen jaar geleden werd ik ziek. (Ik kan bijna niet geloven dat het echt al zo lang geleden is!) Het was meteen vanaf het begin net zo heftig als dat het nu nog steeds is. Al voelde het toen toch erger dan nu. Lichamelijk én geestelijk. Ik denk omdat het destijds zo overweldigend was. Mijn lichaam die niet meer deed wat hij moest doen en alle dingen die daarbij kwamen kijken. Doktersbezoeken. Ziekenhuisbezoeken. En de diagnose die nooit werd gesteld. Negen jaar geleden... Nee, toen veranderde niet alleen mijn lichaam en zijn kunnen. Nee, toen veranderde mijn hele leven.

Want niets werd daarna meer hetzelfde. Al ging ik daar eerst natuurlijk helemaal niet van uit. Je wordt ziek en dan ga je naar de dokter. Je legt je situatie uit en hij vertelt jou wat er aan de hand is. En laat jou ook meteen weten wat er moet en gaat gebeuren om het op te lossen. Maar zo ging dat niet bij mij. En daar kwam ik, week na week en maand na maand, geleidelijk aan, steeds meer achter. Totdat ik mij, op een dag, plotseling realiseerde dat mijn leven heel anders was dan voorheen.

Ja, het leven dat ik 'nu' ineens leefde leek in bijna niets op het leven dat ik in de jaren daarvoor had geleefd. Toen, toen ik gezond was. Want toen ging ik naar school, woonde ik op kamers, ging ik naar de kerk, deed ik leuke dingen met klasgenootjes en vriendinnen en beleefden F. en ik een geweldige onbezorgde gezonde tijd samen. En 'nu'? 'Nu' kon ik niet meer naar school, kon ik ook niet werken, woonde ik veelal weer thuis en werd mijn relatie met F. ineens een tikkeltje serieuzer. Niet wat betreft onze liefde voor mekaar, die was al serieus, dat zat gelukkig wel goed<3. Maar wel wat betreft alles rondom mijn ziek zijn. De gevolgen van deze ziekte waren behoorlijk overwhelming, for both of us.

Mijn grote wereld werd ineens heel klein. En dat was niet even slikken. Nee, dat was heel lang slikken. Ik weet niet, misschien slik ik nu nog steeds wel;). Want het verlangen naar die grote wereld is altijd even groot gebleven. Er bestaan zelfs momenten waarop dat verlangen nog groter wordt dan groot en alles wat ik dan slechts nog kan doen is mijn tranen de vrije loop laten...

Negen jaar geleden. Vooral in deze maand denk ik weer veel aan hoe het toen allemaal begon. Aan hoe verschrikkelijk het was. En aan hoe machteloos ik mij voelde. Maar tegelijkertijd denk ik ook aan de toekomst. Aan mijn toekomst. En vooral ook aan onze toekomst (van m'n man en mij) samen. Zal ons verhaal op een dag plotsklaps wéér een hevige verandering ondergaan? Ik denk het wel. Van ziek naar gezond! Zal ons leven op een dag wéér reusachtig transformeren? Ik denk het wel. Van constante grenzen naar ongekende vrijheid! Zal onze God ons op een dag gaan zegenen met goede gezondheid voor ons allebei?

Ik geloof het wel! Want ergens diep van binnen heb ik nooit geloofd dat deze ziekte voor altijd zal zijn. Waarom weet ik niet. Misschien omdat ik dat gewoon écht niet wil? Of misschien omdat mijn vertrouwen in Hem gewoon zó ontzettend groot is?

Toen ik nog niet lang ziek was kreeg iemand eens een bijbeltekst voor mij in gedachten. Deze tekst gaat over een vrouw die na achttien jaar ziek zijn door Jezus wordt genezen. Als die jaren kloppen dan heb ik nog eventjes te gaan;). Maar als die jaren niet kloppen dan kunnen het er misschien ook negen zijn? De helft van achttien. En dat dan omdat slechts één helft van mijn lichaam (m'n linkerzij) echt ziek is. Haha;), hoe geweldig zou dat zijn? I wish:). I pray...

woensdag 11 mei 2016

~De natuur verraste mij alwéér!~

 'Ik plukte hem en moest met een glimlach denken aan mijn God<3'.
 
Kunnen jullie je het klavertje vier van een paar dagen geleden nog herinneren? (Zie: Ik was niet fit en vond iets ongewoons). Ik vond hem in een weiland achter ons huis. En hij deed me denken aan Gods genezende kracht. Dat wat beschadigd is kan Hij herstellen. Dat wat stuk is kan Hij helen. En dat wat ziek is kan Hij beter maken!

Ik weet dit. Maar door dat klavertje stond ik er nogmaals eventjes bij stil. Dat God in staat is tot grote dingen! Het geeft zo ontzettend veel rust en hoop. Weten dat Hij deze verrotte ziekte, die van mijn lichaam soms een wrak maakt, in één klap kan vernietigen. En dat dan zo, alsof deze ziekte nooit iets heeft betekend. Dat dan zo, alsof deze ziekte nooit iets te zeggen heeft gehad. Dat dan zelfs zo, alsof deze ziekte nooit heeft bestaan. Ja, die dag, dat ik byebye zeg tegen die lelijke onruststoker, zal uitzinnig geweldig worden!

En mijn lichaam zal dan weer worden zoals dat klavertje vier er eigenlijk uit had moeten zien. Zonder beschadigingen en zonder happen eruit. Gezond!

Lichamelijk is dit mijn grootste droom. (Geestelijk is er zoveel dat ik nog veel belangrijker vind en droom ik van nog veel grotere dingen maar) lichamelijk gezien is gezond worden het allermooiste cadeau dat ik kan krijgen. Dacht ik.

Totdat ik gisteravond een klavertje vijf vond! Zo'n klaver schijnt nog zeldzamer te zijn dan een klavertje vier. Ik liep met Rafa voor naar de weg. Ons laatste wandelingetje van de dag. En vooral tijdens deze wandeling laat hij zijn neus lekker gaan en snuffelt hij er druk op los. Geduldig (en regelmatig soms ook wat ongeduldig;)) wacht ik dan op hem. Soms ga ik dan op m'n telefoon zitten niksen. En soms heb ik die niet bij me en kijk ik gewoon maar wat in het rond.

Zoals gisteren. Ik keek naar beneden en verbaasde mij erover dat er zoveel klavers tussen het gras door groeiden. Grote en kleine. Donkergroene en lichtgroene. Sommigen met een tekening op hun blad en anderen weer zonder patroontje. En, wow! Wat was dat? Ineens zag ik daar een klaver staan, die hoog boven z'n soortgenoten uitstak. With five little leaves!

Ik plukte hem en moest met een glimlach denken aan mijn God. Alsof Hij me wilde vertellen dat de vervulling van mijn grootste droom door Zijn daden zal worden overtroffen. Alsof Hij me wilde zeggen dat Hij nog veel meer dan alleen goede gezondheid voor mij in gedachten heeft:)...

dinsdag 10 mei 2016

~Genieten van Gods schepping~ 6. Bloei


 
 
 
Zing voor de HEERE een beurtzang met dankzegging,
zing psalmen voor onze God met de harp,
Die de hemel met wolken bedekt,
Die de aarde van regen voorziet,
Die het gras op de bergen doet groeien.
Psalmen 147:7&8
..................................................
 
Een fotodagboekje

~Een kijkje in mijn eenvoudig dagelijks leven~

 'Tea time! Again:)<3'.
 
Ik ben zo iemand die haar dag begint met een theetje. Er moet wel echt iets bijzonders aan de hand zijn wil ik die niet eerst nemen. Misschien ben ik verslaafd? (Ze zeggen dat dat kan!) Ik drink het overdag namelijk ook veel. Zo tussendoor vaak nog wel eens en dan ook vooral weer wanneer ik net iets heb gegeten. Dan moet die waterkoker gewoon weer aan;). Tea time! Again:).

Na m'n allereerste theetje ga ik er met ons hondje uit. Z'n langste wandeling van de dag. Omdat z'n vrouwtje juist op dat moment van de dag nog de meeste energie heeft. Het is misschien moeilijk te begrijpen wanneer je jong bent én gezond maar ik kan meestal niet heel veel op een dag. Daar waar de meeste vrouwen van mijn leeftijd rennen en vliegen, daar zit ik waarschijnlijk alweer op de bank. Of waar dan ook. Uit te rusten. Vraag me niet waarvan.

Het is één van de redenen waarom ik met dit blogje ben begonnen. Ik moet toch zoveel zitten dus waarom niet gewoon met een laptop op schoot? Het verklaart misschien ook meteen waarom ik zoveel berichtjes plaats;). Of kan plaatsen. Want de inspiratie voor een nieuw berichtje moet er natuurlijk wel zijn. En nee, die is er niet altijd. Al moet ik heel eerlijk zeggen dat mijn inspiratieloze momenten meestal niet heel lang duren. Want als ik even goed naar links of naar rechts kijk dan krijg ik alweer snel genoeg een nieuw ideetje:).

Je zult het misschien bijna niet geloven maar naast mijn blogje heb ik nog meer hobby's! Knutselen vind ik bijvoorbeeld leuk. Heb ik trouwens vóóral veel gedaan vóórdat ik met mijn blog begon... En gitaar spelen vind ik leuk. Met name in combinatie met mijn zelfgeschreven liedjes. Het wordt echt tijd dat ik weer eens een nieuwe ga schrijven! Verder vind ik fotograferen leuk. Maar heb daar helaas lang niet altijd de puf voor. En lezen vind ik ook best leuk. Maar vind het soms moeilijk om daar echt de tijd voor te nemen;). Kortom. Mijn grootste hobby is schrijven. Just love it.

En omdat ik ziek ben heb ik daar nu veel tijd voor. Wat overigens niet betekent dat ik verder niks doe hoor. Want als ik iets kan doen, dat lichamelijk meer kracht kost, dan doe ik dat. Graag zelfs. Want ik hou van doen. En deze ziekte haat ik daarom des te meer. Ik hou niet van stilzitten. It just doesn't suit me. In de afgelopen negen jaar heb ik zo vaak gewenst dat ik spontaan lui zou worden. Omdat ik het vermoeden heb dat deze ziekte dan misschien makkelijker te dragen zal zijn. Maar lui ben ik nooit geworden. Je zal nu misschien denken: Wees blij! Maar voor mij is dat raar genoeg alleen maar een extra last.

Maar als ik kan dan doe ik dus graag wat. In het huishouden bijvoorbeeld. Over het algemeen lukt het me gelukkig om elke dag iets te doen. (Tenzij ik een hele slechte dag heb). De dingen die ik dan het liefst doe zijn stofzuigen, de keuken een beetje netjes houden, de wc schoonmaken en wasjes doen. Niet omdat ik die dingen per se het allerleukst vind om te doen maar wel omdat ik deze dingen het meest nodig vind. De rest in ons huishouden is bijzaak en gebeurd gewoon heel af en toe. Behalve ons bed! Die doet mijn moeder heel regelmatig voor ons. Erg blij mee:). En behalve natuurlijk het koken! Dat moet immers elke dag gebeuren. Ik heb een man die graag kookt maar als hij niet kookt dan kook ik en andersom.

Eten en drinken, ons hondje uitlaten, schrijven, het huishouden doen en gezellig samenzijn met F. wanneer hij weer vrij en thuis is. Dat is zo ongeveer mijn doorsnee dag. Waarschijnlijk ietwat simpel of saai vergeleken met jouw doorsnee dag. Maar toch ben ik blij en God enorm dankbaar dat ik mijn dagen zo door mag/kan brengen. Want ik weet dondersgoed dat het nog veel moeilijker, erger en eenzamer kan. And on top of that: Happily worden mijn doorsnee dagen ook vaak genoeg nog wel eens onderbroken door een amusante of verrassende niet-doorsnee-dag:)!

maandag 9 mei 2016

~Volg je hart~

Volg je hart wanneer iets niet per se goed is of fout. Want het is je hart waarin Gods Geest woont en het is je hart waartot Hij fluistert<3.

Een gedachte

~Ik vond mezelf vreselijk...~

Maandag|09-05-2016|11:34

Ik vond gisteren leuke post in onze brievenbus! (We waren zaterdag vergeten om d'r in te kijken;)). Een lijst met allerlei vragen die ik had beantwoord. 17,5 jaar geleden! Ik was toen 14 jaar oud. Een oud-klasgenootje heeft het mij toegestuurd. Het had al die jaren in de kluis van onze oude school gelegen.

Ik zou tegen deze tijd getrouwd zijn met een knappe man, een baantje als kraamverzorgster hebben en zelf thuis ook nog eens zeven of acht kinderen rond hebben lopen;). Dat was mijn voorspelling. Alleen dat eerste is uitgekomen:). De meeste dingen waren erg leuk om terug te lezen. Maar er stond ook iets in waar ik best wel een beetje van schrok. Ondanks dat ik mijn geestelijke strijd van toen echt nog niet ben vergeten...

Ik vond mezelf vreselijk. Precies dat woord had ik opgeschreven. De vraag ging weliswaar over m'n uiterlijk maar ik kreeg er wel even een brok van in m'n keel. Omdat ik weet dat ik destijds niet heb gelogen. Dat meisje van toen had het soms best wel zwaar. En dat niet alleen met haar uiterlijk. Ik ben nooit gepest. Maar toch had ik het moeilijk. Met mezelf. En met bijna geen zelfvertrouwen 'overleefde' ik uiteindelijk mijn middelbareschooltijd. (Mijn zelfvertrouwen zou in de jaren daarna gelukkig gaan groeien en steeds groter worden).

Teruggetrokken heb ik mij in die tijd nooit maar ik was wel het type die stiller werd van haar onzekerheid. Ik werd niet arrogant of hoogmoedig. (Wat ook een optie schijnt te zijn). Maar wel terughoudend en huiverig. En boos soms ook wel. Al liet ik die boosheid aan lang niet iedereen zien of horen.

Ik en mijn negatief zelfbeeld. Het is een gevecht geweest. Een tijd van niet durven maar wel doen. Een tijd van veel vallen en weer opstaan. Maar bovenal een tijd van vernieuwing. Want het waren mijn gedachten die vol waren van angsten. Het waren mijn gedachten die overspoeld werden door leugens. En het was dankzij mijn wedergeboorte (die plaatsvond ongeveer een half jaar nadat ik deze vragenlijst had ingevuld) dat ik ten slotte anders ging en leerde denken.

Sta dan vast in de vrijheid waarmee Christus ons vrijgemaakt heeft, en laat u niet weer met een juk van slavernij belasten.
Galaten 5:1

Een notitie

Zie ook:
~Jij bent kostbaar!~

zaterdag 7 mei 2016

~Genieten van Gods schepping~ 5. Zoogdieren

 
 
 
 
Maar vraag toch de dieren, en zij zullen je onderwijzen,
de vogels in de lucht, en zij zullen het je bekendmaken.
Of spreek tot de aarde, en zij zal je onderwijzen,
de vissen in de zee zullen het je vertellen.
Wie weet van al deze dingen niet,
dat de hand van de HEERE dit doet?
In Zijn hand is de ziel van alles wat leeft,
en de geest van al het menselijk vlees.
Job 12:7-10
..................................................
 
Een fotodagboekje

vrijdag 6 mei 2016

~Ik was niet fit en vond iets ongewoons~

'Mijn klaver vier was dus best een beetje bijzonder<3'.

Zie je deze klaver vier? Ik vond hem van de week in het veld achter ons huis. Waar ik bijna elke middag met ons hondje loop. Ik was niet fit en moest even uitrusten. Dus ging ik zitten in het gras. Middenin de klavers, kwam ik achter. Dus ik besloot te doen wat ik vroeger als kind ook wel eens deed... Zoeken naar een klavertje vier:).

Het duurde niet heel lang en toen vond ik er één! Lucky me. Ik dacht eerst dat dat kwam omdat er misschien meer van waren. (In voorgaande jaren vond ik wel eens meerdere klavers vier op slechts één plek). Dus ik zocht nog een tijdje verder maar de rest van de klavertjes hadden echt allemaal 'maar' drie blaadjes. Mijn klaver vier was dus best een beetje bijzonder. En daarom stopte ik hem in mijn jas en nam ik hem mee naar huis.

(Tussen het schrijven door heb ik ff gegoogled;). Ik kwam dit tegen op Wikipedia: Afhankelijk van de abiotische milieufactoren wordt het voorkomen van klavertjevier geschat tussen 0,01% en 0,1%. Best een uitzonderlijk feitje toch?)

Eenmaal thuis was ik hem alweer bijna vergeten. Totdat ik, op zoek naar mijn sleutels, in mijn jaszak graaide. Ik besloot het klavertje wat beter te bekijken. En merkte op dat hij niet perfect was. Vier blaadjes had hij wel. Maar een paar daarvan waren beschadigd en niet volstrekt heel meer.

Ergens leek hij wel een beetje op mijn leven. Mooi en uniek maar wel met een paar happen eruit. En ook ontworpen door dezelfde Schepper<3. Een Schepper Die niet alleen creëert maar Die gelukkig ook herstelt. Die niet alleen vervaardigt maar Die gelukkig ook geneest. Een Schepper Die heel regelmatig wonderen verricht! In Hem ligt mijn hoop op een nóg mooier leven! Mét goede gezondheid bedoel ik dan, in plaats van zonder...

Nee, ik geloof niet in klavertjes vier. Ja, ik geloof dat God ze heeft gemaakt;). Maar niet dat ze geluk brengen. De gelukjes die ik af en toe heb komen uiteindelijk altijd of soms rechtstreeks uit Zijn handen. En niet uit het groen van een één of ander plantje.

Maar eenmaal binnen heb ik het klavertje toch in mijn bloemenpers gestopt. (Een grappig overblijfsel uit mijn kinderjaren). Omdat ik hem te zeldzaam vond om weg te gooien. Wat ik er daarna mee ga doen? No idea;). Niks, denk ik, haha. Gewoon leuk om te bewaren:).

Springtime!

 
Spring means flowers and all those kind of lovely things<3!

woensdag 4 mei 2016

~Twee minuten stilte~

Twee minuten stilte,
voor al die duisternis en kilte.
Die toen leefde in de straten,
en bij huizen naar binnendrong.

De dood greep om zich heen,
bracht voort een hoop geween.
Gebroken harten liet hij achter,
pijn dat nooit meer helen zou.

Ik herdenk en zwijg bezonnen,
hebben wij wel echt gewonnen?
Zoveel mensenlevens gingen er verloren,
en de achterblijvers dragen nu nog steeds de wonden...

Een gedichtje

~Geloven als een kind~

Vaak vertellen we onze kinderen dat ze ons kunnen vertrouwen. Dat ze op ons kunnen bouwen. En dat ze altijd bij ons kunnen komen. Met hun vreugde en met hun verdriet.

En soms vertellen we ze dat ze nog niet alles begrijpen. Omdat ze nog te klein zijn. Dat ze nog niet alles snappen. Omdat ze nog te jong zijn. Maar dat wij gelukkig wel weten wat het allerbeste voor hen is.

En heel regelmatig vertellen we ze ook dat ze naar ons moeten luisteren. Dat ze ons moeten gehoorzamen. Ook als ze nu nog niet weten waar dat (later) allemaal goed voor is.

En zij? Zij geloven ons. Misschien soms met ietwat tegenzin. Maar wel blindelings. Omdat zij geloven als een kind.

Geloven als een kind. Bij het schrijven van deze vier woorden is het net alsof ik het Vaderhart van God hoor kloppen. Want Hij verlangt er zo intens naar. Dat wij, Zijn kinderen, ook op die manier (zullen gaan) geloven.

Onbevangen. Zonder aarzelen. Onbezorgd. Zonder twijfelen. Ongeremd. Zonder nadenken.

En dat als het goed met ons gaat. Maar dat ook wanneer het niet goed met ons gaat. Wanneer wantrouwen en twijfels zich aan ons op willen dringen. Wanneer zorgen en angsten ons hoofd willen vullen. Wanneer we hevig in gevecht zijn met die geloofsdodende gevoelens...

Geloven als een kind. Dat is klakkeloos vertrouwen. Op Hem. Dat is onvoorwaardelijk steunen. Op Hem. En dat is je volledig overgeven. Aan Hem.

We zien onze kinderen rennen en vliegen. En wanneer het eventjes misgaat kruipen ze verdrietig bij ons op schoot. Om getroost te worden. Om nieuwe kracht op te doen. Om vervolgens die grote boze wereld weer in te gaan.

We horen onze kinderen lachen en praten. En wanneer ze blij zijn komen ze opgewekt naast ons staan. Om hun vreugde met ons te delen. Om hun dankbaarheid te tonen. Om vervolgens het leven verder te vieren.

Ja, geloven als een kind is volgens mij de heerlijkste manier van leven<3!

Op dat moment kwamen de discipelen bij Jezus en zeiden: Wie is toch de belangrijkste in het Koninkrijk der hemelen? En Jezus riep een kind bij Zich en zette dat in hun midden. En Hij zei: Voorwaar, Ik zeg u: Als u zich niet verandert en wordt als de kinderen, zult u het Koninkrijk der hemelen beslist niet binnengaan.
Mattheüs 18:1-3

Een stukje

dinsdag 3 mei 2016

~Genieten van Gods schepping~ 4. Details

 
 
 
 
Ach, Heere HEERE! Zie, Ú hebt de hemel
en de aarde gemaakt door Uw grote kracht
en door Uw uitgestrekte arm.
Niets is voor U te wonderlijk.
Jeremia 32:17
..................................................
 
Een fotodagboekje

zondag 1 mei 2016

~Met Hem aan mijn zij~

Ik schuif m'n voeten steeds een stukje dieper
Laat wat zand glijden door m'n hand
Zie een traan naar beneden vallen
Die zachtjes tussen de korrels landt

M'n hoofd doet pijn en blijft maar tollen
Vragen, ze komen één voor één
Maar de antwoorden lijken chronisch onvindbaar
Hoe graag ik ook wil, ik krijg er geen

Geen teken of gebaar die mijn verdriet komt sussen
Alleen onrust die mijn rust verstoort
De wind duwt het water tot aan mijn tenen
Terwijl ik me afvraag of God me wel hoort

Want het blijft zo stil, nu al zo lang
Alsof Hij niet langer meer voor mij klaarstaat
Het maakt me bang want ik kan het niet alleen
Ik heb Hem nodig en kan niet zonder Zijn raad

Ik pieker en peins, totdat er plots Iemand
Vanaf het water naar mij toe komt lopen
Naast mij komt zitten en begint te praten
Hij zegt dat ik moet blijven hopen

Dat ik opnieuw moet gaan vertrouwen
Dat ik vol moet houden, niet op mag geven
Want mooie dingen staan op mij te wachten
Doorbraak en dingen vol van leven

Aandachtig luister ik naar Zijn woorden
Ze troosten en bemoedigen mij
Ondertussen voel ik mijn hart volstromen
Ja, ik ga het redden met Hem aan mijn zij!

Een gedicht