maandag 25 april 2016

~Er vloog vanmorgen een grote vogel tegen onze ruit~

Maandag|25-04-2016|12:20

Vaak nadat ik, ergens in de ochtend, m'n bed ben uitgekropen loop ik meestal even onze logeerkamer binnen. Deze ligt, net als onze slaapkamer, op de eerste verdieping en zit aan de voorkant van ons huis. En vanaf daar kan ik uitkijken over onze hele straat. Niet dat ik een heel nieuwsgierig aagje ben hoor;), maar ik vind het dan gewoon heerlijk om even wat bedrijvigheid te zien. Om mensen te zien lopen. Of om auto's te zien rijden. Om eventjes te zien dat de dag inderdaad is begonnen. Of zoiets:).

Vandaag, toen ik wederom de logeerkamer binnenliep, werd ik echter verrast door een ander soort van levendigheid. Het raam lag namelijk aan diggelen. En ik kon meteen zien dat er iets groots tegenaan was geklapt. (Iets wat overigens iedereen meteen had kunnen zien, want de schade was groot!) Ik baalde maar de dierenvriend in mij dacht ook onmiddellijk aan het arme beest...

Voorzichtig maakte ik het raam los. Want ik wilde kijken of de vogel (het had gevlogen dus ik ging ervan uit dat het een vogel was) onder op de grond lag. Maar ik kon hem niet vinden. Dus ik ging naar beneden. Waar Rafa me uiteraard eerst even om de nek vloog (figuurlijk gesproken dan hè;)). En waar ik, toen ik m'n handen weer vrij had, door het voorraam naar buiten gluurde.

Daar zat hij dan, helemaal weggekropen in een hoekje. Een fazant. 'Hij leeft', dacht ik allereerst. 'Wat een prachtig beest', dacht ik meteen daarna. 'Oh help, ik moet hem helpen!', was m'n volgende gedachte. Uhm, denk denk! 'Ik ga hem oppakken'. 'Ik ga de dierenambulance bellen'. Maar eenmaal buiten was dat allemaal gelukkig niet meer nodig. Want toen ik te dichtbij kwam vloog hij over het water, naast ons huis, de velden alweer in:)!

Raar genoeg kan het in een mensenleven soms ook zo gaan... Door ons eigen toedoen krijgen we een klap. Misschien door onvoorzichtigheid, door een vergissing of door een verkeerde keuze. Maar hoe dan ook; het doet pijn. En de spijt die volgt zorgt ervoor dat we ons het liefst even in een hoekje willen verstoppen. Misschien allereerst omdat we ons schamen. Maar vervolgens hopelijk omdat we ons willen verootmoedigen. Voor onze God. Opdat Hij ons kan herstellen. En zodat Gods genade ons daarna opnieuw kan laten vliegen!

Maar wie de HEERE verwachten, zullen hun kracht vernieuwen, zij zullen hun vleugels uitslaan als arenden, zij zullen snel lopen en niet afgemat worden, zij zullen lopen en niet moe worden.
Jesaja 40:31

Een notitie

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen