vrijdag 8 april 2016

~Een hutje op de hei is ondanks alles toch niets voor mij...~

Vrijdag|08-04-2016|10:43

Soms droom ik ervan. Van een hutje op de hei. Diep verscholen ergens in de bossen. Waar kabbelende beekjes stromen. Waar reusachtige bergen het landschap sieren. Waar hertjes om de hoek komen gluren en waar uilen schreeuwen midden in de nacht. Je weet wel, gewoon ver weg van alles en iedereen.

Een droom die vooral nog wel eens hevig begint te woelen wanneer ik me niet nodig voel. Nutteloos in deze wereld. Onbruikbaar in dit leven. Overbodig in Zijn Koninkrijk hier op aarde. Want wat kan ik nu? Met mijn vele tekortkomingen. Doen voor een ander? Betekenen voor een ander? Als ik regelmatig al genoeg heb aan m'n eigen gedoe en aan mezelf?

Uit het zicht van mensen die werken, sporten, volop sociaal doen, kinderen krijgen en grootbrengen, van hot naar her vliegen en ondertussen ook nog klaar staan voor hun vrienden en zelfs zo nu en dan voor vreemden. Uit het zicht van mensen die wél nodig zijn. Daar verlang ik soms naar. Omdat zij me vroeg of laat altijd weer confronteren. Met al die dingen die ik zelf niet kan.

Ja, dat hutje op de hei, omringt door rust en natuur, die lonkt dan wel. Want het leven voor mij zal daar vast minder pijnlijk zijn. Omdat alles wat voor mij onmogelijk is daar ineens niet zo 'aanwezig' zal zijn. En het leven voor mij zal daar vast minder verdrietig zijn. Omdat alles waar ik niet toe in staat ben daar ineens niet zo 'opvallend' zal zijn. Maar een leven daar zal ook vast heel alleen zijn. Eenzaam misschien zelfs. Maar vooral heel alleen. En bij die minder fijne gedachte moet ik plotseling ook denken aan hetgeen dat Jezus lang geleden eens heeft gezegd...

'Heb uw naaste lief als uzelf'. Iemand een glimlach toewerpen, een luisterend oor aanbieden, een bemoedigend woord toefluisteren. Geven om die ander en meeleven met die ander. Dat zijn dingen die ik ondanks mijn gebreken wel kan! En Jezus noemde o.a. juist 'die dingen' het allerbelangrijkste... Nee, wonen in dat afgelegen hutje op die uitgestorven hei; met nauwelijks iemand om mij heen om van te kunnen houden... Dat is soms misschien een egoïstische en zelfmeelijwekkende droom van me maar absoluut geen optie. 

En u zult de Heere, uw God, liefhebben met heel uw hart en met heel uw ziel en met heel uw verstand en met heel uw kracht. Dit is het eerste gebod. En het tweede, hieraan gelijk, is dit: U zult uw naaste liefhebben als uzelf. Er is geen ander gebod groter dan deze.
Markus 12:30&31

Een notitie

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen