dinsdag 29 maart 2016

~Dankzij mijn God hou ik het vol!~

Dinsdag|29-03-2016|11:23

Mensen om mij heen vragen het zich wel eens af. En ik mijzelf ook wel eens. En dan meestal juist op die momenten wanneer het eventjes niet zo goed gaat. En ik er helemaal doorheen zit. Ik vraag me dan ook af: Waarom blijf ik niet hangen in dit ellendig gevoel? Want dat zou toch, gezien mijn omstandigheden, best een logisch gevolg (kunnen) zijn?

Ik heb het over die soms verschrikkelijk zware en altijd aanwezige lichamelijke ziekte die mij nu al bijna negen jaar kwelt. Geen diagnose en toch al zo lang zoveel last. School moest ik stoppen. Werken kon en kan niet. Sociaal doen gaat regelmatig ook niet. En sinds kort knaagt 'geen kinderen kunnen krijgen' ook best wel aan me...

Hoe hou je het vol? Heeft iemand wel eens tegen mij gezegd. En ik kan je vertellen; dat (tot nu toe) zelfs allemaal zonder depressief of chronisch lusteloos te raken. Oh, mijn verdrietige momenten heb ik zeker. Lijk ze zelfs nodig te hebben om de rest van de tijd optimistisch te blijven. Maar hopeloos mistroostig ben ik nooit geweest.

Hoe hou ik het vol? Ja, soms weet ik dat zelf ook niet en dan vooral niet wanneer ik zwaar word onderdrukt door al het moois dat ik moet missen. Maar toch duren die pijnlijke momenten wonderbaarlijk genoeg altijd maar kort. En wanneer dan de laatste traan is gevallen weet ik ineens het antwoord.

Het is door en dankzij mijn God dat ik het volhou! Dankzij Zijn Zoon. En dankzij de Heilige Geest Die in mij woont. Mijn hulp. Mijn redding. Mijn troost. En dat klinkt zo verdraaid vroom. Dat weet ik. Maar aan mij absoluut niet de eer, ook al ben ik van nature geen opgever. Het is echt waar; het is mijn God Die mij, elke dag opnieuw, sterkt en mij daardoor levenslustig overeind houdt. Ja, zonder Hem zou ik absoluut uitzichtloos mijn toekomst in staren...

Al ging ik ook door een dal vol schaduw van de dood, ik zou geen kwaad vrezen, want U bent met mij; Uw stok en Uw staf, die vertroosten mij.
Psalmen 23:4

Een notitie

1 opmerking: