donderdag 31 maart 2016

~Vind je rust in Jezus~

(Fictie) "De dagen vliegen voorbij. En dat is op zich heerlijk. Maar dat opgejaagd en gehaast gevoel dat me continue vergezelt. Dat is verschrikkelijk. Een rare combinatie van heerlijk en verschrikkelijk. Want enerzijds wil ik niets liever dan druk zijn; altijd wat te doen hebben. Maar anderzijds merk ik ook dat er iets in mij is of zit dat rust zoekt, dat rust nodig heeft...

Twee maand geleden heb ik daarom wat van m'n vrije uren opgenomen. En ben ik twee weken lang op vakantie geweest. Mijn eerste echte vakantie sinds jaren. Maar het had niet geholpen. Ja, voor heel even. Maar al dagen voordat ik weer op het vliegtuig terug naar Nederland stapte zat m'n hoofd alweer vol. Vol met onrust.

Op dit moment zit ik in de sauna. Het is m'n tweede bezoekje naar hier. Omdat ik zeker wil weten of dit me misschien wat rust zal geven. Zoals een collega van me mij had geadviseerd. Maar ik merk dat ik ook hier niet vind wat ik zoek. Het lukt me niet om alles om me heen te negeren. En van mijn zoektocht, laat ik het zo noemen, komt op deze manier helemaal niets terecht.

Ik begin lichtelijk te twijfelen of de rust die ik zoek wel echt in rustig aandoen of in ontspanning ligt verstopt. Ergens lijkt het erop dat alleen relaxen mij niet zal gaan helpen. Al heb ik me gisteren toch nog weer laten overhalen voor een paar lessen yoga. Ik twijfelde daar eerst sterk over maar m'n zus zei dat die oefeningen erg rustgevend kunnen werken.

Dus, wie weet. Al heb ik weinig hoop. Want die onrust lijkt dieper te zitten dan oppervlakkig. Het teistert mijn hoofd. Ja. Maar ook mijn ziel. Mijn hart. En misschien zelfs wel mijn geest".

Kom naar Mij toe,
allen die vermoeid en belast bent,
en Ik zal u rust geven.
Mattheüs 11:28
..................................................

Een verhaaltje

~Love the sound of a guitar tune:)~

woensdag 30 maart 2016

~Geloof, hoop & liefde~

Geloven is geweldig. Hopen is heerlijk. Maar liefhebben is het allerfijnst<3.

Een gedachte

dinsdag 29 maart 2016

~Dankzij mijn God hou ik het vol!~

Dinsdag|29-03-2016|11:23

Mensen om mij heen vragen het zich wel eens af. En ik mijzelf ook wel eens. En dan meestal juist op die momenten wanneer het eventjes niet zo goed gaat. En ik er helemaal doorheen zit. Ik vraag me dan ook af: Waarom blijf ik niet hangen in dit ellendig gevoel? Want dat zou toch, gezien mijn omstandigheden, best een logisch gevolg (kunnen) zijn?

Ik heb het over die soms verschrikkelijk zware en altijd aanwezige lichamelijke ziekte die mij nu al bijna negen jaar kwelt. Geen diagnose en toch al zo lang zoveel last. School moest ik stoppen. Werken kon en kan niet. Sociaal doen gaat regelmatig ook niet. En sinds kort knaagt 'geen kinderen kunnen krijgen' ook best wel aan me...

Hoe hou je het vol? Heeft iemand wel eens tegen mij gezegd. En ik kan je vertellen; dat (tot nu toe) zelfs allemaal zonder depressief of chronisch lusteloos te raken. Oh, mijn verdrietige momenten heb ik zeker. Lijk ze zelfs nodig te hebben om de rest van de tijd optimistisch te blijven. Maar hopeloos mistroostig ben ik nooit geweest.

Hoe hou ik het vol? Ja, soms weet ik dat zelf ook niet en dan vooral niet wanneer ik zwaar word onderdrukt door al het moois dat ik moet missen. Maar toch duren die pijnlijke momenten wonderbaarlijk genoeg altijd maar kort. En wanneer dan de laatste traan is gevallen weet ik ineens het antwoord.

Het is door en dankzij mijn God dat ik het volhou! Dankzij Zijn Zoon. En dankzij de Heilige Geest Die in mij woont. Mijn hulp. Mijn redding. Mijn troost. En dat klinkt zo verdraaid vroom. Dat weet ik. Maar aan mij absoluut niet de eer, ook al ben ik van nature geen opgever. Het is echt waar; het is mijn God Die mij, elke dag opnieuw, sterkt en mij daardoor levenslustig overeind houdt. Ja, zonder Hem zou ik absoluut uitzichtloos mijn toekomst in staren...

Al ging ik ook door een dal vol schaduw van de dood, ik zou geen kwaad vrezen, want U bent met mij; Uw stok en Uw staf, die vertroosten mij.
Psalmen 23:4

Een notitie

zondag 27 maart 2016

Jezus van Nazareth, Koning van de Joden

 
Yeshua Hanetzeret V'melech Hayehudim. Hij overwon het graf. Hij is opgestaan. Hij leeft!

zaterdag 26 maart 2016

~Het mooiste liefdesverhaal ooit!~

Zaterdag|26-03-2016|22:13

Vandaag is het Stille Zaterdag. Al was hij voor ons niet heel stil want vanmiddag brachten wij een bezoekje aan familie. En daar vielen geen stiltes, daar werd niet stilgezeten, daar werd gezellig gedaan en gekletst:). En toch heb ik vandaag nog wel even stilgestaan bij het feest dat morgen over de hele wereld gevierd zal worden. Muisstil werd ik ervan...

De Bijbel heeft ons zoveel goeds en moois te vertellen. (Eén van de redenen waarom ik op mijn blogje graag Bijbelteksten plaats!). Het staat vol met wijze lessen, verstandig advies, de verrukkelijkste beloften en de prachtigste verhalen. Maar toch is er één stuk dat mij het allermeest aanspreekt. Fascineert. En ontroert. Het verhaal over Jezus Zijn dood en opstanding.

En natuurlijk de betekenis daarachter. En ook het motief, niet te vergeten. Want juist die aanvullende gegevens maken het paasverhaal zo geweldig! Zo aangrijpend. Zo interessant. Zo droevig maar tegelijkertijd ook zo waardevol. En zo ontzettend indrukwekkend! Als je het gelooft dan hè.

Dat Jezus de Zoon van God is. Dat Jezus gezonden werd door Zijn Vader. Dat Jezus gestorven is voor jou! En dat uit liefde. In liefde. En door liefde. Want enkel liefde dreef Hem daartoe. Enkel liefde was Zijn reden. Alleen omdat Hij zo verschrikkelijk veel van ons houdt gaf Hij Zijn leven<3.

Wauw. Ik word daar stil van... Weet niet wat ik zeggen moet. Verwondering overrompelt mijn denken. Dankbaarheid stroomt door mijn lichaam. En Zijn liefde vult mijn hart:).

Want zo lief heeft God de wereld gehad, dat Hij Zijn eniggeboren Zoon gegeven heeft, opdat ieder die in Hem gelooft, niet verloren gaat, maar eeuwig leven heeft.
Johannes 3:16

Een notitie

vrijdag 25 maart 2016

~Geloof, hoop & liefde~

Geloven is weten wat Hij heeft gedaan. Hopen is verwachten dat Hij zal doen. Liefhebben is doen zoals Hij heeft gedaan<3.

Een gedachte

woensdag 23 maart 2016

~Geloof, hoop & liefde~

Geloof is onze zekerheid. Hoop is onze houvast. Liefde is onze steun en toeverlaat<3.

Een gedachte

~Een donzig wit klein veertje...~

Een prachtig donzig wit klein veertje. Ik had hem bijna niet gezien. Vanmorgen. Liggend op die koude natte vieze asfalt pad. Omdat ik al lopend alleen maar naar dat ellendig lange grijze stuk gesteente staarde... Als een lichtpuntje onderbrak het veertje mijn somber uitzicht:). En plotsklaps moest ik denken aan Jezus. Aan hoe Hij mijn antwoord is wanneer twijfels mij kwellen. Aan hoe Hij mijn hoop is wanneer wanhoop mij omringt. Aan hoe Hij mijn licht is wanneer stukjes duisternis zich aan mij op willen dringen... <3

Een gedachte

dinsdag 22 maart 2016

~Semaja Rafu twee jaar:)!~

Goedenavond beste blogbezoekers:),

De tijd vliegt. Wat betreft vele dingen en dingetjes maar ook wat betreft mijn blogje Semaja Rafu. Because today it's his second birthday!

En om dat te vieren ga ik jullie, bij dezen, vertellen dat het tijd is voor een fris nieuw briesje door mijn schrijfsels! Namelijk; meer eigenheid door middel van persoonlijkere berichtjes:).

Lijkt me erg leuk om te doen, maar ergens ook wel een beetje spannend. 't Is in ieder geval wel een uitdaging. Omdat ik tot nu toe weinig over mezelf heb geschreven. En toch kan ik de openhartigheid en kwetsbaarheid van andere bloggers altijd zo waarderen!

Dit laatste heeft me dan ook overtuigd. Het is tijd voor mij om dit ook te durven. En te tonen. Zo af en toe dan;), hier en daar. Want nee, ik ben ook niet altijd sterk. Bij lange na niet. En nee, ik ben ook niet altijd dapper. De moed zinkt ook mij regelmatig nog wel eens in de schoenen.

Maar gelukkig hoor ik wel bij een God Die nooit wankelt! Die áltijd sterk is en áltijd dapper. En Die nog zoveel dingen meer is dan dat! Een God Die is als een rots! Een rots waarop wij mogen bouwen. Waarachter wij mogen schuilen. Waaraan wij ons vast mogen houden. Waarzonder wij eigenlijk niet kunnen. En waarover ik graag aan jullie vertel:).

Maar dat dus - vanaf nu - met iets meer vleugjes van mezelf.

Yes, you figured it out, mijn schrijflust leeft nog;)! Bye:).

Met hartelijke welterusten groetjes,
Miriam

zondag 20 maart 2016

~Zeven jaar geleden trouwde ik met de man van mijn dromen~

Zondag|20-03-2016|22:34

Zeven jaar geleden zijn F. en ik in de allereerste lente uurtjes van 2009 met elkaar getrouwd:). Nooit geweten hoor. Dat de winter nog maar net voorbij was toen wij daar die middag hand in hand dat kasteel binnenliepen om mekaar trouw te beloven. Totdat ik vandaag op het internet ineens een plaatje voorbij zag komen.

De lente is begonnen! Huh? Vandaag? En ik altijd maar denken dat de lente op de 21e begint? Google bracht uitkomst;). Soms wel dus. En soms niet. Zoals ook in 2009 niet. Want toen begon de lente ook op de 20e van maart. En dat heel nauwkeurig gezegd om 12:44 uur.

Grappig genoeg stond ik die dag dus op in de winter. Trok ik mijn trouwjurk aan in de winter. Zijn onze trouwfoto's gemaakt in de winter. Maar lieten we onze duiven vliegen in de lente. Sneden we onze trouwtaart aan in de lente. En werden we pas echt man en vrouw in de lente<3.

Nu snap ik waarom het toen zo zonnig was en koud tegelijkertijd;). De winter naderde zijn einde. De lente zat te popelen om te mogen ontspringen. En daarom lieten beide seizoenen flink van zich horen:). Ja, het weer was heerlijk die dag. Maar dat was slechts bijzaak.

Want wij gingen 'ja' zeggen tegen mekaar. 'Ja', in liefde en in trouw. 'Ja', in voor- en in tegenspoed. 'Ja', voor de rest van ons leven. En hetgeen dat me vandaag vooral zo ontzettend blij en dankbaar maakt; nog steeds de beste 'ja' die ik ooit heb uitgesproken<3.

Want de liefde is sterk als de dood, de hartstocht onstuitbaar als het graf. Haar vonken zijn vurige vonken, vlammen van de Heere. Vele wateren kunnen de liefde niet uitblussen en rivieren spoelen haar niet weg.
Hooglied 8:6&7

Een notitie

zaterdag 19 maart 2016

~My expectations~

My earth-life expectations... Sometimes they are full of hope. And sometimes all they do is disappoint. But will they ever become reality? And if they will... When will they?

Een gedachte

donderdag 17 maart 2016

~Het voorjaar kriebelt ons tegemoet~

 
Al maanden had ik ze niet gezien maar vandaag heb ik er zelfs drie gespot! Vlinders:). Vanmorgen zag ik een citroentje fladderen. En vanmiddag twee kleine vosjes. Spelend in de kriebels van het voorjaar<3. Ja, nog een paar dagen wachten en dan is het echt zo ver... De lente begint! En de natuur houdt dat op geen enkele manier geheim. Nee, iedereen mag het weten! Dat de zon warmer gloeit dan hij vorige week deed. En dat de bijtjes uit hun holletjes zijn gekropen. I love it hoor! Buiten zitten, ook al moet dat nu nog even met een jas aan. Voorjaarskriebeltjes:). Voel jij ze ook al?
 
Een natuurberichtje

woensdag 16 maart 2016

~Verstopte verhalen~

Iedereen kijkt naar z'n medemens, maar oordeel niet te snel! Want onder die blik; vriendelijk of chagrijnig. En onder dat gedrag; meelevend of afwijzend. En onder die gemaakte of niet gemaakte keuzes; goed of fout. Daar ligt een verhaal. Het verhaal van zijn of haar leven. Verborgen. Verstopt voor jou.

Een gedachte

dinsdag 15 maart 2016

~Holy education~

Inside my heart... Inside the chambers of honesty and willingness... That's where You want to show me. I can feel it. That's where You want to teach me. That's where You want to overflow me. That's where You want to mould me. Into a better person.

O house of Israel, cannot I do with you as this potter ? saith the Lord. Behold, as the clay is in the potter's hand, so are ye in mine hand, O house of Israel.
Jeremiah 18:6

Een gedachte

maandag 14 maart 2016

~Mijn onverhoorde gebeden en hun grote valkuil~

Maandag|14-03-2016|10:42

Ik zit in onze serre. En kijk naar de drukke vogeltjes op ons terras. Ze vechten om het bolletje vet dat net nog in de lucht hing maar nu door hun enthousiast klapperende vleugeltjes naar beneden is gevallen. Rafa ligt braaf op het kleed naast mij. Te wachten. Totdat we er straks uit zullen gaan. Eerst mijn theetje opdrinken. Dat weet hij maar al te goed;).

De zon breekt door. Heerlijk. De vogeltjes fluiten en dansen. Gezellig. En toch moet ik weer even denken aan gisteravond. Toen ik werd overweldigd door de intensiteit en het verdriet van mijn onverhoorde gebeden...

Ik schrik er soms van. Van hoeveel die onverhoorde gebeden in me los kunnen maken. Machteloosheid. Twijfels. Angst. Een beetje boosheid zelfs. En ondankbaarheid. Omdat ik door deze gevoelens mijn verhoorde gebeden compleet vergeet.

Wat werd ik blij toen God ze me na een tijdje alsnog liet zien. Dwars door mijn sombere tranen heen. De geweldige dingen die Hij al wel voor mij gedaan heeft. Grote en kleine dingen; maar allemaal even bijzonder. Diepe dingen. Tot in de kleinste details uitgevoerd. Opmerkelijke dingen. Wat in geen mens zou zijn opgekomen. En mooie dingen. Volmaakt afgestemd op de diepe verlangens van mijn hart.

Ongelofelijk! Nee, God is mij niet vergeten. Ook al willen mijn nare gevoelens soms wel dat ik mij dat afvraag. God heeft mij gehoord. Toen. En Hij hoort mij ook nu. En daarom wil ik zeggen: Dank U wel:)! Bedankt voor al het goede dat U mij heeft gegeven. En bedankt voor al het moois dat nog komen gaat<3.

Bid zonder ophouden. Dank God in alles. Want dit is de wil van God in Christus Jezus voor u.
1 Thessalonicenzen 5:17&18

Een notitie

vrijdag 11 maart 2016

~Vestig je hoop op God~

(Fictie) "Met gebogen hoofd slenter ik langzaam vooruit. Haast heb ik niet. Ik hoef nergens te zijn en wil ook nergens naartoe. Aan de kant van de weg kom ik klavers tegen en heel even doorzoeken mijn ogen het groen. Maar dat is zinloos.

Want klavertjes vier groeien er niet voor mij. Daar ben ik zeker van. De rest. Daar ben ik niet zeker van maar dat geluk niet voor mij is weggelegd dat weet ik wel. Het leven heeft mij nooit anders bewezen.

Ellende na ellende. Moeilijkheden en een hoop ongeluk. Kort samengevat. Mijn tranen zijn inmiddels op. En er is helemaal niets dat op een mooie toekomst wijst. M'n psycholoog had het me wel als opdracht meegegeven. Om vooruit te kijken. Om goede dingen te verwachten. Maar dat blijkt veel moeilijker dan het had geklonken. Want hoe hard ik ook mijn best doe. Nergens kan ik het vinden. Een vleugje hoop.

Niet in mijn hoofd. Die is slechts leeg en donker. Niet in mijn hart. Die is alleen maar koud en gevoelloos. En buiten mijzelf is er ook niets waaraan ik mij vast kan houden. Geen mensen die ik graag om mij heen heb. Geen levensgezel van wie ik hou. Geen leuke baan die mij pleziert. Geen plek waar ik graag kom.  

Hoe heerlijk zou het zijn als ik het zeker wist? Dat verandering zal komen. Dat het beter zal worden. Ooit. Op een dag. Zodat ik mij in ieder geval dan daaraan vast kan klampen. Aan de zekerheid dat alles goed komt".

Maar wie de HEERE verwachten,
zullen hun kracht vernieuwen,
zij zullen hun vleugels uitslaan als arenden,
zij zullen snel lopen en niet afgemat worden,
zij zullen lopen en niet moe worden.
Jesaja 40:31
..................................................

Een verhaaltje

donderdag 10 maart 2016

~Gevoelens~

Soms ben ik verbaasd. Over hun kracht. En word ik geraakt. Door hun vermogen. Soms ben ik onder de indruk. Van hun macht. En word ik overdonderd. Door de hevigheid van hun sterkte. Gevoelens. Soms zijn ze fijn. En soms niet. Maar altijd geven ze me het gevoel dat ik leef en maken ze van mijn simpel bestaan toch nog een klein beetje een avontuur!

Een gedachte

dinsdag 8 maart 2016

~Mijn scherpe randjes boetseren~

Dinsdag|08-03-2016|00:08

Ik lig in bed en denk nog wat na over het televisieprogramma dat we vanavond keken. Andries. Rikkert Zuiderveld was bij hem te gast. Een erg leuk vraaggesprek:). Hij zei veel mooie en eerlijke dingen. Maar hij zei ook iets dat me in het bijzonder persoonlijk wat meer raakte.

Dat ging min of meer over scherpe randjes. Rikkert noemde deze uitdrukking niet maar ik denk dat hij ze wel bedoelde. De scherpe randjes van hemzelf. Van onszelf. Die o.a. helaas ook graag tevoorschijn komen wanneer we iemand over Jezus willen vertellen. Over het Evangelie. Vertellen over Jezus samen met onze scherpe randjes. Het resultaat kan zijn; een prekerig verhaal. Een verhaal dat misschien niet zo aangrijpt als dat we eigenlijk graag zouden willen.

Vermoedelijk boeide dit stukje van het interview me zo omdat ik ze zelf ook heb. Die verrekte scherpe randjes:(. Zo ben ik direct, lichtelijk koppig en best een beetje streng ook wel. Mijn scherpe randjes. Die me soms plagend komen vergezellen wanneer ik met een ander over iets belangrijks in gesprek ben. Vreselijk irritant. Besef ik mij nu.

En daarom ben ik ineens vastbesloten om ze te gaan boetseren. Om ze zachter te maken. En ze milder te vormen. Mijn scherpe randjes. Zodat ze uiteindelijk minder stekelig zullen worden. Minder snijdend. En in plaats daarvan misschien meer treffend.  

Het is Rikkert gelukt. Om zijn manier van communiceren aan te passen, te ontplooien en te laten groeien. En dat spreekt me niet alleen aan, dat inspireert me ook enorm!

Bekleed u dan, als uitverkorenen van God, heiligen en geliefden, met innige gevoelens van ontferming, vriendelijkheid, nederigheid, zachtmoedigheid, geduld.
Kolossenzen 3:12

Een notitie

maandag 7 maart 2016

~Onvervulde dromen~

Onvervulde dromen. Ze lijken op nog onverhoorde gebeden. Vol van hoop. Vol van verwachting. En altijd meedeinend op het ritme van ons hart.

Een gedachte

zondag 6 maart 2016

~Wat je niet ziet, bestaat niet?~

Zondag|06-03-2016|12:13

Vanmorgen was m'n man Het Zoeklicht aan het lezen en daar werd iets opmerkelijks in uitgelicht. Een Amerikaanse pro-abortusorganisatie beschuldigd een chipsfabrikant van vermenselijking van foetussen. Het gaat om de nieuwste TV-reclame van het chipsmerk Doritos. Een zwangere vrouw krijgt een echo. Haar man staat ernaast en eet chips uit een zak Doritos. Op de echo is te zien hoe hun ongeboren kindje ook zin krijgt in de chips en een stukje probeert te grijpen. Veels te menselijk dus, volgens deze pro-abortusorganisatie.

Ben je overtuigd, zoals mij, dat een mens werkelijk mens wordt vanaf het moment dat het zaadje en de eicel in het verborgene samensmelten, dan klinkt deze beschuldiging nogal bizar. Want hoe kun je een mens vermenselijken? Iets menselijker dan een mens zelf bestaat er niet. Maar waarschijnlijk geloven mensen die voor abortus zijn dat een mens pas mens wordt wanneer hij of zij wordt geboren?

Zo'n opvatting doet me een beetje denken aan de 'wat je niet ziet, bestaat niet' gedachte. Een gedachte die al millennia lang mensen wil misleiden. Wil overtuigen van leugens. Van dingen die niet waar zijn. We geloven toch ook niet dat een ingepakt cadeautje pas echt een geschenk is wanneer hij wordt uitgepakt? En we geloven toch ook niet dat de zon alleen bestaat wanneer hij tevoorschijn komt? Nee.

Ik zei tegen F.: Wat als God de mens niet verstopt liet ontspringen in de buik van een vrouw maar openlijk en waarneembaar liet ontstaan in bijvoorbeeld een super speciale bijzondere glazen pot? Zodat de ouders er vanaf het allereerste begin elk moment naar kunnen kijken. En kunnen zien. Dat hun kind bestaat, groeit en leeft. Dat hun nog ongeboren kindje ook dan al werkelijk mens is!

Wat als de nu existerende onzichtbare mensenleventjes op die manier ineens open en bloot zichtbaar zouden zijn? Zouden pro-abortus aanhangers dan heel misschien van standpunt en mening gaan veranderen?

Mijn beenderen waren voor U niet verborgen, toen ik in het verborgene gemaakt ben en geborduurd werd in de laagste plaatsen van de aarde. Uw ogen hebben mijn ongevormd begin gezien.
Psalmen 139:15&16

Een notitie

vrijdag 4 maart 2016

The Maker of heaven and earth

 
Green reminds me of life and life reminds me of the One Who created all things.

~Vreugde vanuit verdriet~

Als een zondige waarheid wordt verteld doet dat meestal pijn. Maar wanneer de zonde stopt en vergeving volgt, groeit uit dat verdriet ook vaak een bijzondere kostbare vreugde.

Een gedachte

donderdag 3 maart 2016

~Jouw wortels in Hem~

God weet als geen ander wie jij bent. Want Hij heeft jou bedacht en gemaakt. In Hem liggen jouw wortels. En in Zijn aarde mag jij jezelf ontdekken.

Een gedachte

dinsdag 1 maart 2016

~Er is niets zoals de dood~

Dinsdag|01-03-2016|11:24

Terwijl Rafa voor me uitloopt staar ik wat in de verte. Een ekster vliegt langs ons heen en maakt een gek geluidje. Een ijskoude bries waait in het wilde weg. De zon heeft zich verstopt achter witgrijze wolken. En ik denk aan de dood. En aan mijn opa die vorige week is overleden.

Zoveel dingen zijn verdrietig. Maar wanneer de dood weer eens bruut en genadeloos om zich heen grijpt dan voelen we ineens heviger dan ooit hoe onbeschrijfelijk groot verdriet kan zijn. Dan voelen we ineens sterker dan ooit hoe bodemloos diep verdriet kan gaan. Dan weten we ineens dat niets is zoals de dood.

Je hoort wel eens en ik heb het zelf ook wel eens gezegd: De dood hoort bij het leven. Maar niets is minder waar. Heb ik gemerkt. Heb ik gevoeld. Heb ik ontdekt. Afgelopen weekend. Toen ik Opa in zijn kist zag liggen. Ik dacht aan de mooie herinneringen. Zijn speelse glimlach, het vrolijke deuntje dat hij vaak floot. Zijn dapperheid en de wilskracht die hij, wanneer hij die nodig had, altijd zonder moeite leek te vinden. Maar terwijl ik naar hem keek zag ik ook dat er niets zo tegennatuurlijk is als een mens die niet meer leeft.

Want wij zijn bedoeld om te leven! Ik geloof dat niet alleen, ik weet dat zeker. Ik voelde het, ik zag het. En het is de dood die dat telkens weer komt verpesten. Die doortrapte dood. Die meedogenloze dood. Die harteloze dood.

Verzonken in gedachten wandel ik peinzend verder. Ik haat de dood. Omdat hij enkel verderf zaait en slechts verdriet oogst. Omdat ik hou van het leven. En omdat mijn opa zonder de dood er nog gewoon zou zijn geweest...

De laatste vijand die tenietgedaan wordt, is de dood.
1 Korinthe 15:26

Een notitie