maandag 15 februari 2016

~Woorden hebben kracht~

Nadat ze er één voor één zijn uitgevlogen zweven de letters op de wind. Dat soms blij of tevreden. Dat soms teleurgesteld of verdrietig. Dat soms hoopvol of dankbaar. Dat soms bang of verward. Dat soms betrokken of toegenegen. Of dat soms boos of geërgerd. Maar dat altijd ijverig om aan het einde van hun korte reis, vol overgave, hun gezamenlijke boodschap te laten horen. Het woord.

Hij wordt gevormd. Hij wordt gesproken. Hij wordt gehoord. En zijn doel is bereikt.

Woorden. Ze zijn zo vaak heel gemakkelijk gezegd. Door ons. Er niet altijd bij stilstaand dat hun wortels soms ontzettend diep kunnen schieten. In die ander.

Ik denk dat we ze allemaal wel kennen? Woorden die tijden terug eens tegen ons zijn gezegd maar die nu nog steeds nagalmen in ons hoofd, die nu nog steeds weerklinken in ons hart, die ons nu nog steeds zo nu en dan te binnen schieten.

Dat kunnen fijne woorden zijn. Bemoedigende woorden. Of liefdevolle woorden. Woorden die ons aangenaam raken, die we koesteren en die wij voort laten leven als een zegen over ons bestaan. Maar veel vaker zijn het juist de vervelende woorden, de afbrekende woorden en de hatelijke woorden die een nog diepere indruk maken en die vervolgens een negatieve afdruk achter willen laten in ons leven.

Woorden die ons geen goed doen. Woorden die niet het beste met ons voor hebben. Woorden die kleineren of vernederen. Minachtende woorden. Vijandige woorden. Woorden die kapotmaken of vernietigen. Gemene woorden. Verdorven woorden. Woorden die twijfels zaaien. Die onze rust willen verstoren. Woorden die leugens planten. Die ons angstig willen maken. Woorden die wanhoop teweegbrengen. Die ons het liefst willen verwoesten. Woorden die onvriendelijk zijn of egoïstisch. Afwijzend of arrogant. Wreed of haatdragend. Betweterig of laatdunkend. Kwellende woorden. Jaloerse woorden. Irriterende woorden. Chagrijnige woorden. Allemaal woorden die bedroeven of pijnigen.

En we willen wel dat ze ons niets doen. Die ongezellige woorden. We willen wel dat ze ons niet raken. Dat ze ons niet grijpen. En ons niet achtervolgen. En als we heel hard ons best doen lukt het ons misschien wel om ze herhaaldelijk weg te wuiven, om ze keer op keer de rug toe te keren, om ze uiteindelijk te verjagen. Maar toch doen ze ons wat. Of we nu sterk zijn of iets minder sterk.

Ik vind het soms een raadsel. Zoiets kleins als een woord. En toch tot zoveel toe in staat.

Ja, woorden hebben kracht. En dat klinkt misschien een beetje onwerkelijk. Maar wanneer we ontdekken dat we juist die aangrijpende woorden van toen, nu nog steeds niet zijn vergeten, dan weten we het ineens zeker.

Woorden zijn krachtig. En wij zijn gevoelig. Jij bent beïnvloedbaar. Maar ook hij of zij is beïnvloedbaar. Dus laten we ze daarom niet langer haastig of lichtzinnig gebruiken. Maar laten we voorzichtig zijn. Bedachtzaam. En verstandig. Als we iets zeggen. Zodat de gevolgen van onze woorden enkel en alleen opbouwend zullen zijn.

Zo is ook de tong een klein lichaamsdeel, en roemt toch van grote dingen. Zie eens hoe een klein vuur een grote hoop hout aansteekt.
Jakobus 3:5

Het medicijn van de tong is een boom des levens, maar verkeerdheid erin is een breuk in de geest.
Spreuken 15:4

Er zijn er die als met dolksteken praten, ondoordacht, maar de tong van de wijzen betekent genezing.
Spreuken 12:18

Een stukje

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen