maandag 29 februari 2016

~Wees niet jaloers~

(Fictie) "Met een schuin oog bekeek ik hun nieuwe auto waarover ze zaten op te scheppen. Waarom moesten ze altijd het nieuwste van het nieuwste hebben? En hoe konden ze dat alles gewoon betalen ook nog? Oja, omdat hij een paar maand terug natuurlijk die promotie had gekregen. Hoe kon ik dat nu vergeten? Zij had destijds gedaan alsof het wereldnieuws was geweest.

En ik? Ik had alweer gedaan alsof het me niet interesseerde. Net als nu. Ik doe net alsof het me niks kan schelen. Een nieuwe auto. So what? Die van ons is toch ook prima? Waarom werd daar niet over gepraat toen wij die van ons vorig jaar 'nieuw' van marktplaats hadden gekocht? Omdat die niet duur en luxe genoeg was zeker?

M'n man zegt altijd dat ik me over dat soort zaken niet zo op moet winden. En dat ik tevreden moet zijn met wat we zelf hebben. Maar zijn uitspraken maken me dan nog pissiger. Want ik ben echt wel tevreden. Ik vind zelfs dat we het goed hebben. Ik kan er alleen niet tegen dat hun het altijd beter schijnen te hebben.

Verder zegt m'n man ook vaak dat ik op moet houden om ons leven met die van hen te vergelijken. Ik snap nooit goed wat hij daar precies mee bedoeld maar toch maakt ook dat me kwaad. En alleen een bezoekje aan mijn buurvrouw kan me dan nog rustig maken. Zij begrijpt me tenminste.

Ik besluit m'n tweede kopje thee snel op te drinken. In de hoop dat mijn man de hint zal begrijpen. Want ik kan het niet langer aanhoren. Hun o zo perfecte leventje, in een kast van een huis, met volmaakte kinderen, op de beste scholen. Blablabla. En nu ook nog met een peperdure bolide voor de deur. Het is niet zo dat ik het ze niet gun hoor. Maar ik zou graag eens zien dat het hun ook eens tegenzit".

Want waar afgunst en eigenbelang is,
daar heersen wanorde en allerlei kwade praktijken.
Jakobus 3:16
..................................................

Een verhaaltje

maandag 22 februari 2016

~Jouw echte ik~

Wat God voor jou, bij jouw ontstaan, in gedachten had... Dat ben jij. Jouw echte ik. Onvervalst, zonder misleidende maskers. Ongedwongen, zonder negatieve gebondenheid. En onvergelijkelijk, gewoon omdat jij uniek bent!

Een gedachte

zondag 21 februari 2016

~Zonder smaak; geen beleving~

Zondag|21-02-2016|15:32

Ik hou er wel van hoor. Van regenachtige dagen zoals deze. Want ons hondje wilde absoluut niet wandelen, lekker rustig;). Een leuk spelletje werd uit de kast getrokken, gezellig:). En ik heb zonet al stiekem even wat waxinelichtjes aangestoken omdat het daarvoor, hier en daar in de kamer, al best donker genoeg is:).

En nu ben ik cosy onder m'n warme fleece deken gekropen. Op de bank. En voor m'n neus staat een heerlijke kop dampende thee. Met daarin een flinke schep honing. Goed voor m'n keel, die mij nu al dagen mateloos irriteert. Gelukkig komt vandaag de boel eindelijk een beetje los maar vanmorgen merkte ik ook dat genieten van eten er nu eventjes niet meer in zit:(. Saaitjes!

Daar waar ik gisteren nog van een heerlijke magnum zat te smullen, heb ik vandaag alleen nog maar noten, kokos en broccoli gehad. Want waarom niet gewoon über-gezond doen als je toch helemaal niets proeft?

Niet kunnen proeven - wel kunnen proeven; het is een wereld van verschil. Geloof me;). Gek eigenlijk. Want wanneer je gewoon proeft sta je er eigenlijk niet bij stil dat het een verrukkelijk voorrecht is om dat te kunnen. Maar pas wanneer je niet meer proeft dan besef je het ineens: Wel kunnen proeven is een hemels cadeautje.

Van God gekregen. Omdat Hij wil dat we niet slechts alleen horen, zien, voelen en ruiken, denk ik. Omdat Hij wil dat we naast dat alles ook proeven. Oftewel; proberen en ervaren! Toehoren is leuk. Kijken is ook leuk. Net als gewaarworden en bespeuren. Maar meemaken en beleven is misschien wel het allerleukste:)!

Proef en zie dat de HEERE goed is; welzalig de man die tot Hem de toevlucht neemt.
Psalmen 34:9

Een notitie

zaterdag 20 februari 2016

~De kleine lijntjes toetsen~

Zaterdag|20-02-2016|11:13

Ik lig met keelontsteking op bed en schrik ineens wakker van het geblaf van ons hondje. Ja hoor! D'r komt weer es iemand te dicht in de buurt van onze voordeur. Volgens ons hondje dan;), haha. Rafa is een lieverd, maar dat vooral voor ons, met vreemden heeft hij niet zoveel...

Het is zaterdag en de Jehova's getuigen zijn weer op pad! En ze hebben ons huis gevonden;). Dat vinden we helemaal niet erg maar over alles eens zijn we het niet. Dus nu staat m'n man heerlijk met ze te discussiëren. Verschil van meningen bespreken. Van gedachten wisselen.

Soms verbaas ik mij erover. Zoveel kerkgenootschappen. Zoveel stromingen. Zo ontiegelijk veel Bijbelinterpretaties. Hoe is het mogelijk? Eenieder overtuigd van zijn eigen gelijk. Ja, over de grote lijnen zijn we het meestal wel eens. Maar de kleine lijnen... Die kleine lijntjes zijn vaak de struikelblokken. En er lijkt daarover in geen enkele kring ruimte te zijn voor het woord misschien. Misschien hebben we het toch niet helemaal bij het juiste eind? Misschien hebben we het toch altijd verkeerd gezien?

Jaren geleden is mijn leven compleet veranderd. Doordat ik ziek werd. Behoorlijk ziek. Zo ziek dat naar school gaan niet meer ging, werken niet meer ging en ook naar de kerk gaan niet meer ging. Dat was verschrikkelijk. En dat is nog steeds verschrikkelijk. Maar op die manier kwam ik wel los van onnodige en soms zelfs foute kleine lijntjes. Want door de beperktheid die deze ziekte met zich meebracht werd ik als het ware gedwongen om alleen nog op Gods Woord te steunen. De Bijbel. Waarin ik mocht ontdekken dat niet al 'mijn' aangeleerde kleine lijntjes even Bijbels waren...

Ik hoor de Jehova's getuigen weer gaan. En ik kan hun enthousiaste houding absoluut waarderen. Maar hoe mooi zou het zijn wanneer verschillende geloofsgemeenschappen met elkaar zouden kunnen praten zonder dat er altijd iets is waarover we het niet eens zijn? Dat zou geweldig zijn! Toch? Maar is het realiseerbaar? Dat misschien niet. Of heel misschien toch wel... Als we allemaal bereid zouden zijn om 'onze' kleine lijntjes onder de loep te durven nemen?

Maar ik roep u ertoe op, broeders, door de Naam van onze Heere Jezus Christus, dat u allen eensgezind bent in uw spreken, en dat er onder u geen scheuringen zijn, maar dat u hecht aaneengesmeed bent, één van denken en één van gevoelen.
1 Korinthe 1:10

Een notitie

donderdag 18 februari 2016

~In Yeshua's naam~

Abba, verwarm mijn hart<3. Verwarm vooral de plekken daar waar het koud is. Daar waar de kilte van mijn verdriet steeds droeviger lijkt te worden. Abba, verlicht ook mijn hart<3. Verlicht vooral de plekken daar waar het donker is. Daar waar de duisternis van mijn pijn steeds pijnlijker lijkt te worden. Abba, en verzacht ook mijn hart<3. Verzacht vooral de plekken daar waar het hard is. Daar waar de hevigheid van mijn teleurstelling steeds gevoeliger lijkt te worden. Abba, alstublieft, vertroost mij. Genees mij. Raak mijn hart aan<3. Dat bid ik U. In Yeshua's naam. Amen.

Een gedachte

woensdag 17 februari 2016

~De natuur stelt ons gerust~


Het heeft altijd wel iets. Die allereerste bloemetjes die nog voor de lente aan uit de koude grond omhoog schieten. Alsof ze willen zeggen dat het tijd is voor iets nieuws. 'De kleurloze maanden hebben nu lang genoeg geduurd'.
 
Zo is er een tijd voor vorst
en een tijd voor dooi.

En ook het zonnetje die ons gisteren, en ook vandaag weer, na een heleboel grijze luchten en regens kwam vergezellen. Heerlijk! Alsof ook hij een punt wil maken. 'De donkere dagen moeten plaatsmaken'.

Een tijd voor storm
en een tijd voor windstilte.

Ja, de natuur is het bewijs. Voor alles is er een tijd. Want daar waar een takje eerst dood leek te zijn ontspruiten nu ineens allemaal nieuwe knopjes. En daar waar het gras vertrapt was begint het opeens weer opnieuw te groeien. En dat geeft troost. Dat brengt hoop. Weten dat ook onze moeilijke tijden niet voor altijd zullen duren...

Een tijd voor grauwe mist
en een tijd voor bonte regenbogen<3.

Een natuurberichtje

dinsdag 16 februari 2016

~Niets is vanzelfsprekend~

Zie niets als vanzelfsprekend; dan worden kleine dingen speciaal; normale dingen bijzonder; en onbeduidende dingen buitengewoon. En dan wordt het leven ineens een stukje mooier<3.

Een gedachte

maandag 15 februari 2016

~Woorden hebben kracht~

Nadat ze er één voor één zijn uitgevlogen zweven de letters op de wind. Dat soms blij of tevreden. Dat soms teleurgesteld of verdrietig. Dat soms hoopvol of dankbaar. Dat soms bang of verward. Dat soms betrokken of toegenegen. Of dat soms boos of geërgerd. Maar dat altijd ijverig om aan het einde van hun korte reis, vol overgave, hun gezamenlijke boodschap te laten horen. Het woord.

Hij wordt gevormd. Hij wordt gesproken. Hij wordt gehoord. En zijn doel is bereikt.

Woorden. Ze zijn zo vaak heel gemakkelijk gezegd. Door ons. Er niet altijd bij stilstaand dat hun wortels soms ontzettend diep kunnen schieten. In die ander.

Ik denk dat we ze allemaal wel kennen? Woorden die tijden terug eens tegen ons zijn gezegd maar die nu nog steeds nagalmen in ons hoofd, die nu nog steeds weerklinken in ons hart, die ons nu nog steeds zo nu en dan te binnen schieten.

Dat kunnen fijne woorden zijn. Bemoedigende woorden. Of liefdevolle woorden. Woorden die ons aangenaam raken, die we koesteren en die wij voort laten leven als een zegen over ons bestaan. Maar veel vaker zijn het juist de vervelende woorden, de afbrekende woorden en de hatelijke woorden die een nog diepere indruk maken en die vervolgens een negatieve afdruk achter willen laten in ons leven.

Woorden die ons geen goed doen. Woorden die niet het beste met ons voor hebben. Woorden die kleineren of vernederen. Minachtende woorden. Vijandige woorden. Woorden die kapotmaken of vernietigen. Gemene woorden. Verdorven woorden. Woorden die twijfels zaaien. Die onze rust willen verstoren. Woorden die leugens planten. Die ons angstig willen maken. Woorden die wanhoop teweegbrengen. Die ons het liefst willen verwoesten. Woorden die onvriendelijk zijn of egoïstisch. Afwijzend of arrogant. Wreed of haatdragend. Betweterig of laatdunkend. Kwellende woorden. Jaloerse woorden. Irriterende woorden. Chagrijnige woorden. Allemaal woorden die bedroeven of pijnigen.

En we willen wel dat ze ons niets doen. Die ongezellige woorden. We willen wel dat ze ons niet raken. Dat ze ons niet grijpen. En ons niet achtervolgen. En als we heel hard ons best doen lukt het ons misschien wel om ze herhaaldelijk weg te wuiven, om ze keer op keer de rug toe te keren, om ze uiteindelijk te verjagen. Maar toch doen ze ons wat. Of we nu sterk zijn of iets minder sterk.

Ik vind het soms een raadsel. Zoiets kleins als een woord. En toch tot zoveel toe in staat.

Ja, woorden hebben kracht. En dat klinkt misschien een beetje onwerkelijk. Maar wanneer we ontdekken dat we juist die aangrijpende woorden van toen, nu nog steeds niet zijn vergeten, dan weten we het ineens zeker.

Woorden zijn krachtig. En wij zijn gevoelig. Jij bent beïnvloedbaar. Maar ook hij of zij is beïnvloedbaar. Dus laten we ze daarom niet langer haastig of lichtzinnig gebruiken. Maar laten we voorzichtig zijn. Bedachtzaam. En verstandig. Als we iets zeggen. Zodat de gevolgen van onze woorden enkel en alleen opbouwend zullen zijn.

Zo is ook de tong een klein lichaamsdeel, en roemt toch van grote dingen. Zie eens hoe een klein vuur een grote hoop hout aansteekt.
Jakobus 3:5

Het medicijn van de tong is een boom des levens, maar verkeerdheid erin is een breuk in de geest.
Spreuken 15:4

Er zijn er die als met dolksteken praten, ondoordacht, maar de tong van de wijzen betekent genezing.
Spreuken 12:18

Een stukje

donderdag 11 februari 2016

Extraordinary music

 
Sometimes life is like the best song ever written!

~Met speurende ogen kijken~

Soms hoef je niet eens te weten waarnaar je zoekt. Als je maar altijd met speurende ogen kijkt. Dan vind je vanzelf iets moois, iets goeds, iets indrukwekkends. Iets dat jou laat weten dat het leven ontzettend waardevol is.

Een gedachte

maandag 8 februari 2016

~Onvervulde dromen~

Onvervulde dromen. Laat ze niet varen. Laat ze nooit los. Doe wat je kunt. Laat wat je niet kunt. En wacht geduldig. Totdat ze belonend of genadig worden vervuld.

Een gedachte

~Zoek je voldoening in God~

(Fictie) "Hoe vaak heb ik haar vol verwachting aangekeken? In de hoop dat ze me zou zien. Echt zou zien, bedoel ik dan. Mij. In de hoop dat ze me werkelijk op zou merken. Al zou dat dan maar voor heel even zijn. Hoe vaak heb ik haar vol verwachting aangehoord? In de hoop dat ze me iets zou zeggen. Iets liefelijks bijvoorbeeld. Of een troostend woord. Hoe vaak heb ik gewacht op dat voldaan gevoel dat nooit kwam maar waar ik onophoudelijk naar verlangde? Te vaak. Want te vaak ben ik teleurgesteld.

Ik weet niet precies wat het was dat ik van mijn moeder wilde. Wat het was waar ik in haar aanwezigheid altijd zo naar verlangde. Maar het gevoel dat ik iets miste was continu aanwezig geweest. Toen ik kind was. Maar nu nog steeds. We zijn beide ouder geworden maar verder lijkt er weinig te zijn veranderd.

Want nog steeds hunker ik naar meer dan dat wat ik van haar krijg. Naar datgene wat ik nooit van haar heb gekregen. Al weet ik niet precies wat dat is. Ik weet wel dat het iets is. Iets dat ik nodig lijk te hebben. Iets waar ik niet zonder lijk te kunnen. Want ik blijf ernaar verlangen.

Soms voel ik me wel een beetje ondankbaar. Want ik heb het eigenlijk heel goed gehad. En heb het nu nog steeds goed. Wil ik iets dan mag ik het halen en heb ik geld nodig dan krijg ik dat. Ook hoef ik me nooit af te vragen of mijn moeder het eens is met de keuzes die ik maak of de beslissingen die ik neem. Ze vindt het allemaal prima. Ze keurt het allemaal goed. En ergens is dat heerlijk. Maar ergens voelt dat op een onlogische manier ook best naar.

Want het maakt me best verdrietig. Dat ze niet geïnteresseerd is. Dat het haar allemaal niet zo veel lijkt te kunnen schelen. En het frustreert me de laatste tijd ook enorm. Dat ik maar blijf verlangen naar dat wat ik niet kan benoemen. Want het doet zo'n pijn. Dat zij het mij niet geeft. En het verward me ook. Omdat ik niet zeker meer weet of ik het nog wel langer bij haar moet zoeken".

Schep vreugde in de HEERE,
dan zal Hij u geven wat uw hart verlangt.
Psalmen 37:4
..................................................

Een verhaaltje

zondag 7 februari 2016

~Onontdekte parels~

Verscholen schoonheid is net als een parel. Onontdekt verstopt in een oester. Maar plotseling glansrijk wanneer hij wordt blootgelegd<3.

Een gedachte

vrijdag 5 februari 2016

~I wanna go places and do things:)~

~Wachten op gezondheid~

Langer wachten dan het wachten op een vallende ster in een heldere nazomernacht... Vuriger wachten dan het wachten op die allereerste kus... Gretiger wachten dan het wachten op die welverdiende vakantie... En intenser wachten dan het wachten op dat lieve hondje die je over een paar weken eindelijk op mag halen... Dat is wachten op goede gezondheid wanneer je al jaren ziek bent.

Een gedachte

donderdag 4 februari 2016

~Wachten is verwachten, hopen en vertrouwen~

Wie kent het niet? Wachten. Zoals wachten in de rij. Wachten op een telefoontje. Wachten voor het stoplicht. Tja, wachten. Het is geen favoriete bezigheid van ons. Want zeg wachten en wij denken aan tijdverspilling, lastige situaties en een hoop ongemakkelijke gevoelens. En wie houdt daar nu van?

Niemand. Nee. En daarom wachten wij nu eenmaal niet graag. Daarom wachten we alleen maar wanneer het echt moet. En zo lang het slechts bij die paar minuten, paar uurtjes of desnoods paar dagen wachten blijft dan is dat allemaal ook nog wel net te doen.

Net. Denken we. Totdat die dagen ineens weken worden. En die weken ineens maanden. En die maanden ineens jaren. En we er langzaam aan achter komen dat wachten nog veel langer kan duren dan dat we eerst voor mogelijk hielden.

Lang wachten. Kort wachten. Daarin ligt wel een verschil. En de tijd bepaald hoe groot dat verschil is. Maar ergens omvat het wachten, ongeacht hoe lang ook, ook iedere keer weer hetzelfde. Want zodra meneertje Wachten naar buiten komt, staan er altijd twee kameraadjes voor hem klaar die dolgraag met hem willen spelen. Meneertje Geduld. En meneertje Ongeduld.

De één maakt het wachten draaglijk. En de ander maakt het wachten onuitstaanbaar.

De keuze is aan ons. Maar welke keuze we ook maken; het kost ons altijd wat; want dat is de prijs van het wachten. Zo vergt geduldig wachten oefening, inspanning en doorzettingsvermogen. En zo eist ongeduldig wachten vreugde, plezier en tevredenheid op.

Wachten. We hebben er misschien ook zoveel moeite mee omdat we er zelf helemaal niets over hebben te zeggen? Wij bepalen niet zelf wanneer we moeten wachten. Wij bepalen niet zelf waarop we moeten wachten. En wij bepalen ook niet zelf hoe lang we moeten wachten.

Maar wanneer we langer moeten wachten dan dat we eigenlijk zouden willen kunnen we wel een keuze maken over de manier waarop we gaan wachten.

Gaan we stoeien met ongeduld? Of gaan we uithangen met geduld? Gaan we alleen maar klagen en zeuren? Of gaan we ons tijdens het wachten ook verheugen? Gaan we ons blindstaren op datgeen waarop we wachten? Of gaan we ook genieten van de dingen die we al wel hebben? Gaan we, als het erg lang duurt, opgeven en de moed verliezen? Of gaan we, ongeacht de wachttijd, volhouden en blijven hopen?

Gaan we bij de pakken neerzitten? Of blijven we vertrouwen? Vertrouwen op God. De God die ons wachten op een dag zal belonen<3.

Toen U ontzagwekkende dingen deed, die wij niet verwachtten, daalde U neer; voor Uw aangezicht smolten de bergen weg. Ja, van oude tijden af heeft men het niet gehoord, men heeft het niet ter ore genomen en geen oog heeft het gezien, behalve U, o God, wat Hij doen zal voor wie op Hem wacht.
Jesaja 64:3&4

Een stukje

Zie ook:
~Wachten is meer dan slechts niets doen~

woensdag 3 februari 2016

~Dieper dan oppervlakkig~

Dieper gaan dan oppervlakkig. Dat vergt openheid, eerlijkheid en kwetsbaarheid. Fraaiheden die we simpelweg, logisch en verstandig, niet aan iedereen toevertrouwen.

Een gedachte

maandag 1 februari 2016

~Vechten voor je huwelijk~

Kijk. En raak niet uitgekeken. Kijk intens. Kijk aandachtig. Of kijk gewoon eens wat langer voor de verandering. Onderzoek en ontdek mooiigheden die je niet eerder zijn opgevallen. Sla gade en zie dat waar je eerder ook zo van kon genieten.

Luister. En hoor echt wat hij of zij te vertellen heeft. Luister ingespannen. Luister oprecht. Luister niet vluchtig. Luister niet half. Maar luister eens meer dan je anders misschien altijd doet. Ga ervoor zitten en neem de tijd. Leef mee en toon interesse.

Praat. En zeg wat er op je hart ligt. Praat over dat wat je fijn vindt. Praat over dat wat je dwars zit. Deel geheimen, worstelingen, waardevolle herinneringen, oud zeer en toekomstdromen. Verwoord wat je voelt. Spreek uit wat je denkt. En vertel wat je doet.

Vergeef. Wanneer vergeving wordt gevraagd. Maar vergeef ook daar waar vergeving nodig is. Vergeten gaat niet altijd. Vergeven kan wel altijd. Al kost dat soms een boel tranen en enorm veel moeite. Laat los. Vertrouw opnieuw. En blijf niet in het verleden leven.

Vecht. Voor jullie. Voor dat mooie wat jullie eens hadden. Voor dat kostbare wat er is. En voor dat heerlijke wat er nog komen gaat. Een vechter zal onenigheden verslaan. Een vechter zal moeilijkheden overwinnen. Dus vecht, alsof jullie ervan afhangen.

Bid. Om kracht. Om wijsheid. Om hulp. En erken de rol die God wil en kan spelen in jullie huwelijk. Nodig Hem uit. En betrek Hem. In alles. Want Hij kan het verschil maken dat jullie misschien zo nodig hebben. En Hij kan dat doen wat jullie zelf niet voor elkaar krijgen.

Heb lief. In voor- en in tegenspoed. Onvoorwaardelijk. En laat dat zien. Laat dat horen. Laat dat voelen. Met een glimlach. Met een woord. Met een aanraking.

Wees trouw. In goede en in slechte tijden. Of kies opnieuw voor trouw wanneer je voorheen trouweloos bent geweest. Want trouw is absoluut van liefdesbelang.
 
En houd vol. In vreugde en in verdriet. Volhard. En geniet van de band die daaruit voort zal vloeien. Geniet van de diepe verbondenheid die daaruit zal ontstaan.

En voorkom. Misschien of hopelijk. Een hoop verdriet. En twee, nee, zelfs drie, gebroken harten.

Two are better than one; because they have a good reward for their labour. For if they fall, the one will lift up his fellow: but woe to him that is alone when he falleth; for he hath not another to help him up. Again, if two lie together, then they have heat: but how can one be warm alone? And if one prevail against him, two shall withstand him; and a three-fold cord is not quickly broken.
Ecclesiastes 4:9-12

Een stukje