dinsdag 19 januari 2016

~Op zoek naar verloren eigenheid~

Soms is het een hele zoektocht en andere keren ontdek je ze plotsklaps zomaar; dingetjes die bij jou horen. Waarvan je weet; die maken deel uit van mij. Die zijn van mij.
 
Het kunnen dingetjes zijn die jou verrassen. Het kunnen dingetjes zijn die jou ontroeren. En het kunnen zelfs dingetjes zijn die jou misschien lichtelijk benauwen.

Maar altijd zijn het dingetjes die je wilt omarmen en vast wilt houden. Omdat ze zo goed voelen. Zo juist. Dingetjes die je wilt koesteren en nooit meer los wilt laten omdat je diep van binnen ervaart dat die dingetjes allemaal kleine stukjes zijn van jezelf. Van jou. Van je echte ik.

Jouw dingetjes. De dingetjes die jou jou maken. De dingetjes die gezamenlijk jouw identiteit vormen. De dingetjes die de puzzelstukjes zijn die passen. In jouw levenspuzzel.
 
De dingetjes die je eens was verloren maar nu terug hebt gevonden.
 
Jezelf (onder)zoeken en de kwijtgeraakte stukjes beetje bij beetje terugvinden. Dat gaat niet altijd zonder slag of stoot. Dat gaat meestal met vallen en opstaan.

Want het is allemaal best wel ingewikkeld, soms wat ongemakkelijk en regelmatig ook nog wel eens verwarrend.

Je wordt geboren en dan ben je nog te klein om te beseffen wie je bent. Heerlijk eigenlijk. Maar dan gaat het leven verder. Je wordt opgevoed. En dat heel waarschijnlijk niet op een perfecte manier. Je wordt onderwezen. En dat vast niet alleen met foutloze informatie. Je maakt dingen mee. En daarmee bedoel ik ook de minder leuke dingen.

En ondertussen... Dan word je gevormd. Omdat alles wat je moet en mag, alles wat je hoort, ziet en voelt, alles wat je beleeft en ervaart en alles wat je uiteindelijk aanneemt als waarheid nu eenmaal wat met jou doet.
 
En dan ineens ben je volwassen.
 
En soms ben je dan best wel tevree. Maar soms ook niet. En dan vooral nog wel eens niet wanneer je erachter komt dat je dingetjes bent verloren. Stukjes van jezelf. Stilletjes aan. Ongemerkt. Maar toch. Je mist ze nu. Omdat je nu tot het besef komt. Dat je niet helemaal jezelf bent. Dat je niet compleet vrij kunt zijn.
 
Maar wel wilt zijn! En daarom laat je het er niet bij zitten. Daarom ga je op zoek. Op zoek naar jouw verloren dingetjes. Op zoek naar jouw echte identiteit.
 
En met wie zou je dat beter kunnen doen dan samen met Degene die jou door en door kent? 
 
HEERE, U doorgrondt en kent mij. Ú kent mijn zitten en mijn opstaan, U begrijpt van verre mijn gedachten. U onderzoekt mijn gaan en mijn liggen, U bent met al mijn wegen vertrouwd.
Psalmen 139:1-3
 
Een stukje

2 opmerkingen:

  1. Ik ben al aardig op leeftijd en heb het idee dat ik steeds dingetjes vind waarvan ik niet wist dat ik het in me had. Dat is best wel leuk en spannend. Het is ook waardevol en maakt dat ik me steeds vrijer ga voelen. Ik ervaar het als dat ik mezelf steeds meer durf te zijn. En dan komt daarbij het besef dat God mij kent en ven me houd zoals ik ben. Dat maakt me rijk en blij.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Sjoh, herkenbaar joh! Ik kwam er een paar jaar geleden ook achter, dat ik 'n stukje eigenheid was kwijtgeraakt. Gek, maar dat deed best wel pijn (want vaak heeft het toch wel z'n redenen als je het achteraf bekijkt).
    Mooi om -zoals jij het noemt- je verloren dingetjes- weer op te zoeken. Weer vrij te worden.
    Aan de Hand van Jezus, aan het hart van God, onze Vader.

    BeantwoordenVerwijderen