zondag 24 januari 2016

~'Al wie naar een vrouw kijkt om haar te begeren'~

(Fictie) Ik had niet verwacht dat het zo'n pijn zou doen. Want ik heb eigenlijk altijd gedacht dat het normaal is. Of zeker niet iets ergs. Ik weet niet zo goed waarom. Misschien omdat mijn vader er nooit een geheim van had gemaakt. Dat hij niet vies was van dat soort dingen. M'n moeder scheen het ook normaal te vinden. Ze liet m'n vader zover ik weet volgens mij gewoon z'n gang gaan en zei er ook nooit veel van wanneer m'n vader een seksueel getinte opmerking maakte.

Maar ik voelde me raar toen ik ontdekte dat ook mijn man naar dat soort dingen kijkt. Terwijl ik er eigenlijk nooit op tegen ben geweest. Denk ik. En toch voelde het vreemd. Op een best wel pijnlijke manier. Het voelde ook wat verwarrend. Omdat ik niet goed wist of ik wel pijn mocht voelen. Of ik hiervan wel verdriet mocht hebben.

Het was op onze gezamenlijke tablet geweest waar ik het ontdekte. Eigenlijk is het zijn tablet omdat ik er nooit echt gebruik van maak maar die middag was m'n laptop uitgevallen en ik had geen zin gehad om de oplader ervan van boven te halen.

Intussen heb ik al vele malen gewenst dat ik toen wel gewoon naar boven was gelopen. Al weet ik niet of het niet weten hiervan beter zou zijn. Voor mij. Voor ons samen. Niet weten betekent geheimen. En ik hou niet van geheimen. Ik heb er eigenlijk zelfs een hekel aan.

En toch draagt hij een geheim met zich mee. Hij doet iets waarover hij mij nooit heeft verteld. Is dat misschien omdat hij ervan uitgaat dat ik het prima zal vinden? Of zwijgt hij omdat hij zich misschien enigszins schaamt en bang is dat ik er niet blij mee zal zijn?

Wat zijn reden ook is, geen één zal mij gerust kunnen stellen. Want zijn reden zal weinig veranderen aan de waarheid. De waarheid die hij voor mij verstopt. Een waarheid die best wel pijn doet. Ook al wil ik dat liever niet. Ik wil niet dat het pijn doet. Maar toch doet het dat wel.  

Ik weet niet goed wat ik nu moet. Moet ik zeggen dat ik het weet? Dat ik erachter ben gekomen? Per ongeluk. En dan? Moet ik uitleggen hoe ik me bij en door dit alles voel? Misschien begrijpt hij mij niet? Misschien wordt hij boos?

Maar hierover blijven zwijgen zal me vast doodongelukkig maken. Ik heb dat nu een tijdje geprobeerd maar ik blijf eraan denken en de gedachtes die in me opkomen verontrusten me. Kwellen me. En laten me niet met rust.

Dat wat hij doet voelt niet juist. Maar is het daarom ook meteen niet juist? Ik heb altijd gedacht dat het oké is. Ik weet eigenlijk niet goed waarom ik dat altijd heb gedacht. Misschien omdat één van m'n vriendinnen een lange tijd terug eens heeft gezegd dat zij er samen met haar vriend naar kijkt. Een andere vriendin vertelde toen dat ook haar vriend er regelmatig naar kijkt. 'Hij moest z'n gang maar gaan', had ze gezegd. Al wilde ze zelf niet naar 'die troep' kijken.

Ik wou dat ik er zo over dacht. Zo gemakkelijk. Wat zou dat heerlijk zijn zeg! Het zou mij een hoop stress besparen.

Maar ik denk niet zo. Mijn gedachten protesteren. Mijn gedachten komen in opstand. En ze lijken op geen enkele manier goedkeuring te willen geven aan mijn man zijn stiekeme activiteiten op het internet.

Al had ik dat echt niet verwacht. Dat als ik dit zou ontdekken dat ik me zo zou voelen. Zo eenzaam. Zo naar. Ik voel me zelfs een beetje bedrogen. En dat voelt echt verschrikkelijk.

U hebt gehoord dat tegen het voorgeslacht gezegd is: U zult geen overspel plegen. Maar Ik zeg u dat al wie naar een vrouw kijkt om haar te begeren, in zijn hart al overspel met haar gepleegd heeft.
Mattheüs 5:27&28

Een verhaaltje

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen