woensdag 27 januari 2016

~Fight to be yourself~

Fight to find the secret to be yourself in a messed up world like this.

Een gedachte

maandag 25 januari 2016

~Roddel niet~

(Fictie) "Het was voor de zoveelste keer dat m'n man zei dat ik het eens over iets leuks moest hebben. Over iets dat positief was. Of grappig. Of vrolijk. Het maakte hem niet uit. Zolang het maar leuk zou zijn. Want hij was zat van m'n negatieve praatjes. Dat is wat hij had gezegd. Zonet. En ondanks dat hij dat vaker had gezegd leek hij het nu serieuzer te menen dan ooit. Want hij was dit keer zelfs lichtelijk boos geworden.

Het ergste was nog dat ik hem wel een beetje snapte. Want hij bedoelde mijn geroddel. En misschien ook vooral het plezier dat ik daarin vind. Dat ik roddel, dat weet ik. Maar een korte tijd terug was ik mij ook van dat laatste bewust geworden. Dat ik ervan geniet om slecht te spreken over een ander. Het geeft mij gewoon een goed gevoel. Ofzo.

Ik moet eerlijk toegeven dat die bewustwording best wel confronterend was. En af en toe nog steeds is. Alsof er iets mis is met mij. Alsof ik een slecht mens ben. Alsof ik een probleem heb. En vooral wanneer m'n man zoiets zegt zoals zojuist dan worden die vermoedens alleen maar gevoed.

Al beginnen mijn gedachten kort daarop altijd meteen te protesteren. Ze schieten in de verdediging en weten in een korte tijd tal van redenen te verzinnen waarom er met roddelen niets mis is. Waarom roddelen niet slecht is. En waarom roddelaars geen probleem hebben. En voor een tijdje ben ik dan weer even overtuigd. Dat roddelen niet verkeerd is.

Maar op dagen zoals deze, wanneer m'n man zich duidelijk aan mijn roddelpraatjes ergert, begin ik toch weer te twijfelen. En vraag ik mij af of roddelen wel echt zo onschuldig is als dat mijn gedachten mij willen laten geloven".

Wie zijn mond en zijn tong bewaart,
bewaart zichzelf voor benauwdheden.
Spreuken 21:23
..................................................

Een verhaaltje

zondag 24 januari 2016

~'Al wie naar een vrouw kijkt om haar te begeren'~

(Fictie) Ik had niet verwacht dat het zo'n pijn zou doen. Want ik heb eigenlijk altijd gedacht dat het normaal is. Of zeker niet iets ergs. Ik weet niet zo goed waarom. Misschien omdat mijn vader er nooit een geheim van had gemaakt. Dat hij niet vies was van dat soort dingen. M'n moeder scheen het ook normaal te vinden. Ze liet m'n vader zover ik weet volgens mij gewoon z'n gang gaan en zei er ook nooit veel van wanneer m'n vader een seksueel getinte opmerking maakte.

Maar ik voelde me raar toen ik ontdekte dat ook mijn man naar dat soort dingen kijkt. Terwijl ik er eigenlijk nooit op tegen ben geweest. Denk ik. En toch voelde het vreemd. Op een best wel pijnlijke manier. Het voelde ook wat verwarrend. Omdat ik niet goed wist of ik wel pijn mocht voelen. Of ik hiervan wel verdriet mocht hebben.

Het was op onze gezamenlijke tablet geweest waar ik het ontdekte. Eigenlijk is het zijn tablet omdat ik er nooit echt gebruik van maak maar die middag was m'n laptop uitgevallen en ik had geen zin gehad om de oplader ervan van boven te halen.

Intussen heb ik al vele malen gewenst dat ik toen wel gewoon naar boven was gelopen. Al weet ik niet of het niet weten hiervan beter zou zijn. Voor mij. Voor ons samen. Niet weten betekent geheimen. En ik hou niet van geheimen. Ik heb er eigenlijk zelfs een hekel aan.

En toch draagt hij een geheim met zich mee. Hij doet iets waarover hij mij nooit heeft verteld. Is dat misschien omdat hij ervan uitgaat dat ik het prima zal vinden? Of zwijgt hij omdat hij zich misschien enigszins schaamt en bang is dat ik er niet blij mee zal zijn?

Wat zijn reden ook is, geen één zal mij gerust kunnen stellen. Want zijn reden zal weinig veranderen aan de waarheid. De waarheid die hij voor mij verstopt. Een waarheid die best wel pijn doet. Ook al wil ik dat liever niet. Ik wil niet dat het pijn doet. Maar toch doet het dat wel.  

Ik weet niet goed wat ik nu moet. Moet ik zeggen dat ik het weet? Dat ik erachter ben gekomen? Per ongeluk. En dan? Moet ik uitleggen hoe ik me bij en door dit alles voel? Misschien begrijpt hij mij niet? Misschien wordt hij boos?

Maar hierover blijven zwijgen zal me vast doodongelukkig maken. Ik heb dat nu een tijdje geprobeerd maar ik blijf eraan denken en de gedachtes die in me opkomen verontrusten me. Kwellen me. En laten me niet met rust.

Dat wat hij doet voelt niet juist. Maar is het daarom ook meteen niet juist? Ik heb altijd gedacht dat het oké is. Ik weet eigenlijk niet goed waarom ik dat altijd heb gedacht. Misschien omdat één van m'n vriendinnen een lange tijd terug eens heeft gezegd dat zij er samen met haar vriend naar kijkt. Een andere vriendin vertelde toen dat ook haar vriend er regelmatig naar kijkt. 'Hij moest z'n gang maar gaan', had ze gezegd. Al wilde ze zelf niet naar 'die troep' kijken.

Ik wou dat ik er zo over dacht. Zo gemakkelijk. Wat zou dat heerlijk zijn zeg! Het zou mij een hoop stress besparen.

Maar ik denk niet zo. Mijn gedachten protesteren. Mijn gedachten komen in opstand. En ze lijken op geen enkele manier goedkeuring te willen geven aan mijn man zijn stiekeme activiteiten op het internet.

Al had ik dat echt niet verwacht. Dat als ik dit zou ontdekken dat ik me zo zou voelen. Zo eenzaam. Zo naar. Ik voel me zelfs een beetje bedrogen. En dat voelt echt verschrikkelijk.

U hebt gehoord dat tegen het voorgeslacht gezegd is: U zult geen overspel plegen. Maar Ik zeg u dat al wie naar een vrouw kijkt om haar te begeren, in zijn hart al overspel met haar gepleegd heeft.
Mattheüs 5:27&28

Een verhaaltje

zaterdag 23 januari 2016

~Slechts één waarheid~

De waarheid is niet perse dat wat je graag zou willen dat het is. En de waarheid is niet perse dat wat je zegt dat het is. En de waarheid is ook niet perse dat wat je gelooft dat het is. Nee, de waarheid is de waarheid. Daar is er maar één van. En daar valt niet aan te sleutelen. Want daar heeft niets van wat wij willen, doen of denken invloed op.

Een gedachte

woensdag 20 januari 2016

~Verwarring over de waarheid~

Zo lang er leugens zijn blijft er bij sommige mensen verwarring bestaan over de waarheid.

Een gedachte

~De binnenkant overtreft de buitenkant~

Een mooi huis om in te wonen is fijn. Maar nog fijner is het wanneer je daarin warmte en gezelligheid vindt. Een hippe auto is tof. Maar nog toffer is het wanneer je hierin veilig van plek tot plek reist. Een goed betaalde baan is leuk. Maar nog leuker is het wanneer je daarin veel plezier hebt.

Een man of vrouw is kostbaar. Maar nog kostbaarder is het wanneer dit huwelijk vol is van liefde en trouw. Een vriend of vriendin is gezellig. Maar nog gezelliger is het wanneer je in deze vriendschap eerlijkheid en bemoediging vindt. Een familie is prettig. Maar nog prettiger is het wanneer deze familieleden mekaar nemen zoals ze zijn en allemaal het beste met mekaar voor hebben.

Gezelligheid. Warmte. Plezier. Liefde. Eerlijkheid. Acceptatie. Allemaal dingen die we niet kunnen kopen. En toch allemaal dingen die we ontzettend hard nodig hebben. Om optimaal van dit leven te kunnen genieten. Om van echte vreugde te kunnen proeven. Om gewoon gelukkig te kunnen zijn.

Maar zien we dat? Beseffen wij ons dat genoeg? Of doen wij soms alsof het materiële er meer toedoet? Leven wij soms misschien zo alsof de 'buitenkant' belangrijker is dan de 'binnenkant'?

We weten allemaal dat een blinkende gootsteen niet meteen ook een schone afvoer betekent. En zo belooft een fraai uiterlijk niet per se ook een aantrekkelijk innerlijk. Want het zichtbare komt nu eenmaal niet altijd overeen met het onzichtbare. Maar weten we ook dat juist dat wat we niet 'zien', juist dat hetgeen is wat meestal echte, diepe en blijvende waarde heeft?

Nee, dingen willen is niet erg. Dingen hebben ook niet. Maar deze dingen vervolgens een juiste plek geven is misschien belangrijker dan we tot nu toe altijd hebben gedacht?

Het leven dat we hebben gekregen is heerlijk en mooi. Maar nog veel heerlijker en mooier wordt het wanneer we gaan zien en gaan beleven welke zaken er het meest toe doen.

Wat staat er bovenaan jouw lijstje?

Verzamel geen schatten voor u op de aarde, waar mot en roest ze verderven, en waar dieven inbreken en stelen; maar verzamel schatten voor u in de hemel, waar geen mot of roest ze verderft, en waar dieven niet inbreken of stelen; want waar uw schat is, daar zal ook uw hart zijn.
Mattheüs 6:19-21

Een stukje

dinsdag 19 januari 2016

~Op zoek naar verloren eigenheid~

Soms is het een hele zoektocht en andere keren ontdek je ze plotsklaps zomaar; dingetjes die bij jou horen. Waarvan je weet; die maken deel uit van mij. Die zijn van mij.
 
Het kunnen dingetjes zijn die jou verrassen. Het kunnen dingetjes zijn die jou ontroeren. En het kunnen zelfs dingetjes zijn die jou misschien lichtelijk benauwen.

Maar altijd zijn het dingetjes die je wilt omarmen en vast wilt houden. Omdat ze zo goed voelen. Zo juist. Dingetjes die je wilt koesteren en nooit meer los wilt laten omdat je diep van binnen ervaart dat die dingetjes allemaal kleine stukjes zijn van jezelf. Van jou. Van je echte ik.

Jouw dingetjes. De dingetjes die jou jou maken. De dingetjes die gezamenlijk jouw identiteit vormen. De dingetjes die de puzzelstukjes zijn die passen. In jouw levenspuzzel.
 
De dingetjes die je eens was verloren maar nu terug hebt gevonden.
 
Jezelf (onder)zoeken en de kwijtgeraakte stukjes beetje bij beetje terugvinden. Dat gaat niet altijd zonder slag of stoot. Dat gaat meestal met vallen en opstaan.

Want het is allemaal best wel ingewikkeld, soms wat ongemakkelijk en regelmatig ook nog wel eens verwarrend.

Je wordt geboren en dan ben je nog te klein om te beseffen wie je bent. Heerlijk eigenlijk. Maar dan gaat het leven verder. Je wordt opgevoed. En dat heel waarschijnlijk niet op een perfecte manier. Je wordt onderwezen. En dat vast niet alleen met foutloze informatie. Je maakt dingen mee. En daarmee bedoel ik ook de minder leuke dingen.

En ondertussen... Dan word je gevormd. Omdat alles wat je moet en mag, alles wat je hoort, ziet en voelt, alles wat je beleeft en ervaart en alles wat je uiteindelijk aanneemt als waarheid nu eenmaal wat met jou doet.
 
En dan ineens ben je volwassen.
 
En soms ben je dan best wel tevree. Maar soms ook niet. En dan vooral nog wel eens niet wanneer je erachter komt dat je dingetjes bent verloren. Stukjes van jezelf. Stilletjes aan. Ongemerkt. Maar toch. Je mist ze nu. Omdat je nu tot het besef komt. Dat je niet helemaal jezelf bent. Dat je niet compleet vrij kunt zijn.
 
Maar wel wilt zijn! En daarom laat je het er niet bij zitten. Daarom ga je op zoek. Op zoek naar jouw verloren dingetjes. Op zoek naar jouw echte identiteit.
 
En met wie zou je dat beter kunnen doen dan samen met Degene die jou door en door kent? 
 
HEERE, U doorgrondt en kent mij. Ú kent mijn zitten en mijn opstaan, U begrijpt van verre mijn gedachten. U onderzoekt mijn gaan en mijn liggen, U bent met al mijn wegen vertrouwd.
Psalmen 139:1-3
 
Een stukje

vrijdag 15 januari 2016

~Buitengewone genade~

Zoveel haat. Zoveel onrecht. Zoveel oorlog. Ja, enkel en alleen door Gods genade bestaat deze wereld nog. Een genade die ons geduldig nog wat tijd geeft. Een genade die liefdevol nog even wacht. Een genade die verlangend hoopt dat wij spoedig de waarheid zullen zoeken en vinden.

Een gedachte

woensdag 13 januari 2016

~Kostbaar geschenk~

Wanneer we het leven gaan zien als een kostbaar geschenk dan zal elke dag zijn als een waardevol cadeautje.

Een gedachte

~Gebruik je talenten~

(Fictie) "Ik weet niet of ik bepaalde dingen anders zou hebben gedaan. Misschien als ik het had gedurfd. Dan wel. Maar ik ben altijd bang geweest en mocht ik mijn leven overnieuw doen dan zou die angst er vast nog steeds zijn.

Ze hadden erover gesproken. In de gemeenschapsruimte. Zo heel soms bespreken die oudjes de meest rare dingen met elkaar. Vanmiddag ging het over spijt. Dat ene nieuwe vrouwtje van 7a ging het aan iedereen aan tafel vragen. Vreselijk irritant. 'Als jij je leven over zou mogen doen zou jij dingen dit keer dan anders doen?'

Wat voor dingen dan ook, bedoelde ze. Sommigen zeiden ja. Anderen zeiden nee en zouden het nooit anders hebben gedaan. Ze waren tevreden met hoe hun leven was gelopen. En toen ze het aan mij vroeg zei ik bot maar duidelijk dat ik niet met het gesprek mee wilde doen. Ik greep een krantje van tafel en begon daar zogenaamd geïnteresseerd door te bladeren. Ik vond het maar een brutale vraag. Het ging niemand wat aan en bovendien vond ik het onzin om over dat soort dingen na te denken. Wat heb je eraan? Vooral als je al 87 bent?

Maar toch had het gesprek dat zij hadden gevoerd mij niet losgelaten. Zou ik dingen anders hebben gedaan? Waarschijnlijk wel. Het liefst wel. Want diep van binnen weet ik dat ik meer had kunnen laten zien. Van mezelf. En dat ik meer had kunnen doen. Voor een ander. Het was de aanwezigheid van angst geweest dat mij altijd heeft tegengehouden. Het ontbreken van lef en moed dat mij altijd heeft belemmerd. Om dat te doen wat ik eigenlijk had moeten doen.

Ja, ik zou bepaalde dingen wel anders doen als ik de kans zou krijgen om mijn leven opnieuw te leven. Ik zou me niet zo snel meer bang laten maken en daardoor zou ik meer dingen durven en dáárdoor zou ik dingen doen die ik nu niet heb gedaan".
 
En hij riep zijn tien slaven,
gaf hun tien ponden
en zei tegen hen:
Doe daarmee zaken totdat ik terugkom.
Lukas 19:13
..................................................

Een verhaaltje

dinsdag 12 januari 2016

~In de vallei~

Wanneer in de vallei die berg naast mij te groot en onoverwinbaar lijkt dan denk ik aan mijn God. Die mij ondersteunt op moeilijk begaanbare paden. Die mij draagt door wild razende rivieren. Die mij beschermt in dichte donkere bossen. Mijn God. Die mij uiteindelijk zal brengen naar het topje van die berg!

Een gedachte

maandag 11 januari 2016

~'De satan zelf doet zich voor als een engel van het licht'~

(Fictie) Altijd heeft m'n moeder mij verteld dat het geen kwaad kan en dat ik me niet zo aan moet stellen. En dat niet alleen. Regelmatig laat ze me weten dat het goed voor me zou zijn als ikzelf ook een keertje met haar mee zou gaan. Ik zou dan eindelijk zelf kunnen zien en ervaren dat het allemaal helemaal niet zo erg is als dat ik denk.

Maar ik huiver alleen al bij die gedachte. Meegaan naar de vrouw die mijn moeder van alles wijs heeft gemaakt. Zogenaamd zouden die bijeenkomsten verlichting brengen en rust, maar alles wat m'n moeder vanaf dat allereerste bezoek mee naar huis had genomen was een hoop ellende. Narigheid die ze zelf nooit heeft gezien. Of gewoon nooit heeft willen zien.

Wat was ik bang geweest. Toen iets of iemand die nacht mijn slaapkamerdeur opengooide en mij vanuit de gang een paar keer zachtjes toefluisterde. Een soortgelijke angst kwam me nogmaals vergezellen toen we de volgende morgen ontdekten dat beneden alle lichten brandden. Dat was het begin geweest van alle onrust. Een onrust waar m'n moeder nu nog steeds enorm luchtig over doet maar die ik vanaf toen altijd tot diep in mijn ziel heb gevoeld.

Iets of iemand viel ons lastig. En dat bleek niet eenmalig te zijn. De pesterijen, zoals ik ze ervoer en ervaar, bleven en blijven plaatsvinden. Aan sommige ben ik gewend geraakt. Andere weten mij telkens weer te verlammen. Mijn moeder erkent dat deze dingen gebeuren. Maar mijn angst slaat ze in de wind. Ik hoef niet bang te zijn, in het begin heeft ze me dat herhaaldelijk gezegd. Het zijn goede geesten, legde ze toen uit. Die geen enkel kwaad in de zin hebben.

Maar hoe kan iets dat goed is mij dan zo'n slecht gevoel geven? Hoe kan iets met goede bedoelingen mij zo nerveus, rusteloos en gespannen maken? Hoe kan een goede geest mij zoveel angst aanjagen? En wat heeft het überhaupt voor zin? De dingen die ze doen? Stuk voor stuk zijn ze zinloos. En waarom moet het altijd 's nachts? In het donker? Wanneer er geen licht is om mij gerust te stellen. En waarom houdt het niet op? Ondanks dat ik ze zo vaak heb verzocht om te verdwijnen? Voorgoed.

Allemaal vragen waarop ik nooit een antwoord kreeg. Pas later kwam ik erachter dat mijn moeder het ook niet wist. En natuurlijk confronteerde ik haar vanaf toen met haar onwetendheid. Maar het gevolg daarvan waren nog meer ruzies. En die waren er sowieso al veel.

Na verloop van tijd lukte het me om het wat te laten rusten maar toen begon m'n moeders egoïsme me op te vallen en mij enorm dwars te zitten...

Want ze negeert mijn bezorgdheid. Mijn benauwdheid. Ze negeert mijn verwarring. En mijn soms opkomende radeloosheid. Ze negeert mij en denkt alleen maar aan haarzelf. Ze doet wat ze wilt en daarin vergeet ze mij. Ze leeft haar leven en doet haast zo alsof ik niet besta.

Want naast onze woordenwisselingen is er verder nog maar weinig waarover we spreken. Dat is vroeger wel eens anders geweest. Voordat ze Tanja, die vrouw, was gaan zien. Toen vertelden we mekaar verhalen. Toen konden we samen lachen maar ook huilen. Toen hadden we het goed samen. Met ons tweetjes. Maar nu is het alleen nog maar stil tussen ons wanneer er niet geruzied wordt. En steeds vaker trekt ze zich terug in haar kamer en gaat ze op in al die nieuwe dingen die ze heeft geleerd. Zweverige dingen als je het mij vraagt.

Ik voel mij tekort gedaan. Maar toen ik haar daar gisteren mee confronteerde werd ze boos. Ze zei verontwaardigd dat niet altijd alles om mij draait. Ze zei dat ze het recht heeft om haar hart te volgen en dat ze daarin niet langer rekening met mij hoeft te houden. Ik ben nu immers oud genoeg. En bovendien zijn mijn angsten ongegrond. Dat zei ze.

En dat deed behoorlijk pijn. Die woorden. Maar vooral het besef dat ze zichzelf echt belangrijker vindt dan mij.

Ik heb erover na zitten denken. En in één ding geef ik mijn moeder gelijk. Ik ben inmiddels echt oud genoeg. In ieder geval oud genoeg om op mezelf te gaan wonen. Dus ik ben nu aan het rondkijken op het internet. Op zoek naar een kamertje waar ik eindelijk die rust hoop te vinden waar ik nu al zo lang naar terugverlang...

En geen wonder, want de satan zelf doet zich voor als een engel van het licht.
2 Korinthe 11:14

Een verhaaltje

zaterdag 9 januari 2016

~I was blind but do now see~

I did know
but did not see
This precious thing
He's done for me
Upon that Hill
of Calvary
Until His blood
covered me
Touched my heart
and set me free
Yeah, I was blind
but do now see<3

Een gedichtje

donderdag 7 januari 2016

~Een gedachte over neerslag, vorst & ijs~

Soms valt er neerslag in ons leven. Dat zijn de dingen die ons ontiegelijk pijn en enorm veel verdriet doen. En dan komt de vorst. Dat is de boosheid, het diepe onbegrip en uiteindelijk ook de twijfel. Gevoelens die ijzel willen vormen. Die onze harten willen verharden. Ga jij vervolgens dan schrapen en krabben? Of laat jij het ijs, die onze uitzicht vertroebelt en onze wegen en paden glibberig maakt, gewoon zitten?

Een gedachte

dinsdag 5 januari 2016

~Help, het is hier glad!~

 
Wow. Vandaag is het glad. Spiegelglad. Spekglad. Glad van het ijs. Dat werkelijk waar overal op en tegenaan zit. Overal? Ja, overal. Dikke ijspegels klampen zich vast aan veel dunnere grassprietjes. Te zware, met ijs beladen, takken laten hun kopjes treurig naar beneden hangen. Een gigantische kei even verderop lijkt met een laag ijs te zijn geglazuurd. En de molshopen in onze voortuin zien er glazig en op een rare manier zelfs gaaf uit:).
 
Wees op je hoede. 
Kijk goed uit.
Let goed op.

Overal ijs! Zelfs tegen de ramen en muren omhoog. En natuurlijk op straat. De sneeuw die gisteren nog gezellig zacht was is nu hard en glibberig geworden. En de regen die er viel veranderde in één grote ijsbaan. Levensgevaarlijk natuurlijk! Maar zo lang er niets misgaat ook prachtig mooi!
 
Want voor je het weet
begeef jij je op glad ijs.

Ja, ik woon in het noorden van Nederland. En buiten heeft zich hier een wereld van vocht en vorst ontpopt. Niets lijkt aan deze vrieskou te kunnen ontsnappen. Ik weet niet of ik het ooit zo heb gezien. De natuur op deze manier. Indrukwekkend! Maar ook zeker oppassen geblazen! Want wanneer je eventjes niet uitkijkt dan... Boem! Ga je hoogstwaarschijnlijk zo onderuit;).

~Elke dag een Nieuwjaars-gevoel~

We kennen vast allemaal dat gevoel wel van 'een nieuw jaar'. Een wat ongewoon maar toch vaak best wel aangenaam gevoel dat ons spontaan en tegelijkertijd heel verwacht komt vergezellen wanneer de klok twaalf uur slaat.

Dat Nieuwjaars-gevoel. Het voelt altijd wat apart. Het voelt nooit heel gewoontjes maar dat niet per se op een negatieve manier. Nee, absoluut niet want het voelt vaak juist best wel plezierig.

Dat moment waarop die laatste dag van het jaar veranderd in de eerste dag van het jaar. Raar genoeg een best wel groots moment. Ook al verschillen die twee slechts één cijfertje of twee seconden van mekaar...

Een klein verschilletje. En toch weet dat kleine verschil ons een gek fijn gevoel te geven. En dan misschien vooral wanneer er in het oude jaar dingen zijn gebeurd die we achteraf liever anders hadden gedaan. Of wanneer er in het oude jaar dingen niet zijn gebeurd die we wel graag hadden zien gebeuren.

Ja, misschien vooral dan. Want een nieuw jaar betekent een nieuw begin, een nieuwe start. En daardoor krijgen wij het gevoel van; nieuwe kansen. Nieuwe kansen om het nogmaals te proberen, om het hopelijk nu wel goed te doen. Of nieuwe kansen om het dit keer wel te mogen beleven, daar waar we zo naar verlangen. Nieuwe kansen. Een gevoel dat goed voelt. Op een vreemde heerlijke manier!

Het Nieuwjaars-gevoel. Een gevoel waarin spijt wordt ingeruild voor nieuwe moed. Waarin teleurstelling wordt veranderd in nieuwe hoop. Een gevoel waarin we de pijn van toen vergeten en uitzien naar een geweldige toekomst.

Een gevoel dat we bij onze God elke dag mogen krijgen:).

Denk niet aan de dingen van vroeger, let niet op de dingen van het verleden. Zie, Ik maak iets nieuws. Nu zal het ontkiemen. Zult u dat niet weten? Ja, Ik zal een weg aanleggen in de woestijn, rivieren in de wildernis.
Jesaja 43:18&19

Een stukje