vrijdag 4 december 2015

~Over een lege kamer en een Man die op jouw deur klopt~

Stel, je hart is een huis en je hebt een oude goede vriend van je uitgenodigd om daar samen met jou wat tijd door te brengen.

Eigenlijk omdat er iets is dat jij hem wilt vertellen en wilt laten zien. Iets aparts. Iets ongewoons. Iets waar je sinds je daar woont al erg weinig van snapt. Iets dat er altijd al was maar waar je nooit je vinger op hebt kunnen leggen.

Het is dat kamertje. Dat raadselachtige kamertje in het midden van je huis. Dat tot nu toe altijd heeft leeggestaan. Niet omdat je het nooit hebt willen vullen. O jawel, dat heb je zelfs ontiegelijk vele keren geprobeerd. Maar omdat je het niet schijnt te kunnen vullen. Want alles wat jij erin zet wordt onmiddellijk weer terug je gang ingeduwd.

En dat heeft je altijd dwars gezeten. Alsof het niet klopt. Alsof er iets mist. Alsof die kamer wel vol hoort te staan maar je hebt geen idee waarmee.

Je vriend is op tijd en jullie besluiten met een hapje en een drankje in de woonkamer te gaan zitten. Een tijd lang hebben jullie mekaar niet gezien maar het voelt meteen weer als vanouds; goed. En toch vraag jij je af of hij je niet uit gaat lachen. Straks. Wanneer je hem zal vertellen over die lege kamer.

Even weet je niet eens meer of je het wel durft te vertellen. Want wie heeft er nu zo'n kamer? Het zal vast ongeloofwaardig klinken. Bizar. Griezelig misschien zelfs. Al heb je het zelf nooit zo ervaren. Hoe vreemd het ook is, deze kamer heeft jou nooit bang gemaakt.

De tijd verstrijkt en jij en je vriend hebben lol. Maar na wat leuke praat over ditjes en datjes besluit je toch een poging te wagen. Je bent immers erg benieuwd wat hij van jouw lege kamer vindt. En toch weet je niet goed waar je moet beginnen. Je valt stil en je vriend kijkt je vragend aan. Hij ziet dat er iets op je hart ligt. En hij vraagt je of er iets is dat je kwijt wilt.

Gerustgesteld door zijn kalmte begin je voorzichtig met je verhaal. En met wat omwegen hier en daar vertel je hem uiteindelijk over die geheimzinnige lege kamer. Over hoe je je best hebt gedaan om het te vullen. En over waarom het je niet lukt om het vol te krijgen...

En heel anders dan je had verwacht lijkt je vriend het helemaal niet raar te vinden. Hij doet zelfs net alsof hij je begrijpt. En wat je ook zeker niet had verwacht is wat hij jou vervolgens verteld.

Hij heeft ook zo'n kamer.

Verbaasd weet je niet wat je zeggen moet.

Je vriend gaat door met vertellen. Hij verteld je dat hij een hele tijd geleden, net als jou, ook niet wist waarom die lege kamer van hem altijd leeg stond. Waardoor die lege kamer nooit vol raakte. Of waarvoor die lege kamer ├╝berhaupt toch diende.

Totdat hij, nadat hij intensief is wezen zoeken naar antwoorden, op een dag iemand op zijn voordeur hoorde kloppen. Het was een Man, in het wit gekleed. Een vriendelijke Man, Die met hem begon te praten alsof Hij hem al jaren kende. Een meelevende Man, Die ook graag luisterde naar wat jouw vriend te vertellen had. En een vrijmoedige Man, Die hem na een tijdje vroeg of Hij bij hem binnen mocht komen. Eerst vond je vriend dat wat eigenaardig. Moest hij iemand die hij net had leren kennen nu al binnenlaten?

Toch deed je vriend dat wel. En toen hij Hem binnenliet vielen plotsklaps alle puzzelstukjes in elkaar.

Want het raadsel over de lege kamer werd meteen opgelost. De Man met wie hij zich nu ineens, op een wonderbaarlijke wijze, enorm verbonden voelde liep rechtstreeks naar de lege kamer en vulde het met Zijn Geest en Zijn aanwezigheid.

Verbazingwekkend genoeg vlogen direct daarop alle deuren in zijn huis open. Ook de deuren van de kamers die hij misschien liever eerst nog even dicht had gehouden. En het werd overal licht. Ook in de sombere schaduwen en donkerste hoeken van zijn kelder en van zijn zolder. En het werd overal warm. Ook op de plekken waar het normaal gesproken koud was en waar de warmte van de kachel nooit kwam.

Je vriend verteld je ook nog dat hij geen moment spijt heeft gehad van zijn beslissing. Zijn beslissing om die dag deze Man binnen te laten. Want ondanks dat het soms nog wel eens wat strijd oplevert is zijn huis, met de nu overvloedig gevulde kamer in het midden, inmiddels behoorlijk veranderd en dat slechts alleen maar op een goede en fijne manier.

Nog verbaasder als voorheen kijk jij je vriend aan. Je dacht dat jouw verhaal over jouw lege kamer belachelijk zou klinken maar zijn absurde verhaal overtreft alles.

En toch. 

Nadat jij aan het einde van deze bijzondere middag jouw vriend hebt uitgezwaaid en je daarna lichtjes overdonderd met een kop koffie op je bank neerploft beginnen je gedachten te dwalen en moet je denken aan die eigenaardige Man... Die Man waarover jouw vriend jou een heleboel heeft verteld.

Zie, Ik sta aan de deur en Ik klop. Als iemand Mijn stem hoort en de deur opent, zal Ik bij hem binnenkomen en de maaltijd met hem gebruiken, en hij met Mij.
Openbaring 3:20

Een stukje

Zie ook:
~Je ware liefde wacht op jou~

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen