maandag 14 december 2015

~Ondanks alles~

Ik kan wel klagen en wel zeuren
over het leven waarvan ik nooit heb gedroomd.
Gevangen door zwakte en irriterende grenzen.
Als een stilstaande rivier
waar nooit een avontuurlijke golf doorheen stroomt.

Ik kan wel mokken en wel morren
over het leven waarnaar ik nooit heb verlangd.
Beperkt door ziekte en pijnlijke gevolgen.
Als een stukje bosgrond
dat nooit de warmte van een zonnestraal opvangt.

Maar ik wil niet negeren;
het volledige plaatje
en slechts alleen zien;
zijn donkerste kleuren.
Geklad hier en daar,
geschilderd in schaduwen,
vastbesloten om mij
te laten treuren.

Nee, ik wil niet negeren;
de kleurrijke tinten
die soms wat verstopt maar
ook vaak volop aanwezig.
Mijn doek versieren,
mijn leven plezieren,
Zijn liefde, Zijn zegen,
allemaal zomaar gekregen.

Ja, ik kan wel zuchten, keer op keer weer, 
omdat het leven mij niet altijd gezellig toelacht...

Maar ik heb zo'n vermoeden,
dat als ik dat zou doen,
ik dan zal vergeten,
dat ik ondanks alles,
ook nog zoveel heb,
om van te genieten,
dat ik ondanks alles,
ook nog zoveel meemaak,
dat geweldig is,
en dat ik ondanks alles,
een leven leef dat toch eigenlijk best wel heel erg mooi is<3.

Een gedicht

1 opmerking: