dinsdag 15 december 2015

~Heb plezier~

(Fictie) "Het viel me op. Steeds vaker zapte m'n man naar zenders zoals Animal Planet en National Geographic. En schijnbaar was hij nu ook op de hoogte van de documentaires op twee. Zwemmende bevers en een vorige keer iets over de ijsvogel ofzo. Hij had het opgenomen. Maar het was niets voor hem. Hij had z'n leven lang niet eenmaal naar de natuur omgekeken en toch zat hij nu werkelijk gefascineerd naar het beeldscherm te kijken.

Er was iets aan de hand met hem. Ik bedoel. Dat wist ik wel. De dokter had gezegd dat hij, nu nog, de lichte vorm van Alzheimer had maar dat ik er rekening mee moest houden dat zijn vergeetachtigheid erger kon worden. Maar het leek erop dat dit iets heel anders was. Het was wel vreemd maar het had ook iets moois. Iets puurs bijna. En het was iets nieuws. En dát vooral was best wel verfrissend.

Voor mij dan. Voor iemand die altijd met een man heeft geleefd die maar zelden nieuwe dingen uit wilde proberen. Het moest altijd zo en niet anders en daarom was het ook altijd zo gegaan en niet anders. Ik moet eerlijk zeggen dat mij dat soms best een beetje heeft verveeld. Altijd dezelfde kleren. En moest er iets nieuws komen dan kwam er altijd iets wat precies op het oude leek. Altijd hetzelfde eten. Iets nieuws proberen wilde hij niet en zo hebben we ons hele leven Hollandse pot gegeten. Altijd dezelfde vakantie. In een hotelletje niet heel ver hier vandaan, omdat het hem daar zo goed beviel. En altijd dezelfde tijden waarop de dingen moesten gebeuren. En ook naar buiten wilde hij nooit heel graag. Zelfs in de zomers niet. En in de winters zat hij alleen maar binnen.

Daarom overdonderde hij mij daarnet ook zo. Want hij liet me weten dat hij straks even een loopje naar het park gaat maken. Gewoon even een frisse neus halen. En het oude brood dat nog in de kast ligt neemt hij mee voor de eendjes. En ik mocht ook mee als ik zin had, zei hij. Ik wist niet wat ik hoorde.

Maar natuurlijk wil ik mee. En nu sta ik in de keuken. Onder het mom van; even kijken of we nog wel wat oud brood hebben liggen. Maar in werkelijkheid... In werkelijkheid wil ik niet dat hij mijn blije tranen ziet..."

Ja, indien de mens vele jaren leeft,
laat hij zich dan al die tijd verblijden.
Prediker 11:8a
..................................................

Een verhaaltje

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen