maandag 28 december 2015

~Doe een ander geen verdriet~

(Fictie) "M'n vader keerde mij z'n rug toe en weigerde langer naar mij te luisteren. Ik voelde de opgekropte pijn, die ik tijdenlang goed had verstopt, tot diep in mijn ziel. Ik voelde het verdriet, dat al jaren stilletjes in mij leefde, krachtiger dan ooit. En raar genoeg flitste m'n eigen zoon door mijn gedachten. Al had die hier helemaal niets mee te maken. Toch?

Alles wat ik van m'n vader wilde was een stukje erkenning. Iets van een beetje begrip. Maar eigenlijk niet alleen dat. Het liefst wilde ik een bekentenis. Dat is waar ik het meest naar verlangde. Van hem horen dat ik inderdaad recht had op een verontschuldiging. Van hem.

Maar m'n vader ontkende in alle toonaarden. Ik weet ook niet zo goed of ik anders had verwacht... Maar hij reageerde precies zoals hij z'n hele leven was geweest; koud, eigenwijs en egoïstisch. Hij had geen fouten gemaakt. Zei hij. Hij had mij niets tekortgedaan. Zei hij. En terwijl die leugens mij gigantisch tergden moest ik alwéér denken aan m'n eigen zoon. Maar die had hier helemaal niets mee nodig. Toch?

Of misschien toch wel? Want was het niet zijn teleurgesteld gezicht geweest, omdat ik voor de zoveelste keer geen moeite nam om tijd met hem door te brengen, dat mij deed denken aan vroeger? Waren het niet zijn tranen geweest, omdat ik wederom veels te hard en afstandelijk op hem had gereageerd, die mij terugvoerden naar mijn eigen verleden? Een verleden dat eenzaam was geweest. Frustrerend zo nu en dan. En pijnlijk ook vooral. Omdat mijn vader er niet voor mij was geweest zoals ik dat toen wel heel graag had gewild.

Ik proefde de zelfmeelijwekkende woede die rondom mijn vader hing. En ineens besefte ik mij dat hij waarschijnlijk nooit zal veranderen. En dat ik bij hem waarschijnlijk niet zal vinden waarnaar ik bij hem zocht; een stukje genezing. Of een stukje verlichting. En gek genoeg besefte ik mij ook ineens dat ik over twintig jaar niet in diezelfde stoel wilde zitten als waar mijn vader nu in zat... Kijkend in de bedroefde ogen van mijn eigen zoon..."

Alles dan wat u wilt dat de mensen u doen,
doet u hun ook zo,
want dat is de Wet en de Profeten.
Mattheüs 7:12
..................................................

Een verhaaltje

1 opmerking:

  1. Mooi stukje met diepe betekenis. Bedenk je deze stukjes zelf? Als dat zo is dan vind ik dat knap. Als het niet zo is dan is het stukje er niet minder om. Het zegt ook iets over jou, over wie jij bent. Een denker?

    BeantwoordenVerwijderen