maandag 16 november 2015

~'Er is geen ander gebod groter dan deze'~

(Fictie) Geschokte mensen. Ik zie ze kijken. Ze zijn ontdaan en verbijsterd. Bedroefde mensen. Ik zie hun tranen. Ze zuchten en treuren. En ook ontzettend veel ongeruste mensen. Ik zie ze denken. Ze zijn bezorgd en benauwd. En ik zit op de bank, zie deze mensen op tv en voel niets. Helemaal niets.

Ik zie de schrik die hen allen overviel. Ik zie de radeloosheid die hun omgeeft. En ik zie de spanning die sluw om hen heen draait.

Ik zie de pijn die aan hen knaagt. Ik zie het verdriet dat in hun harten is gekropen. En ik zie de angst die hen dolgraag wil verslinden.

Ja, ik zie dit alles maar ik voel niets. Ik voel geen rilling over m'n rug glijden. Ik voel m'n hart niet sneller kloppen. En ik voel geen brok in m'n keel. Ik voel geen enkele emotie mijn lichaam binnenstromen.

Ik zie wat hun is aangedaan. Ik zie wat wij hun hebben aangedaan. Maar ik voel niets. Helemaal niets.

De wereld leeft met deze mensen mee. Ze voelen de pijn. Ze voelen het verdriet. Ze voelen de woede. En ze voelen de hevige onmacht die deze mensen op tv ook voelen. Maar ik voel niets. En plotseling krijg ik het gevoel dat dat niet normaal is. Ik voel niets. Lijk totaal niets om hen te geven. En dat voelt eigenlijk helemaal niet heel gewoon.

Ik zie mijn vader zegevierend door onze kleine woonkamer lopen en hoor hem voor de zoveelste keer meedogenloos zeggen: 'Ze hebben het verdiend'. Maar voor de allereerste keer in mijn leven begin ik aan mijn vaders woorden te twijfelen...

Hoe heeft het zo ver kunnen komen? Dat we vrolijk worden van misselijkmakende gruwelijkheden? Dat we genieten van huiveringwekkende wreedheden? Dat we plezier vinden in de dood en verwoesting van anderen?

Even later komen m'n oom en m'n neef bij ons zitten. Ze zijn al even blij als m'n vader. Verward kijk ik toe hoe ze opgewekt hun vreugde met mekaar delen. Ik kan het niet aanzien en kijk weer naar de beelden op onze tv. Die al de hele dag aanstaat. En zie de verscheurdheid. De zwaarmoedigheid. De treurigheid die deze mensen kwelt. Ik voel nog steeds niets. Maar begin het enigszins toch beter te begrijpen...

Deze mensen. Ze zijn toch net als ons? Geboren uit de moederschoot. Gemaakt van vlees en bloed. Levend op en van dezelfde aarde. Wie zijn zij als wij net als hun zijn en zij net als ons zijn?

Een warm besef gloeit door m'n lichaam. Ik begin iets te voelen. Ik voel het. Terwijl ik zie hoe hun straten rood kleuren van het bloed en zij verslagen hun doden toedekken begin ik iets te voelen...

Ik denk misschien een soort van medeleven. En dat maakt me best wel bang. Want die gevoelens voeden mijn twijfels en mijn twijfels zullen niet worden gewaardeerd. Dat weet ik. Mijn twijfels zullen niet worden aanvaard. Ja, mijn twijfels zullen waarschijnlijk zelfs worden bestraft.

En toch twijfel ik. Ik twijfel enorm of wij wel het juiste hebben gedaan.

En het tweede, hieraan gelijk, is dit: U zult uw naaste liefhebben als uzelf. Er is geen ander gebod groter dan deze.
Markus 12:31

Een verhaaltje

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen