vrijdag 6 november 2015

~Een vrolijke vlinder in de herfst~

 
Ik zag gisteren een vlinder vliegen. En dat midden in de herfst. Terwijl bloei nu niet makkelijk meer is te vinden. Terwijl rusten in de warme zon nu niet meer zo vanzelfsprekend is. Terwijl de zachte zomerse dagen nu allang zijn verdwenen...
 
Nog even hier vertoeven.
Nog even hier verkeren.
 
Heel even keek ik hem nieuwsgierig na. Hij leek zo zelfverzekerd. Want terwijl alles om hem heen aan het sterven was vloog deze vlinder dapper en levenslustig door. Aan de kale takken stoorde hij zich niet. Naar de dode bladeren op de grond keek hij niet. En door de kou om hem heen liet hij zich niet tegenhouden.
 
Nog even hier verblijven.
Nog even hier uithangen.
 
Die gekke vlinder:). Hij had vast nog een missie te volbrengen. En ik zou niet weten wat voor één want ik weet alleen dat ze graag van bloemen smullen, van de zon houden en er na hun transformatie altijd prachtig uitzien, maar hij had vast nog iets te doen. Dat kan bijna niet anders. Want een vlinder hoort eigenlijk niet thuis in een onbegroeide herfstige wereld.
 
Nog even hier zijn.
Totdat we daar mogen zijn.
Thuis.
Dicht bij Hem.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen