maandag 26 oktober 2015

~Wees nederig~

(Fictie) "Toentertijd vond ik mezelf heel leuk. Ik vond mezelf gezellig. Ik vond mezelf grappig. Ik vond mezelf intelligent. Ik vond mezelf aantrekkelijk. Ik vond mezelf knap. Ik vond mezelf geweldig. En op zich was daar niets mis mee. Nee, het probleem dat ik had zat in twee letters; er. Twee hele invloedrijke letters die ik verwaand overal aan toevoegde. Want ik vond mezelf leuker. En gezelliger. Grappiger. Intelligenter. Aantrekkelijker. En knapper. Ik vond mezelf geweldiger. Dan die ander. Dan een ander. Dan wie dan ook.

Wat ik dacht vond ik subliem. Daar mocht niet aan getwijfeld worden. De dingen die ik zei vond ik enorm belangrijk. Van tegenspraak wilde ik niets horen. En ook de dingen die ik deed vond ik uitmuntend. Ja, ik praatte graag over wat een ander fout deed maar ik praatte nog liever over wat ik allemaal goed deed. Ik kon me eigenlijk niet eens voorstellen dat iemand anders het beter zou kunnen doen dan mij.

Ik hield van mezelf. En op zich was daar niets mis mee. Nee, het probleem dat ik had zat in twee letters; te. TE veel. En op een ongezonde manier. Want de mensen om mij heen zag ik niet meer staan. Die grijze mistige waas van hoogmoed blokkeerde mijn uitzicht continu. De mensen om mij heen waren in mijn ogen slechts nog schimmen. Schaduwen. En ik stond in het zonlicht. Ik was de beste. Niemand was beter dan mij. Vond ik.

Ja, met veel plezier was ik zelfingenomen. Trots. En arrogant. Totdat ik een tijdje geleden geconfronteerd werd met een waarheid die mij vanuit het niets verraste. Het was een waarheid die mij liet twijfelen aan de manier waarop ik leefde. Die mij liet twijfelen aan mijn gedrag. Die mij uiteindelijk zelfs liet twijfelen aan alles wat ik dacht. Een waarheid die mijn leven overhoop gooide. En al was dat best wel eng en ook behoorlijk heftig; ik ben wel blij. Blij dat ik niet langer die hooghartige leugens achternaloop.

Ik zit nu wel opgescheept met een hoop gebreken om aan te werken maar dat ongevoelige koude hart van destijds voel ik langzaam aan weer warmer worden..."

De hoogmoed van een mens zal hem vernederen,
maar de nederige van geest zal de eer vasthouden.
Spreuken 29:23
..................................................

Een verhaaltje

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen