vrijdag 30 oktober 2015

Don't miss the beauty of life

 
Life is rough, but beautiful.

~This book...~

This book contains precious, wise & beautiful lessons...

Een gedachte

~Bescherm je hart~

(Fictie) "Wat een verschrikkelijk zwaar boek. Een collega van me had deze een paar dagen geleden in m'n postvakje geduwd maar volgens mij was ze vergeten dat ik niet van lezen hou. En ook niet van zware kost.

'Als mens heb vooral jijzelf de touwtjes in handen. Want jij bepaald immers een hele hoop. Jij bepaald welke gedachten je denkt en jij bepaald welke keuzes je maakt. Jij bepaald waar jouw aandacht naar uitgaat en jij bepaald waar jij je tijd aan besteedt. Jij bepaald hoe je reageert op situaties; pijnlijke en fijne. En jij bepaald hoe je door dit leven wandelt; negatief of positief. Verder bepaal jij ook welke dingen je uitspreekt en welke dingen niet; welke dingen je doet en welke dingen niet; en welke dingen je laat geworden en welke dingen niet. Nee, jij bepaald niet alles want soms overkomt jou ineens zomaar iets. Maar vervolgens bepaal jij wel zelf hoe je daarop reageert en hoe je daarmee omgaat. Jij bepaald veel. Niet alles. Maar wel veel. En daardoor bepaal jij grotendeels ook zelf wat voor leven je leeft'.

Mijn gedachten? Mijn tijd? Ik heb nog nooit over dat soort dingen nagedacht. Ik bepaal? Alsof ik zelf de beslissing heb genomen om het leven te leven dat ik nu leef. Ik leef dit miserabele leven omdat m'n ouders er nooit voor me waren. Omdat mijn partner me in de steek liet. En omdat zelfs m'n zogenaamde vrienden niet te vertrouwen waren. Het is hun schuld dat ik dit leven leef. Niet m'n eigen.

Toch? Of had ik misschien toch voorzichtiger moeten zijn? In van alles. In mijn gedachten, in mijn reacties, in mijn uitspraken, in mijn doen en laten. Bedachtzamer misschien ook? En verstandiger? Had mijn leven er dan nu misschien toch anders uitgezien als ik in het verleden andere beslissingen had genomen?

Dit boek beweert van wel. En heel misschien, al wil ik dat liever niet omdat het nu voor zoveel dingen dan misschien toch al te laat is, zit daar inderdaad wel een kern van waarheid in..."

Bescherm je hart boven alles wat te behoeden is,
want daaruit zijn de uitingen van het leven.
Spreuken 4:23
..................................................

Een verhaaltje

donderdag 29 oktober 2015

~'Uit genade bent u zalig geworden, niet uit werken'~

(Fictie) M'n hart ging sneller kloppen. Elke keer wanneer ik aan morgen dacht. De operatie zou mij m'n leven kunnen kosten. Dat is wat de artsen me al een paar keer goed duidelijk hebben gemaakt. Maar de kans dat ik heel snel zal overlijden wanneer ik hiermee rond blijf lopen is nog groter.

Ik had dus eigenlijk geen keus dan alleen die tussen leven en dood. En ik wil leven dus die keuze was snel gemaakt. Morgen word ik geopereerd omdat die ingreep nog mijn enige kans op leven is.

Maar morgen kan ik dus ook doodgaan. En dat houdt me momenteel non-stop bezig. Het maakt me vreselijk gespannen. Gruwelijk nerveus. En bijna ondraaglijk onrustig.

Vanmorgen hadden m'n vriendinnen mij verrast met een high-tea. Hartstikke lief. Maar aanwezig was ik niet echt bepaald. Ik weet niet of hun dat hebben gemerkt maar de gesprekken die vooral zij voerden suisden langzaam langs me heen. En eigenlijk was ik blij toen ik weer thuis was. Alleen. Samen met mijn gedachten. Al bleven die mij tergen.

Vanmiddag was er nog wat familie langsgekomen. M'n nicht, haar man en hun twee jonge dochters. M'n vader. M'n broer. En een tante van mijn moeders kant. Ik denk dat ze me nog even wat moed in wilden spreken. Maar dat was niet echt gelukt. Iedereen was wat onwennig stil geweest. En hun vertellen over wat mij bezig hield had ik ook niet gedurfd. Al had ik er graag met hun over gepraat...

En nu is het avond en eigenlijk is het al lang tijd om op bed te gaan. Ik ben namelijk moe en het is ook al laat. En morgenochtend moet ik vroeg op want de operatie zal nog voor de middag plaatsvinden. De operatie. Die operatie en zijn vele risico's. Die operatie en zijn gebondenheid aan de menselijke handen van artsen. Die operatie en zijn hoe dan ook ingrijpende gevolgen.

Ik had dit niet verwacht. Overweldigende onrust wanneer mijn dood mogelijk dichtbij zou komen. Want altijd ben ik overtuigd geweest dat een goed leven leiden genoeg zou zijn. Genoeg om vredig heen te gaan. Genoeg om zonder zorgen dit leven achter te laten. Genoeg om rust te vinden in het hiernamaals.

Ik vind zelf dat ik het oké heb gedaan. Meer dan oké eigenlijk. Ik heb me altijd voorbeeldig gedragen en heb altijd hard gewerkt. Ik vind dat ik het heel goed heb gedaan. Ik heb voor anderen klaargestaan. Ik heb me voor anderen ingezet. Was altijd bereid om te helpen. Ik heb mijn verantwoordelijkheden genomen. Ik heb mijn plichten gedaan. En dat altijd zonder tegenzin. En ik heb me aan de regels gehouden. Ik heb nooit een wet overtreden. Ja, ik ben best een braverik geweest.  

Maar waarom ben ik nu al dagen heel erg bang dat dat niet genoeg zal zijn? Waarom heb ik nu ineens heel sterk het vermoeden dat het, de dood en alles wat daarna komt, niet op die manier zal werken?

Ik heb nooit ergens in gelooft. Heb het ook vertikt om me in dat soort dingen te verdiepen. De één gelooft hier in en de ander daar in. Ik heb die wispelturigheid nooit geloofwaardig gevonden en ben er altijd van uitgegaan dat alles na de dood wel op zijn pootjes terecht zal komen. Of daar nu wel iets of helemaal niets op mij zal wachten. Ik ben er altijd van uitgegaan dat het wel goed komt. Hoe dan ook.

Altijd. Tot een paar dagen geleden. Twijfel sloeg toe. Dat zekere gevoel dat ik al die jaren bij me had gedragen was ineens verdwenen. En vragen die nooit eerder in mij op waren gekomen vlogen nu rond in mijn bezorgde en verwarde hoofd.

Wat als? Wat als het niet goed komt? Wat als ik niet goed genoeg heb geleefd? Of wat als mijn prestaties en mijn werken, hoeveel het er ook zijn, er daar, aan de andere kant, helemaal niet zo toedoen zoals ik zou willen?

Want uit genade bent u zalig geworden, door het geloof, en dat niet uit u, het is de gave van God; niet uit werken, opdat niemand zou roemen.
Efeze 1:8&9

Een verhaaltje

maandag 26 oktober 2015

~Alles weten bestaat niet~

Kijk en zie. Hoor en luister. Ervaar en voel. Maar vergeet nooit, zelfs al zie en hoor en voel je alles juist, dat je dan nog steeds niet alles weet.

Een gedachte

~God zal mij bevrijden~

God is goed. (Psalmen 107:1). En ik weet dat Hij het beste met mij voorheeft. God is liefde. (1 Johannes 4:8). En ik weet dat Hij van mij houdt. God is trouw. (2 Thessalonicenzen 3:3). En ik weet dat Hij mij nooit in de steek zal laten. God is genadig. (Hebreeën 4:16). En ik weet dat Hij mij heeft vergeven. God is almachtig. (Genesis 17:1). Dus ik moet er ook op vertrouwen dat Hij mij op een dag zal bevrijden van deze akelige ziekte.

Een gedachte

~Wees nederig~

(Fictie) "Toentertijd vond ik mezelf heel leuk. Ik vond mezelf gezellig. Ik vond mezelf grappig. Ik vond mezelf intelligent. Ik vond mezelf aantrekkelijk. Ik vond mezelf knap. Ik vond mezelf geweldig. En op zich was daar niets mis mee. Nee, het probleem dat ik had zat in twee letters; er. Twee hele invloedrijke letters die ik verwaand overal aan toevoegde. Want ik vond mezelf leuker. En gezelliger. Grappiger. Intelligenter. Aantrekkelijker. En knapper. Ik vond mezelf geweldiger. Dan die ander. Dan een ander. Dan wie dan ook.

Wat ik dacht vond ik subliem. Daar mocht niet aan getwijfeld worden. De dingen die ik zei vond ik enorm belangrijk. Van tegenspraak wilde ik niets horen. En ook de dingen die ik deed vond ik uitmuntend. Ja, ik praatte graag over wat een ander fout deed maar ik praatte nog liever over wat ik allemaal goed deed. Ik kon me eigenlijk niet eens voorstellen dat iemand anders het beter zou kunnen doen dan mij.

Ik hield van mezelf. En op zich was daar niets mis mee. Nee, het probleem dat ik had zat in twee letters; te. TE veel. En op een ongezonde manier. Want de mensen om mij heen zag ik niet meer staan. Die grijze mistige waas van hoogmoed blokkeerde mijn uitzicht continu. De mensen om mij heen waren in mijn ogen slechts nog schimmen. Schaduwen. En ik stond in het zonlicht. Ik was de beste. Niemand was beter dan mij. Vond ik.

Ja, met veel plezier was ik zelfingenomen. Trots. En arrogant. Totdat ik een tijdje geleden geconfronteerd werd met een waarheid die mij vanuit het niets verraste. Het was een waarheid die mij liet twijfelen aan de manier waarop ik leefde. Die mij liet twijfelen aan mijn gedrag. Die mij uiteindelijk zelfs liet twijfelen aan alles wat ik dacht. Een waarheid die mijn leven overhoop gooide. En al was dat best wel eng en ook behoorlijk heftig; ik ben wel blij. Blij dat ik niet langer die hooghartige leugens achternaloop.

Ik zit nu wel opgescheept met een hoop gebreken om aan te werken maar dat ongevoelige koude hart van destijds voel ik langzaam aan weer warmer worden..."

De hoogmoed van een mens zal hem vernederen,
maar de nederige van geest zal de eer vasthouden.
Spreuken 29:23
..................................................

Een verhaaltje

vrijdag 23 oktober 2015

~Tenzij God wil dat je meer geeft~

Wanneer wordt gezegd dat goed niet genoeg is komt er een druk op mensen te liggen die er niet hoort te zijn. Met als gevolg: Minder vreugde, meer stress. Minder vrijheid, meer spanning. Minder rust, meer onrust. Goed is meer dan voldoende. Dat lijken we nog wel eens te vergeten. Goed is genoeg met uitzondering van één ding: Tenzij God wil dat je meer geeft.

Een gedachte

~Geef weloverwogen~

(Fictie) "Ik had nooit eerder ervaren dat één druppel een emmer kon doen laten overlopen totdat dit voorval vorige week plaatsvond. Het was maar een klein dingetje. Maar het was één van die vele kleine dingetjes geweest. En daarom heb ik besloten dat het voorlopig het laatste kleine dingetje was.

Soms geef je maar wordt dat niet gezien. Dat is niet erg. Soms geef je maar wordt dat niet gewaardeerd. Dat is ook prima. Maar soms geef je en zonder dat je ook maar iets terug verwacht krijg je ineens de volle lading. Leugens worden uitgesproken. Meningen op niets gebaseerd worden doorverteld. En oordelen worden geveld. De eerste paar keer is dat nauwelijks een probleem. De keren daarna kun je het enigszins nog steeds negeren. Maar naar mate dat emmertje vol begint te lopen komt daar op het allerlaatst toch dat laatste kleine dingetje...

En dat laatste kleine dingetje zag ik vorige week in die bewuste emmer vallen. Het was de laatste omdat de emmer vol zat. Het was de laatste omdat de emmer daarna overliep. Het was de laatste omdat de emmer simpelweg niet bedoeld was om er oneindig veel kleine dingetjes in te kunnen dragen.

Soms is genoeg genoeg. Dat woord bestaat niet voor niks. Genoeg. Alles wat er daarna nog bij komt is meer dan genoeg en meer dan genoeg is niet per se nodig. Begrijp me niet verkeerd. Soms is meer dan genoeg heel leuk. Heel fijn. Maar soms ook niet. En juist dan ontstaat er een welverdiende keuzemogelijkheid. Wil je nog meer of niets meer van datgeen dat eigenlijk niet nodig is?

Hmmmzzz... Ingewikkeld verhaal. Misschien. Voor sommigen. Maar zolang ik het zelf snap ben ik tevreden. Ik gooi mijn parels niet langer voor de zwijnen".

Geef het heilige niet aan de honden,
en werp uw parels niet voor de zwijnen,
opdat die ze niet op enig moment met hun poten vertrappen,
zich omkeren en u verscheuren.
Mattheüs 7:6
..................................................

Een verhaaltje

~Niet alles is goed~

Niet alles|wat als goed wordt verkondigd|is goed.

Een gedachte

donderdag 22 oktober 2015

woensdag 21 oktober 2015

~Ontmoeting met een pootloze hagedis~

 
Mijn man en ik dachten dat we een slang tegenkwamen. Laatst. In de bossen van Drenthe. Samen met twee passerende wandelaars stonden we voorovergebogen deze bijzondere verschijning te bewonderen. Het leek een slangetje. Het deed als een slangetje. Het was net een slangetje.
 
Soms lijkt iets mooi,
soms lijkt iets prachtig.
 
Maar het was geen slangetje:(. Het was namelijk een hazelworm (zie foto). Daar kwamen we later achter. Dat is een hagedis, een pootloze. En geen slang, zegt Google.
 
Soms lijkt iets eerlijk,
soms lijkt iets goed.
 
Lichtjes teleurstellend natuurlijk want een echte slang was toch veel spannender geweest;). Toch moet ik eerlijk zeggen dat het desalniettemin erg leuk was om dit unieke beestje tegen te komen:).
 
Soms lijkt iets leuk,
soms lijkt iets geweldig.
Maar helaas; niet altijd alles is wat het lijkt.
 
Een natuurberichtje

~Niet alles is goed~

Niet alles|wat goed bedoeld is|is goed.

Een gedachte

dinsdag 20 oktober 2015

~Wees verstandig~

(Fictie) "Ik weet het niet. M'n psycholoog vroeg het aan me. 'Van welke dingen heb je spijt en van welke dingen niet?' Maar ik weet het niet. Ik weet het echt niet. Toen ik, destijds erg jong nog, uit huis ging om op mezelf te wonen dacht ik niet na. Ik kwam uit een gezin zonder regels. Alles mocht. Niets was verboden. En over spijt werd niet gepraat.

De jaren daarop ben ik altijd zo blijven leven. Ik heb altijd gedaan wat ik wilde. En de dingen die ik deed hebben altijd goed gevoeld. En toch, ondanks dat ik nooit ergens spijt van heb gehad, voel ik me nu al een lange tijd vreselijk ongelukkig.

Misschien weet ik helemaal niet wat spijt is? Hoe spijt voelt? Mijn psycholoog heeft me verteld dat ik de verschillen tussen goed en fout niet goed ken. Omdat die mij nooit zijn bijgebracht. Ze vertelde mij dat ik daardoor weinig grenzen heb en toepas. Alleen mijn gevoelens bepalen mijn grenzen. Voelt iets goed dan doe ik het. Voelt iets niet goed dan doe ik het niet. Maar zij legde mij uit dat een grens bepalen op die manier best gevaarlijk kan zijn. Want gevoelens zijn niet altijd volledig te vertrouwen. Gevoelens schommelen en wiebelen vaak veel; ze zeggen de ene keer dit en de andere keer dat. En bovendien, zei ze, omvatten gevoelens slechts een deel van de mens.

Een mens heeft naast zijn gevoel ook een stevig houvast nodig. Kennis. Inzicht. Verstand. Zodat we daardoor de ware aard en de gevolgen kennen van hetgeen dat we doen of toestaan. Dat zei ze. Maar ik snapte dat niet. Ik snapte maar weinig van alles wat ze zei. Toch zou ik het volgens haar vanzelf gaan begrijpen; als ik bereid was om te leren en als ik daar rustig de tijd voor zou nemen.

Ik ben best wel benieuwd maar nog lang niet overtuigd. Ik moet nu eerst nadenken over de dingen waarvan ik wel en geen spijt heb. En zelfs dat is al een hele opgave".

Wie verstand verwerft, heeft zijn leven lief,
wie inzicht bewaart, vindt het goede.
Spreuken 19:8
..................................................

Een verhaaltje

vrijdag 16 oktober 2015

~Wees niet bezorgd~

(Fictie) "Ik lig nu al uren wakker. En doe dan ook al een tijdje m'n uiterste best om toch in slaap te vallen. Want ik weet; morgen zal mijn agenda zich niet spontaan reorganiseren omdat ik in de ochtend langer wil en eigenlijk moet blijven liggen.

Maar hoe ik ook m'n best doe; slapen lukt me niet. Want elke keer wanneer ik dat probeer schieten dezelfde gedachten als even tevoren alweer door m'n hoofd. Benauwende gedachten. Zorgelijke gedachten. Gedachten die mij nu al de hele dag bezighouden. Die mij eigenlijk nu al de hele week onophoudelijk bezighouden.

Ik lijk gewoonweg niet te kunnen stoppen. Met daaraan denken. Alsof ik eraan móét denken. Constant. En op elke mogelijke manier. Het maakt me verschrikkelijk moe maar toch willen m'n gedachten niet rusten. Het put me uit maar die radertjes in m'n hoofd willen door. Door blijven draaien. Het liefst tot in de vroege ochtend. Ik weet dat ze dat ontzettend graag willen. Maar dat zou absoluut niet verstandig zijn.

Want ik kan mijn slaap goed gebruiken. Morgen wacht er weer een dag. Een drukke dag. Met meer dan genoeg te doen. Met eigenlijk maar weinig tot geen tijd om na te denken. En toch weet ik nu al dat mijn gedachten zich daar waarschijnlijk wederom niets van aan zullen trekken...

Aaaargh! Ik wil slapen. Gewoon slapen. Even niet denken. Even geen zorgen. Alsjeblieft".

Wees in geen ding bezorgd,
maar laat uw verlangens in alles,
door bidden en smeken, 
met dankzegging bekend worden bij God;
en de vrede van God,
die alle begrip te boven gaat,
zal uw harten en uw gedachten bewaken in Christus Jezus.
Filippenzen 4:6&7
..................................................

Een verhaaltje

maandag 12 oktober 2015

~We leven in opmerkelijke tijden~

Stel. Deze tijden, de tijden waarin wij leven, zijn geen normale tijden. Zijn best opmerkelijke tijden. Zijn zelfs bijzondere tijden. Stel.

Stel deze jaren, waarin jij en ik verkeren, zijn jaren waar vele decennia geleden al over werd geschreven. Zijn jaren waar eeuwen geleden al over werd gepraat. En zijn jaren die millennia geleden al zijn vastgelegd.

Stel deze seizoenen, die aan ons voorbijgaan als misschien hele normale, zijn helemaal niet zo gewoon omdat ze eigenlijk heel speciaal zijn. Anders dan de voorgaande seizoenen. Anders dan de seizoenen die allang vergeten zijn.

Stel deze maanden, die onze kalenders sieren zoals gewoonlijk, zijn helemaal niet net als anders omdat ze eigenlijk heel uitzonderlijk zijn. Niet net zoals de vorige maanden. Niet net zoals de maanden die niemand zich nog kan herinneren.

Stel deze uren, die op onze klokjes tikken in de vorm van minuten en seconden, zijn vol van ware eeuwenoude profetieën. Die zich ontvouwen voor onze ogen. En die binnenkort allemaal werkelijkheid zullen worden.

Stel. Jij leeft ín de ongewone jaren die zich vlak vóór de Bijbelse eindtijd afspelen.  

Neem jij dan, voordat Hij Zijn bruid komt halen, de tijd om tot bezinning te komen? De tijd om de waarheid gulzig te zoeken? De tijd om terug te keren tot het hart van jouw Maker?

Ik ben de Alfa en de Omega, het Begin en het Einde, zegt de Heere, Die is en Die was en Die komt, de Almachtige.
Openbaring 1:8

Een stukje

~Maskers, onze reddertjes in nood~

We gebruiken ze vooral nog wel eens wanneer het leven te dichtbij komt. Op momenten wanneer het te moeilijk wordt of op momenten wanneer we niet meer durven. We grijpen dan haastig in onze onzichtbare handtasjes en gebruiken ze dan. Zodat we niets van onszelf hoeven laten zien. Zodat niemand onze kwetsbaarheid en onze gevoelige kanten zal zien. Zodat niemand een kijkje in ons hart kan nemen. Oh, ze zijn zo vreselijk gemakkelijk. Onze reddertjes in nood. Maar hoe je het ook wendt of keert: Een mens blijft toch op z'n allermooist, puur en echt, wanneer hij ze niet gebruikt. Maskers.

Een gedachte

zondag 11 oktober 2015

~De natuur gaat gewoon zijn gangetje...~

 
Terwijl ik vandaag vanuit de auto naar buiten keek viel het me op. Dat de natuur gewoon z'n gang blijft gaan. Dat de natuur zich niets aantrekt van maatschappelijke problemen. Van laaiende politieke discussies. Of van grote veranderingen in de samenleving. Nu weet ik wel dat de natuur geen verstand of gevoel bezit. Maar toch viel het me op. Dat de natuur gewoon z'n ding doet. Ook dwars door alle ellende heen.
 
Het leven zoals wij dat kennen gaat door.
Totdat het tijd is.
Gods geplande tijd.
 
De zon schijnt. Een rijger staat op wacht bij de waterkant. En de wind waait met een koude bries over de heidevelden. En dat gewoon terwijl er even verderop chaos heerst. Terwijl er enkele kilometers landinwaarts haat en nijd wordt verkondigd. Terwijl niet heel ver hier vandaan mensen elkaar pijn doen.

Het leven zoals wij dat kennen veranderd niet.
Totdat het tijd is.
Gods vooraf ingestelde tijd.
 
Het zou wat zijn zeg. Wanneer de natuur niet langer onveranderlijk zal blijven reageren. Wanneer de natuur ineens 'antwoord' zou geven op alles wat er gaande is. Dan zou er waarschijnlijk heel wat veranderen. Dan zou de zon misschien zomaar ineens dood kunnen gaan. Dan zou de rijger misschien wel worden opgegeten door een vis. Of dan zou de wind misschien niet langer frisse briesjes waaien maar in plaats daarvan verzengende hitte... Dan zou vermoedelijk niets ooit meer hetzelfde zijn.
 
God is genadig. God is goed. God is geduldig.
Maar onvermijdelijk zal ook de tijd komen
waarin Hij zal oordelen.
Waarin Hij zal rechtspreken.
Waarin Hij elk mensenhart bloot zal leggen.
En onvermijdelijk zal vanaf dan
alles anders zijn.
 
Een natuurberichtje

dinsdag 6 oktober 2015

~Hij wil jouw God zijn~

Als een zonovergoten bos vol met fluitende vogels. Of als een boom in het najaar die al zijn bladeren verliest. Als een regenboog die schittert en al zijn prachtige kleuren tentoonstelt. Of als een machtige golf die opbotst tegen een gigantische rots aan de kust. Als een fris groene weide waaruit de mooiste bloemen omhoog schieten. Of als een donkere nacht met slechts alleen een mistige maan aan de hemel. Hoe jouw leven er ook uitziet; God wil er voor jou zijn! Hij wil je Raadsman zijn. Je Helper. Je Trooster. Hij wil jouw God zijn!

Een gedachte

~Jij bent kostbaar!~

Lieve ik,

Kijk nu toch eens hoe bijzonder. Hoe uniek. Hoe mooi. En hoe waardevol jij bent.

We weten het allebei; niet altijd heb je op deze manier naar jezelf gekeken. Vaak is het moeilijk voor je geweest dit te geloven. Soms zelfs heel moeilijk. Vaak waren de negatieve gedachten veel sterker en luider. En in vlagen van minderwaardigheid en onzekerheid vergat je deze waarheid nog wel eens.

Maar toch leerde je het te zien. Dat je er mag zijn. Dat je oké bent. Dat je best leuk bent. Dat je zelfs meer dan leuk bent. Je leerde jezelf te zien zoals je jezelf al tijden niet had gezien. Als iemand die er toe doet.

Weet je het nog? Hoe je twijfelde? Hoe je wankelde? Hoe je treurde? Hoe je zocht naar een oplossing? Wanhopig. Maar je wist niet goed waar je die kon vinden. Totdat Hij jou redde. En jouw zelfhaat overspoelde met liefde. Jouw laag zelfbeeld overspoelde met waarheid. En jouw verstoorde eigenwaarde overspoelde met nog meer waarheid.

Je leerde jezelf te zien zoals God jou ziet. Als iemand die het waard is om van te houden.

Nee, je leven ging niet altijd over rozen en ook in de toekomst zal je het vast nog wel eens moeilijk krijgen maar vergeet dan nooit wie jouw Meester is. En vergeet nooit hoe liefdevol en geduldig Hij is. Want wanneer jij het even niet meer weet zal Hij het jou heel graag opnieuw willen leren.

Dat je kostbaar bent. Dat je prachtig bent. Dat je simpelweg buitengewoon bent!

Liefs mij

Ik loof U omdat ik ontzagwekkend wonderlijk gemaakt ben; wonderlijk zijn Uw werken, mijn ziel weet dat zeer goed.
Psalmen 139:14

Een stukje

~Heer, wees ons genadig~

Heer, wees ons genadig! Want wij verdienen het niet, Vader. Wij dromen er alleen van. Wij hopen er alleen op. Wij verlangen er alleen naar. Nee, wij verdienen het niet. Maar we bidden toch tot U! Trouwe God. Barmhartige God. Machtige God. Liefdevolle God. Sterke God. Omdat U groot bent. Omdat U ontzagwekkend bent. Omdat U almachtig bent. En omdat U van ons houdt. Heer, wees ons genadig en schenk ons de doorbraak waar wij nu al zo lang op wachten...
 
Een gedachte

~'De wegen van een man zijn vóór de ogen van de Heere'~

(Fictie) Vol afschuw werd er geluisterd naar alles wat ik zei. Het kwam voor hen als een akelige verrassing. Ik kon het zien. Aan de uitdrukking op hun gezichten. Aan de blikken die ze vervolgens op hun moeder wierpen. En nog voordat ze volledig beseften wat ik hen werkelijk had aangedaan verdween de hechte band die ik altijd met ze had gehad.

Ik kon het voelen. Want terwijl ik vertelde raakte ik iets kwijt. Het was alsof ik het kostbaarste stukje dat er tussen een vader en kind kan zijn verloor. En dat twee maal. Het deed verschrikkelijk veel pijn. Maar ik verdiende het. Ik verdiende meer pijn dan dat zelfs. Want ik had m'n gezin op het spel gezet. En het zag ernaar uit dat ik ze allemaal zou gaan verliezen. En ik wist; wanneer dat echt zou gaan gebeuren mocht ik niet klagen. Mocht ik niets meer van ze vragen. Want ik zou het verdienen. Ik zou het verdienen als ze mij niet langer wilden zien.

Toen ik klaar was met mijn verhaal keek ik op naar mijn vrouw. De vrouw van wie ik nog steeds ontzettend veel hou. Al zou niemand van hen dat geloven. Niet na alles wat ik had gedaan. En toch was het zo.

Zij kon mij niet aankijken. Ik zag dat ze het probeerde maar ze kon het niet. Ik had het haar vanmorgen verteld. Radeloos was ze geworden. Wanhopig door de pijn die ze voelde. Ontroostbaar door het vreselijk verdriet dat ik haar had aangedaan. En daarna was ze kapot gegaan. Gebroken was ze naar onze slaapkamer vertrokken en daar was ze de hele dag gebleven. Ik had haar horen huilen. En ik had haar zachtjes horen bidden. Maar ik had haar vooral ontzettend veel horen huilen.

Ook dat had zo'n pijn gedaan. Elk geluid vanuit die kamer was als een steek door mijn hart geweest. Het allerliefst was ik naar haar toegegaan. Om haar in mijn armen te nemen. Om haar lieve woorden toe te fluisteren. Om zachtjes haar lippen te kussen. Om haar mijn spijt te laten voelen. Maar dat alles kon niet meer. Want dat wat wij hadden was nu niet meer. Het was stuk. Ik had het stukgemaakt. Ik had ons stukgemaakt. En dat deed enorm veel pijn.

De waarheid die ik voor een lange tijd zo angstvallig geheim had gehouden lag nu voor hen allen op tafel. Er was geen ontkomen meer aan. En dat wilde ik ook niet. Deze waarheid bracht een hoop pijn met zich mee maar ondanks dat wilde ik niets liever dan dit. De waarheid op tafel. Want ik was moe. Moe van het liegen en bedriegen. Moe van m'n egoïstische gedachten. Moe van het knagende schuldgevoel dat me constant en overal achtervolgde.

Uiteindelijk was het de waarheid geweest die mij hiertoe had gebracht. De waarheid die mij door dit alles heen gelukkig niet in de steek had gelaten. De waarheid die zo nu en dan, door alle leugens heen, was blijven spreken tot mijn hart.

Ik had het enkel en alleen aan de waarheid te danken dat ik hier nu zat. Zelf was ik een lafaard. Ja, een laffe lafaard. Nee, erger dan dat. Een schijterd. Een bangerik. Het was de waarheid geweest die mij uiteindelijk de moed had gegeven die ik hiervoor nodig had.

Zeventien jaar geleden hadden we mekaar trouw beloofd. Wat had ik me toen gelukkig gevoeld. De tijden daarna waren ook heerlijk geweest. Jarenlang had ik intens van haar genoten. Hadden we van mekaar gehouden. We hadden het goed samen en nooit had ik naar een ander verlangd. Totdat ik een half jaar geleden een nieuwe collega had gekregen. Ze was jong. Ze was mooi. En ze wist hoe ze een man moest verleiden.

Alles was stuk gegaan toen ik stiekem van haar aandacht was gaan genieten. Toen ik ervoor koos om naar haar vleiende woorden te luisteren. Toen ik ervoor koos om haar nabijheid steeds vaker op te zoeken. Toen ik ervoor koos om over haar te gaan fantaseren. En toen ik uiteindelijk besloot om op haar uitnodigende aanrakingen in te gaan...

Alles was stuk gegaan. Omdat ik ervoor gekozen had om mijn verkeerde gevoelens na te jagen. Wat was ik dom geweest. Had ik het toen maar geweten. Dat het heel veel moois zou gaan vernietigen. Dat het heel veel goeds zou gaan verwoesten. En dat niemand, ook ikzelf niet, er iets fijns voor terug zou krijgen. Had ik het toen maar gezien. Dan was dit alles misschien niet gebeurd.

Maar dat was het wel en alles was nu stuk.

Ik had mijn vrouw haar hart gebroken. En niet alleen de hare kon ik zien. Met z'n ellebogen op tafel en met z'n handen in z'n haar staarde m'n zoon naar beneden. Af en toe keek hij vol walging mijn kant op. Waarom? Dat was de vraag die hij me keer op keer bleef stellen.

En mijn dochter? M'n dochter leek te wachten op een wonder. Ze zat onbeweeglijk op haar stoel. Haar wangen bevlekt met opgedroogde tranen. Haar handen strak over elkaar. En af en toe keek ze naar boven. Ze keek mij niet aan. Niet één keer. Ze staarde alleen maar in de verte en af en toe keek ze naar boven. Vanwaar ze een wonder leek te verwachten.

Verslagen bleef ik zitten. Gigantische pijn en ontiegelijk veel spijt; dat was alles wat ik nog voelde. Pijn omdat zij pijn leden. En spijt omdat ik mijn vrouw had bedrogen. De liefde van mijn leven. Kon ik de tijd maar terugdraaien...

Moge je levensbron gezegend zijn en verblijd je over de vrouw van je jeugd: een zeer lieflijke hinde, een bevallig steengeitje. Laten haar borsten jou te allen tijde dronken maken, dool voortdurend rond in haar liefde. Waarom zou je, mijn zoon, ronddolen bij een vreemde vrouw, de boezem van die onbekende omarmen? Want de wegen van een man zijn vóór de ogen van de Heere, Hij weegt al zijn sporen.
Spreuken 5:18-21

Een verhaaltje