zondag 23 augustus 2015

~Een wereld met een zwarte rand~

Nonchalant kijken de meeste mensen de andere kant op. Druk, druk, druk. Met dagelijkse bezigheden. Met verplichtingen. Met pleziertjes. En met het leven dat we met onze oogkleppen op leven.

Het wordt verteld maar er wordt niet geluisterd. Het wordt benoemd maar iets anders is altijd interessanter. Het wordt gezegd maar het gaat het ene oor in en de andere uit. En alsof we niets hebben gehoord gaan we achteloos verder.

De onthutsing die er zou moeten zijn is er niet. De frustratie die gevoeld zou moeten worden is nergens aanwezig. En de tranen die zouden moeten vallen die vloeien niet.

Want we zijn er zo goed in. In alleen dat horen wat we willen horen. In alleen dat zien wat we willen zien. In alleen dat geloven wat we willen geloven.

En de realiteit. Die wordt genegeerd.

Maar ik wil ze niet negeren. En jij toch ook niet? De kinderen die in onze speeltuinen hadden kunnen spelen. De kinderen die op onze scholen onderwezen hadden kunnen worden. De kinderen die onze straten met hun gelach hadden kunnen vullen. De kinderen die ons land hadden kunnen verrijken. Die onze wereld een stukje mooier hadden kunnen maken.

Kinderen zijn een zegen, een geschenk. Geen rampspoed. Kinderen zijn een aanwinst, een beloning. Geen straf. Kinderen zijn een vreugde. Geen kwelling.

Maar met goedkeuring van velen worden ook in ons land meer dan 30.000 kinderen per jaar vermoord. Abortus noemen ze dat. Maar door alle bewijsstukken die tegenwoordig op het internet rondslingeren weten we inmiddels dondersgoed dat dat slechts een ander woord is voor moord. Legale moord. Dat wel. Maar dat alleen al klinkt toch bizar?

Ja, negeren is een optie. Maar de walgelijke waarheid zal daardoor helaas niet veranderen...

Voordat Ik u in de moederschoot vormde, heb Ik u gekend.
Jeremia 1:5

Een stukje

Zie ook:
~Lief ongeboren kindje,~

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen