maandag 31 augustus 2015

~Paddestoeltjes in de zomer~

 
Ik kwam vandaag iets leuks tegen in onze tuin. Een bende eigenzinnige paddestoelen:). En dat officieel gezien in het 'verkeerde' seizoen! Het gaf me dat ene gevoel dat ik wel vaker krijg aan het einde van de zomer. Dat gevoel van zin in de koudere dagen. Zin in de donkere avonden. Zin in de warmere kleren achterin m'n kledingkast. Dat gevoel van zin in dat soort dingen.
 
Soms laat God ze zomaar verschijnen.
Zomerse paddestoeltjes.
Het zijn de mooie dingen;
die vanuit het niets ineens daar zijn,
die je plezierig overrompelen,
die je helemaal niet had verwacht.
 
Ik ben wel gek op het najaar maar ik weet niet of ik me daar nu al op moet verheugen. De zomer is namelijk nog niet voorbij en ook dat vind ik helemaal niet erg! Want ik ben ook gek op zomers. Zomer. Herfst. Winter. Lente. Ik ben bang dat ik niet echt zou kunnen kiezen. Want een lievelingsseizoen heb ik niet.
 
Gek genoeg lijken deze zomerse paddestoeltjes altijd op het juiste moment te komen.
Ook al lijken ze niet samen te gaan met de omstandigheden.
Ook al lijken ze niet te rijmen met de omgeving.
Ook al lijken ze niet te passen in de tijd.
 
Ik ben gek op alle seizoenen. Elk seizoen heeft iets heerlijks. Iets speciaals. Iets moois. En ik geniet des te meer wanneer ze mij af en toe met iets ongewoons verrassen! Zoals met een warme zonnige dag in de winter. Zoals met ijs op de sloten in de lente. Of zoals vandaag; met paddestoeltjes in de zomer:)!
 
God weet wat jij nodig hebt.
En soms is dat simpelweg iets wat je zelf niet in gedachten had.
En soms is dat zelfs iets wat geen mens zou kunnen bedenken...

zondag 30 augustus 2015

~Hoop op verandering~

Zonnige stralen gluren door openstaande ramen. Om mij te begroeten op dit kleurloze bed. Met groot verlangen kijk ik naar de warmte daarbuiten. En zie ik de vrijheid en alles wat ik mis. Waarom en hoe lang nog? Onmogelijke vragen. Maar toch altijd aanwezig. In verlangende hoop op verandering. (Uit oude doos: augustus 2009)

Een gedachte

zaterdag 29 augustus 2015

~Ben jij een soldaat in het leger van God?~

Ik werd vanmorgen wakker en moest, vanwege een gesprek dat ik kort geleden met iemand voerde, ineens denken aan de wapenuitrusting waarover de Bijbel spreekt. Hoe belangrijk is die oorlogskledij nu echt voor ons? Behandelen wij deze outfit wel naar zijn waarde? En beseffen wij ons dat het leven als kind van God te gevaarlijk en te pijnlijk kan worden wanneer wij besluiten zonder deze uitdossing de straat op te gaan?

We zijn zo verschrikkelijk breekbaar. Realiseren wij ons dat wel? We zijn zo vreselijk broos. Staan wij daar wel eens bij stil? Gevaar en veiligheid zijn soms maar een paar seconden van elkaar verwijderd. We zijn kwetsbaar. Ja, zelfs al zijn wij gered door het bloed van Jezus. Hier op aarde zijn wij nog steeds ontzettend kwetsbaar. God weet dit. En juist daarom biedt Hij ons deze machtige wapenuitrusting aan.

Met waaronder een gordel, niet gemaakt van leer maar van WAARHEID. Een pantser, niet gemaakt van metaal maar van GERECHTIGHEID. Schoeisel, niet gemaakt van duurzaam materiaal maar van BEREIDHEID. En een schild vervaardigd door GELOOF. Een helm samengesteld door ZALIGHEID. Een zwaard tot stand gebracht door DE GEEST. En tot slot het GEBED.

Dit alles om sterk te kunnen staan. Om weerstand te kunnen bieden. Om terug te kunnen vechten. Om stand te kunnen houden. Om af te kunnen wijzen. Om uit te kunnen halen. God voorziet in dat wat wij nodig hebben; benodigdheden om aanvallen tegen te houden en toerusting om terug te slaan.

Want God verlangt ernaar dat wij elke dag ongeschonden naar huis terug zullen keren. Hij verlangt ernaar dat wij vervolgens ongedeerd en heelhuids ons pad kunnen vervolgen. En Hij strijd daarvoor. Ja, Hij beschermt ons. Hij ontfermt Zich over ons. Maar laten we daarnaast nooit onze eigen bijdrage vergeten; Zijn wapenuitrusting hoogschatten, beetpakken en aantrekken.

Want een leven met God is het mooiste leven dat je kunt leven maar de gemakkelijkste is het niet. We mogen niet dutten. We moeten waaks blijven. Voortdurend. Constant. Want onze vijand zal zich nooit vrijwillig terugtrekken. Hij zal niet stilzitten. Hij zal ons niet met rust willen laten. Maar zolang wij weten hoe belangrijk deze wapenuitrusting werkelijk is en zolang wij al onze stappen gekleed in deze unieke wapenuitrusting zullen zetten dan zijn wij daarop voorbereid.

Bekleed u met de hele wapenuitrusting van God, opdat u stand kunt houden tegen de listige verleidingen van de duivel.
Efeze 6:11

Een stukje

woensdag 26 augustus 2015

~Ik mis je~

Ik mis je. Ook al zie ik je. Hoor ik je. Ook al zit je naast me.
 
Wat er tussen ons was. Is er niet. Niet meer.
 
En daarom mis ik je.
 
Mis ik het; dat mooie wat er eens was. Maar dat een tijd geleden wreed is vernietigd.
 
Van alles heeft ons uit mekaar gedreven. Onzekerheid. Oneerlijkheid. Machteloosheid. Boosheid. Dat soort dingen. Maar verkeerde keuzes bovenal.
 
En nu is het stil. Houdt het zwijgen onze breuk in stand.
 
Ik treur. Omdat ik heel graag had gewild. Dat het anders was gelopen.
 
En ik treur. Omdat ik weet. Dat het nooit meer zo zal zijn. Zoals voorheen.
 
Een krabbel

dinsdag 25 augustus 2015

~Jong en ziek~ 27. Sterk met God

Heb Ik het u niet geboden? Wees sterk en moedig, schrik niet en wees niet ontsteld, want de Heere, uw God, is met u, overal waar u heen gaat.
Jozua 1:9

Hij mag me hinderen maar hij zal mij niet stoppen. Hij mag me remmen maar hij zal mij niet tegenhouden. Hij mag me storen maar hij zal mij m'n rust niet ontnemen.

Hij is een obstakel maar ik laat me niet blokkeren. Hij is een probleem maar ik laat me niet ontmoedigen. Hij is een moeilijkheid maar ik laat me niet verlammen.

Hij mag mij bedroeven maar mijn vreugde is sterker. Hij mag mij frustreren maar mijn kalmte is groter. Hij mag mij kwellen maar mijn pit is krachtiger.

Hij is eng maar ik ben niet bang. Hij is groot maar ik ben niet ongerust. Hij is wreed maar ik ben niet bezorgd.

Hij mag me onderdrukken maar hij zal me niet verstikken. Hij mag me pesten maar hij zal me niet klein krijgen. Hij mag me slaan maar hij zal me nooit onderuit zien gaan.

Hij mag mij verwarren maar nooit zal ik dwalen. Hij mag mij tergen maar nooit zal ik wankelen. Ja, hij mag mij verzwakken maar echt niet voor altijd. Nooit zal hij triomferen. Nooit zal hij zegevieren. Nooit zal hij deze strijd winnen.  

Deze ziekte. Hij mag kennelijk veel maar omdat mijn God met mij is, en mijn leven omringt wordt door Zijn kracht en liefde, zal hij nooit dat bereiken wat hij graag zou hebben gewild.

Een dertig dagen dagboekje

Zie ook:
~Jong en ziek~ 28. Gebed

maandag 24 augustus 2015

~Ons begin~

God verbond mijn geschiedenis. Met jouw verleden. Mijn vroeger. Met jouw destijds. Mijn toen. Met jouw toen.
 
Want Hij liet mijn pad de jouwe kruisen. Hij liet jouw ogen de mijne ontmoeten. Hij liet ons samenkomen.
 
Mijn ogen. Verdwaald in de jouwe. Jouw ogen. Diep verzonken in de mijne. Mijn hand. In de jouwe. Jouw hand. Verstrengeld in de mijne. Mijn lippen. Op de jouwe. Jouw lippen. Zacht en teder op de mijne.
 
God was het. Die onze harten samensmolt.
 
Hij was met ons. Hij was om ons heen. En Hij zegende ons.
 
Wij waren twee. Maar nu zijn we samen één<3.
 
Een krabbel

zondag 23 augustus 2015

~There's more to come~

Weten dat dit niet alles is, dat er nog meer komen gaat, is vooral op onze ongelukkigste momenten een onmisbare kennis.

Een gedachte

~Een wereld met een zwarte rand~

Nonchalant kijken de meeste mensen de andere kant op. Druk, druk, druk. Met dagelijkse bezigheden. Met verplichtingen. Met pleziertjes. En met het leven dat we met onze oogkleppen op leven.

Het wordt verteld maar er wordt niet geluisterd. Het wordt benoemd maar iets anders is altijd interessanter. Het wordt gezegd maar het gaat het ene oor in en de andere uit. En alsof we niets hebben gehoord gaan we achteloos verder.

De onthutsing die er zou moeten zijn is er niet. De frustratie die gevoeld zou moeten worden is nergens aanwezig. En de tranen die zouden moeten vallen die vloeien niet.

Want we zijn er zo goed in. In alleen dat horen wat we willen horen. In alleen dat zien wat we willen zien. In alleen dat geloven wat we willen geloven.

En de realiteit. Die wordt genegeerd.

Maar ik wil ze niet negeren. En jij toch ook niet? De kinderen die in onze speeltuinen hadden kunnen spelen. De kinderen die op onze scholen onderwezen hadden kunnen worden. De kinderen die onze straten met hun gelach hadden kunnen vullen. De kinderen die ons land hadden kunnen verrijken. Die onze wereld een stukje mooier hadden kunnen maken.

Kinderen zijn een zegen, een geschenk. Geen rampspoed. Kinderen zijn een aanwinst, een beloning. Geen straf. Kinderen zijn een vreugde. Geen kwelling.

Maar met goedkeuring van velen worden ook in ons land meer dan 30.000 kinderen per jaar vermoord. Abortus noemen ze dat. Maar door alle bewijsstukken die tegenwoordig op het internet rondslingeren weten we inmiddels dondersgoed dat dat slechts een ander woord is voor moord. Legale moord. Dat wel. Maar dat alleen al klinkt toch bizar?

Ja, negeren is een optie. Maar de walgelijke waarheid zal daardoor helaas niet veranderen...

Voordat Ik u in de moederschoot vormde, heb Ik u gekend.
Jeremia 1:5

Een stukje

Zie ook:
~Lief ongeboren kindje,~

woensdag 19 augustus 2015

~De weg van het vergeven~

De weg van het vergeven kent soms vele barrières, wegversmallingen & omwegen. Maar wanneer je het einde ervan bereikt wacht daar een bevrijding die jouw geestelijk leven verrijkt.

Een gedachte

~Bramen om van te smullen~

 
Wij hebben mazzel. (Nou ja, vooral ik dan, ik lust ze graag). Want naast ons huis, ergens op een verdwaald stukje grondgebied, groeien sinds een paar jaartjes braamstruiken. Wilde, met stekels en al. Tussen onkruid en brandnetels, autsj. Maar met lekkere bramen, dat wel! De eerste jaren zat er nauwelijks een braam aan. Vorig jaar begon het echter ineens al aardig voller te raken. En dit jaar zijn het er veel! Heel veel:)!
 
Als deze wereld een braamstruik is
dan zijn wij, mensen, de bramen.
De meeste donkerblauw, verscheidene rood en een enkele groen.
Sommige zuur, sommige zoet. Sommige groot, sommige klein.
De één verstopt onder een blaadje, de ander hangend in het volle licht.
Maar ieder uniek op zijn eigen manier.

Misschien nog maar ongeveer een week geleden werd de eerste braam donkerblauw. Maar inmiddels zijn het er tientallen, waarschijnlijk zelfs wel meer dan honderden, die rijp zijn en geplukt kunnen worden:). Yummy!

Met warme en liefdevolle toewijding kijkt God rond
en houdt Hij iedere braam zorgvuldig in de gaten.
Want altijd weer is Hij op zoek
naar een blauw, rood of groen bramenhart
die volkomen naar Hem uitgaat.
 
Vandaag ook weer een flink bakje vol gezocht en opgesmuld. En ik moet toegeven; een paar zijn niet te eten. Maar de meesten zijn erg lekker en soms zit er zelfs een allerheerlijkste tussen die mijn buikje extra blij maakt:). Dus morgen ga ik weer heen. Zoeken. Plukken. En snoepen. Gewoon omdat het kan;).

~Jong en ziek~ 26. Ziekte is duister

En de Heere zei tegen de satan: Zie, hij is in uw hand, maar spaar zijn leven.
Job 2:6

Ziekte is geboren in het brein van het kwaad. Uit God zelf vloeien geen kwade dingen voort en ook in de hemel zal geen ziekte zijn dus voor mij is het duidelijk dat ziekte puur duister is. En ondanks dat ziekte dus duister is en absoluut niet van God krijgt deze duisternis af en toe toch toestemming om ons, kinderen van God, aan te raken. 

Ik denk dat dit met vele dingen te maken kan hebben. Bijvoorbeeld met verkeerde keuzes die we zelf hebben gemaakt. Of met vleselijke tekortkomingen die we door middel van onze ziekte kunnen temperen. Of bijvoorbeeld met het verlangen van God om in ons iets buitengewoons te bewerkstelligen.

Hoogstwaarschijnlijk kan het ook nog te maken hebben met heel veel andere dingen... Dingen waarover wij helemaal niets weten. Dingen die ons onbekend zijn.

Uiteindelijk zullen we tevreden moeten zijn met dat wat we weten en dat wat we niet weten moeten we leren om te laten rusten. Eén ding dat wij wel zeker weten is dat ziekte duister is. En een ander ding dat wij zeker weten is dat God in ons blijft (wanneer wij in Hem blijven) ook al zijn we ziek. En terwijl Hij in ons is gebruikt Hij deze ziekte ten goede. Ook als dit niet zo lijkt mogen we daar toch op vertrouwen.

Ja, ziekte vindt zijn oorsprong in het kwaad. Zijn acties omvatten slechts geweld. Zijn maniertjes kennen geen fatsoen of beleefdheid. Zijn bedoelingen zijn alleen maar kwaadaardig en slecht. Het liefst maakt hij dood en als dat niet lukt maakt hij het liefst zoveel mogelijk kapot.

Ik kan werkelijk niets goeds over ziekte vertellen. Het enige goede dat eruit voort kan komen is datgene wat God ervan maakt wanneer je Hem toestaat. Wanneer je Zijn kracht en wijsheid de vrijheid geeft om jou overeind te houden. Wanneer je Zijn troost en liefde als een warme deken over je heen laat vallen. En wanneer je Zijn hand een verschil laat maken in jouw situatie.

Een dertig dagen dagboekje

Zie ook:
~Jong en ziek~ 27. Sterk met God

dinsdag 18 augustus 2015

~Jong en ziek~ 25. Ziekte is onvoorspelbaar

En hij zei: Naakt ben ik uit de buik van mijn moeder gekomen en naakt zal ik daarheen terugkeren. De Heere heeft gegeven en de Heere heeft genomen; de Naam van de Heere zij geloofd!
Job 1:21

Wij hebben grotendeels geen grip op ziekte. We weten soms wat het doet, we weten soms hoe we het kunnen genezen maar wie erdoor zal worden getroffen weten wij niet. En juist dat maakt ziekte zo enorm onvoorspelbaar.

Ja, ik geloof in gezond eten. 'Je bent wat je eet' zeggen ze ook wel. Deels is dat waar. Maar hoe kan het dat zelfs de aller-gezondste mensen ziek worden? Omdat ziekte onvoorspelbaar is.

Ja, ik geloof in regelmatig bewegen. En ook in regelmatig rusten. Een mensenlichaam is gemaakt om te bewegen en te rusten. Beide even belangrijk. Maar hoe kan het dat zelfs de aller-sterksten ziek worden? Simpelweg omdat ziekte onvoorspelbaar is.

Ja, ik geloof ook in niet roken. Maar dan alweer zijn er mensen die als ketters roken en zo gemakkelijk de vijfentachtig halen. Dat zijn dan waarschijnlijk de aller-taaiste mensen, maar dan nog. Ook die worden soms onderuit gehaald door ziekte. Omdat ziekte nu eenmaal onvoorspelbaar is.  

Ikzelf mag misschien niet zeuren want vlak voordat ik ziek werd rookte ik te veel en at ik te slecht. Heel dom. En toch alweer komen anderen daar wel mee weg. Maar ik niet. Want ziekte is onvoorspelbaar. En daar kwam ik toen op een pijnlijke manier achter.   

Ziekte is onvoorspelbaar omdat het iedereen kan gebeuren. Op ieder moment. Op elke plek. Ziekte is als een sluipend dier constant op jacht. En wij zijn z'n prooien. Sommige grijpt hij. Andere laat hij lopen. Sommige verrast hij. Andere valt hij niet lastig. Waarom de één het haasje is en de ander niet, weten we niet. Want als wij dat wisten was ziekte niet onvoorspelbaar.

En dat is het wel. Ziekte is onvoorspelbaar en dat klinkt eng. En misschien is dat het ook. Want wie wil nu ziek worden? Niemand! En toch hoeven wij niet bang te zijn. Want als kinderen van God mogen we erop vertrouwen dat ziekte ons niet treft wanneer Hij dat niet toestaat. We mogen erop vertrouwen dat ziekte alleen ons huis binnendringt wanneer God de ziekte daarvoor een vergunning heeft gegeven. Inclusief grenzen, limitaties en afbakeningen. God staat boven ziekte en omdat wij van Hem zijn heeft Hij het voor het zeggen.

En dat betekent inderdaad dat wij als kinderen van God alsnog ziek kunnen worden. Want soms staat God het toe; dat één van Zijn kinderen door ziekte wordt gepakt. Zo werd ook ik gepakt. Maar ik vergeet nooit dat dit is gebeurd met een reden, met een bedoeling en niet alleen maar omdat deze onvoorspelbare ziekte voor de zoveelste keer op jacht was en gewoon greep wat hij grijpen kon.

Een dertig dagen dagboekje

Zie ook:
~Jong en ziek~ 26. Ziekte is duister

maandag 17 augustus 2015

~Van vergeving tot bevrijding~

Vergeving. Het is een veelvoorkomend woord, vooral onder christenen. En er wordt vaak over gesproken maar wat het nu werkelijk betekent... Wat er nu echt mee wordt bedoeld?

Het begrijpen van de vergeving die God ons door Zijn genade schenkt gaat mij best gemakkelijk af. Hij vergeeft ons op een vlekkeloze manier. Op een volmaakte wijze. De fout die door ons was gemaakt bestaat voor Hem niet langer meer. Totaal niet gecompliceerd.

Maar met het begrijpen van de vergeving die mensen elkaar geven heb ik iets meer moeite. Want dat gaat meestal helemaal niet zo probleemloos en voorbeeldig. D'r zijn immers een hoop tekortkomingen waar we tegenaan botsen voordat we echt daadwerkelijk die ander kunnen en hebben vergeven.

Toch moeten we de inspanning leveren die het vergeven meestal met zich meebrengt want de Bijbel roept ons op om te vergeven. Altijd. Of die ander nu vrede wil of oorlog. God vraagt aan ons om die ander te vergeven in elke situatie. En ondanks dat dat soms onmogelijk lijkt weten we door Zijn Woord dat het wel mogelijk is. God vraagt namelijk niets van ons dat wij niet kunnen.

En Hij vraagt ook niets zonder reden. Vergeven is goed. Die ander vergeven doe je niet alleen maar omdat die ander dat van je vraagt. Vergeven doe je meestal ook niet omdat die ander dat verdient. Vergeven doe je uiteindelijk omdat je weet dat het goed is. En dat vooral voor jezelf. God heeft het beste met jou voor. Vergeven zet jou vrij. Het maakt je ongebonden. Waardoor je verder kunt. Leven. Groeien. En genieten.

Vergeving schenken betekent; ervoor kiezen om de fout die een ander gemaakt heeft (en de pijn die een ander jou daarmee heeft aangedaan) hem of haar niet langer aan te rekenen.

Het betekent dus niet; zeggen dat je hebt vergeven zonder dat je het echt meent; de schuldige blijven confronteren met wat hij of zij fout heeft gedaan; blijven denken dat de schuldige jou iets schuldig is; er heimelijk plezier in hebben om de schuldige keer op keer te overladen met schuldgevoelens; toch boos en verontwaardigd blijven.

Het betekent wel; altijd je pijn, teleurstelling en verdriet bij God brengen (je gevoelens niet negeren)! En na een goed gesprek met de schuldige (schuldbekentenis; verzoening) over het voorgevallene zwijgen (op een gezonde manier!); zonder herhaling van de fout het proberen te vergeten; in liefde werken aan een nieuw vertrouwen dat je langzaam de tijd geeft om te groeien. Of na een slecht gesprek met de schuldige (geen schuldbekentenis; geen verzoening) er bewust voor kiezen hem of haar alsnog te vergeven; en de relatie of vriendschap die er met de schuldige is of was op een lager pitje zetten of helemaal loslaten.

Op wat voor manier het ook gebeurd (snel of geleidelijk aan, met veel woorden of weinig); de ander vergeven is enorm belangrijk. Het zorgt ervoor dat we niet vast gaan zitten. In boosheid of bitterheid. In gekwetstheid of zelfmedelijden. In teleurstelling of verdriet. Het zorgt ervoor dat we niet bij het oude blijven terwijl God eigenlijk al iets nieuws voor ons in petto heeft. En het zorgt er ook voor dat we die ander geven wat we zelf in eenzelfde situatie ook graag zouden krijgen... Een nieuwe kans. Een schone lei. Een nieuw begin.

Verdraag elkaar en vergeef de een de ander, als iemand tegen iemand anders een klacht heeft; zoals ook Christus u vergeven heeft, zo moet ook u doen.
Kolossenzen 3:13

Een stukje

zondag 16 augustus 2015

~Een groene mooierd in het groene gras~

 
Gisteren kwam ik tijdens het wandelen met ons hondje niet déze groene beauty tegen maar wel een soortgelijke. Een sabelsprinkhaan. Je ziet ze niet zo vaak. Deze joekels van een sprinkhanen.
 
Onopvallend.
Schuchter.
Stil.
 
Want ondanks dat ze groot zijn, zijn ze toch klein. Ondanks dat ze fraai zijn, zijn ze toch terughoudend. En ondanks dat ze fascinerend zijn, zijn ze toch bijna onzichtbaar. Vooral wanneer ze ook nog eens opgaan in hun omgeving. Die groene mooierd.
 
Teruggetrokken.
Weggedoken.
Verscholen.
 
Hij zat verstopt in het groene gras. Te doen alsof hij niet bestond. Zijn techniek werkte want ik zag hem niet. Totdat hij een sprongetje maakte. Want toen trok hij mijn aandacht en kon ik voor heel even van zijn excentrieke schoonheid genieten:).  
 
Dat zijn de mensen die vaak worden vergeten.
Maar misschien wanneer we wat vaker iets beter zouden kijken.
Dan zijn juist zij het die ons aangenaam zullen verrassen.

zaterdag 15 augustus 2015

~De natuur is als een bibliotheek~

De natuur is als een bibliotheek. Je moet er binnenstappen, je ogen de kost geven, je handen langs de kaften laten glijden, een boek pakken en openslaan, de woorden tot je nemen. En pas dan komen de verhalen tot leven.

Een gedachte

vrijdag 14 augustus 2015

~Dromen over dan~

Laat mij vandaag maar even lekker dromen.
Met het zonnetje op mijn gezicht.
Omringt door zuiver blauwe luchten
en helder glanzend licht.

Laat mij vandaag maar even suffen.
Denkend aan de gezonde dagen die ooit komen.
Aan vernieuwde kracht dat zal gaan stromen.

Aan de vrijheid die ik zal krijgen.
Aan de ziekte die zal gaan zwijgen.
Aan de tranen die niet meer zullen zijn.
Aan een leven zonder deze verdrietige pijn.

En aan een nieuw begin.
Ik heb er zin in!

Een gedichtje

donderdag 13 augustus 2015

~Jong en ziek~ 24. Ziekte is onbegrijpelijk

Roep tot Mij, en Ik zal u antwoorden, Ik zal u grote en onbegrijpelijke dingen bekendmaken, die u niet weet.
Jeremia 33:3

Omdat ik al jaren ziek ben zou je denken dat ik inmiddels een expert ben op het gebied van ziekte. Maar niets is minder waar. Ik heb het wel geprobeerd. Dit alles te begrijpen, de geestelijke en lichamelijke aspecten van ziek zijn, maar na zo'n lange periode van ziekte kan ik nog steeds niet goed uitleggen wat ziekte nu precies is.

Mijn eigen ziekte is natuurlijk sowieso al behoorlijk vaag. Er werd bij mij nooit een diagnose gesteld. Maar doordat ik wel behoorlijk zwak makende lichamelijke klachten heb en daardoor niet als een gezonde kan functioneren heb ik, zoals je in de voorgaande stukjes van mijn 'jong en ziek' dagboekje kunt lezen, wel de angst, het verdriet en de strijd dat ziek zijn met zich meebrengt moeten doorstaan. Dus diagnose of niet. Ziek is ziek.

En wanneer je ziek bent denk je wel eens na over wat ziekte nu werkelijk is. Waar komt hij vandaan? Wat is z'n woonplaats? Wat zijn z'n geheimen? Wat zijn z'n strategieën? Hoe gaat hij met z'n schadelijk gedrag te werk? Wat zijn z'n ambities? Wat zijn z'n voornemens? Hoe kiest hij z'n slachtoffers uit? En hoeveel heeft hij werkelijk te zeggen over het eindresultaat?

Ziekte is mysterieus. Niemand kan het compleet verklaren. Niemand kan het geheel verduidelijken. Niemand kan het volledig toelichten. Soms wordt er een enkele vraag beantwoord maar er blijft altijd een mistig gebied over met te veel onbeantwoorde vragen.

Ja, soms weten we hoe het tot stand is gekomen, wat er ongeveer mis is en hoe het is op te lossen. En we hebben aan alle bekende ziekten een naam gegeven, geheel verzorgd met een omschrijving erbij maar die woorden bevatten slechts alle kennis van mensen. En die kennis is helaas altijd beperkt.

Ziekte is grotendeels dus onbegrijpelijk. Dat is mijn conclusie. Maar of dat erg is weet ik niet. Ziekte is ingewikkeld. Misschien te ingewikkeld om ooit echt te kunnen begrijpen maar gelukkig mag ik leven met een God Die sterker is dan ziekte en Die deze gluiperd wel geheel begrijpt. En voor nu is dat voor mij genoeg.

Een dertig dagen dagboekje

Zie ook:
~Jong en ziek~ 25. Ziekte is onvoorspelbaar

dinsdag 11 augustus 2015

~Mijn eerste roos in volle bloei~

 
Een aantal maandjes geleden heb ik verschillende kale rozenplantjes bij een supermarkt gekocht. Ze zagen er in hun kartonnen doosjes maar zielig en eigenlijk een beetje halfdood uit. Op de verpakking kon ik echter zien hoe mooi ze zouden worden wanneer ik goed voor ze zou zorgen. Dus ik heb een paar uitgekozen, betaald en meegenomen. En vervolgens voor onze pergola geplant. Een perfect plekje. Gezellig voor ons wanneer we buiten zitten en zonnig voor hen!

God wil voor jou zorgen,
ook als jij je,
net als een armzalig rozen stompje in een klein uitzichtloos kartonnen doosje,
ellendig voelt &
jij al je hoop op een mooie toekomst bent verloren.

Al snel lieten de meeste rozenplantjes zien dat ze van grond, water en licht houden:). Na een paar dagen al; werden ze wakker en versierden de eerste groene blaadjes hun lelijke stompjes. Ook klommen de met doornen bedekte takjes hoger en hoger. Knopjes daarentegen lieten langer op zich wachten. Veel langer. Het leek er zelfs even op dat die deze zomer helemaal niet meer zouden komen.

God wil voor jou zorgen,
opdat je in Zijn grond sterke wortels zult schieten (Mattheüs 13:23),
zodat je door Zijn water zult groeien (Johannes 4:13&14),
en in Zijn licht zult bloeien (Johannes 8:12).

Maar toch. Tegen verwachting in. Kwamen er wel knopjes. En daarmee nu ook mijn eerste roos:). Ontloken omdat ik dit plantje wel zag zitten. En omdat ik hem een kans gaf. Het is een fuchsia roze. En tussen de andere, nu nog bloemloze, plantjes staat hij enorm te stralen en te schitteren. Een prachtig gezicht:)!

God wil voor jou zorgen,
omdat Hij van jou houdt.
En omdat Hij ze wel ziet,
jouw unieke fraaie sprankelende kleurrijke bloemblaadjes,
ook al zijn die voor mensenogen nu misschien nog niet zichtbaar.

zondag 9 augustus 2015

~Ik hou van details~

Details. Soms neig ik. Aan ze voorbij te vliegen.

Druk, druk, druk. Met belangrijke. En leuke dingen. Maar de kleinigheden. De bijzonderheden. Die zie ik dan nauwelijks. Of gewoon niet meer.

En pas wanneer ik rust vind. 's Avonds laat. Besef ik ineens; de dag is snel gegaan. Erg snel.

Te snel misschien.

Want het zijn de details. Die ik tegen wil komen. Die ik wil herkennen. Wil aanschouwen.

Want zij geven! De kleine dingen zin. Want zij maken! De grote dingen speciaal. En zij zorgen ervoor. Dat ik de normale dingen. Altijd blijf waarderen.

Ik ben gek. Op details. Details. Door God gegeven.

Want die details. Maken het leven mooier!

En toch. Toch leef ik soms. Zomaar langs ze heen...

Een krabbel

vrijdag 7 augustus 2015

~Een slak zette mij aan het denken...~

 
Dit is Meneertje Slak. Ik was vanmiddag buiten bezig en ineens zat hij zomaar op m'n hand:). Ik vind het best fascinerend hoe deze slijmachtige maar prachtige beestjes hun hele huis met zich meeslepen... Dat moet vast veilig voelen. En af en toe waarschijnlijk ook best zwaar maar bovenal misschien wel heel rustgevend. Want een slak kan zich terugtrekken op elk moment. Ook op akelige en benauwende. Hij kan zich omringen met muren wanneer hij niet gestoord wil worden. Hij kan altijd schuilen tegen stormen en regens. Of tegen een te felle zon. En hij voelt zich thuis op elke plek. Ja, ik ben best blij dat ik geen kleine slome kwetsbare slak ben maar heel soms zou zo'n huis op m'n rug mij best goed kunnen bevallen;)...

dinsdag 4 augustus 2015

~Ik wil, ik wil, ik wil!~

Raar genoeg is er altijd wel iets dat we willen. Hebben we het één dan willen we het andere. En dat zinnetje is keer op keer toepasbaar. Ook ik ben schuldig! Ik ben ziek dus ik wil gezond zijn maar zou ik straks gezond zijn dan weet ik zeker dat ik nog wel meer zou willen. Alsof het nooit genoeg is. Ons willen lijkt onverzadigbaar. Waar of niet? We willen altijd wat.

Soms willen we dat waarvan we dromen. Soms willen we dat waarover we eens hebben gehoord. Soms willen we dat wat onbereikbaar lijkt. Soms willen we zelfs dat wat van een ander is. En soms willen we gewoon meer van dat wat we al hebben.

En soms krijgen we wat we willen. En wanneer we het hebben is dat voor even leuk. We hebben plezier. We vermaken ons. We genieten ervan. Maar dan ineens, alsof we niet kunnen bestaan zonder iets te willen, komt het willen wederom in ons omhoog. Alsof we nooit tevreden zijn. Alsof we altijd onbevredigd door het leven slenteren.

Ik wil. Ik wil. Ik wil!

We wensen. We begeren. We verlangen.

Is het ooit genoeg? Of is het nooit genoeg? En wat is genoeg?

Zijn genade is toch genoeg?

Maar Hij heeft tegen mij gezegd: Mijn genade is voor u genoeg, want Mijn kracht wordt in zwakheid volbracht.
2 Korinthe 12:9a

Een stukje

~Groeien betekent veranderen~

Veranderen betekent leren en toepassen. Veranderen betekent ondervinden en ontwikkelen. Veranderen betekent ontkiemen en opkomen. Ja, voor sommigen is verandering spannend of zelfs eng maar zonder verandering kun je niet groeien. En klein blijven voor altijd wil toch niemand?

Een gedachte

maandag 3 augustus 2015

~Jong en ziek~ 23. Doorzettingsvermogen

Maar wie de Heere verwachten, zullen hun kracht vernieuwen, zij zullen hun vleugels uitslaan als arenden, zij zullen snel lopen en niet afgemat worden, zij zullen lopen en niet moe worden.
Jesaja 40:31

Als mij van te voren was verteld dat ik behoorlijk ziek zou worden, en dat niet voor een korte maar voor best wel een lange tijd, dan zou ik mij op dat moment, jong als dat ik was, waarschijnlijk hebben afgevraagd of ik dat wel zou overleven.

Maar in werkelijkheid was er natuurlijk geen aankondiging. Deze ziekte overviel mij als een dief in de nacht. En in werkelijkheid dacht ik niet na over overleven. Dat deed ik gewoon. Dat ging als vanzelf. Want het zit in mij om te willen leven. Dus daar ga ik gewoon mee door, ook als het leven tegenzit.

Als mij van te voren was verteld dat ik in deze zelfde periode ook een hoop leuke en mooie dingen zou gaan moeten missen dan zou ik mij op dat moment, onervaren als dat ik was, waarschijnlijk hebben afgevraagd of ik in zulke omstandigheden wel gelukkig zou kunnen zijn.

Maar in werkelijkheid werd ik natuurlijk niet gewaarschuwd. Dit gemis overrompelde mij als een onverwachte verrassing. En in werkelijkheid maakte ik mij helemaal niet druk over gelukkig zijn. Want met een heel goed besef waarom, ben ik dat diep van binnen altijd, ook als mijn leven verre van perfect is.   

Als mij van te voren was verteld dat mijn leven, van de een op de andere dag, bijna volledig zou veranderen dan zou ik mij op dat moment, groen als dat ik was, waarschijnlijk hebben afgevraagd of ik daarvoor wel sterk genoeg zou zijn.
 
Maar in werkelijkheid werd mij dit natuurlijk niet bekend gemaakt. Deze onaangename verandering overdonderde mij vanuit het niets. Evenals de plotselinge doorzettingsvermogen die in mij opborrelde en die mij nu nog steeds, vanuit mijn binnenste, elke dag trouw bijstaat.

Het was iets speciaals om te mogen ondervinden dat ik een hoop doorzettingsvermogen bezit maar nóg mooier dan dat was dat ik mocht ontdekken dat God mij nieuwe geeft, elke keer wanneer die van mij op is.

Een dertig dagen dagboekje

Zie ook:
~Jong en ziek~ 24. Ziekte is onbegrijpelijk

zondag 2 augustus 2015

~Een woord op de juiste tijd~

Het gebeurd zelden maar als het gebeurd dan is het kostbaar. Iets om te koesteren. Iets om te bewaren en om later nog eens aan terug te denken. Het gebeurd niet vaak maar als het gebeurd dan voelt het aangenaam en goed. Als iets dat het hart verwarmt. En de ziel verblijdt. Het gebeurd weinig en misschien bijna nooit maar als het gebeurd dan maakt het indruk. En laat het iets moois achter. Omdat het gezegd werd met liefde en medeleven. Een woord op de juiste tijd gesproken.

Een woord op het juiste moment gesproken, is als gouden appels in zilveren schalen.
Spreuken 25:11

Een gedachte

zaterdag 1 augustus 2015

~Sharing our beautiful colours~

If we don't listen, we don't learn. If we don't learn, we don't grow. If we don't grow, we don't prosper. And if we don't prosper we will never be able to share all the beautiful colours which are inside our hearts.

Een gedachte