zondag 26 juli 2015

~Jong en ziek~ 22. Pessimisme

Wees mij genadig, o God, wees mij genadig, want mijn ziel heeft tot U de toevlucht genomen; ik neem mijn toevlucht onder de schaduw van Uw vleugels, totdat de rampen voorbij zijn gegaan.
Psalmen 57:2

Ondanks dat ik vaak optimistisch ben beleef ik ook pessimistische momenten. Heel soms. En niet voor lang. Maar wel intens. Momenten waarin m'n leven even zijn glans verliest. Momenten waarop alles ineens helemaal niet meer zo rooskleurig lijkt. Momenten waardoor ik voor heel even m'n lach verlies... Moe van het vechten. Zin in niks.

Het zijn m'n rottigste momenten. Wanneer ik mis, verlang, vraag en niet krijg maakt me dat best verdrietig. Maar deze neerslachtige momentjes zijn erger dan dat.

Ik denk dat ze voortvloeien uit de opeenstapeling van dingen die ik heel graag wil maar niet kan. Een opeenhoping van onvervulde dromen. Die berg vol toekomstdromen lijkt dan vanuit het niets op te doemen en confronteert mij keihard met alles wat buiten mijn bereik ligt.

Ik wil dansen wanneer ik naar mijn lievelingsmuziek luister! Ik wil rennen wanneer mijn hondje verderop enthousiast op me wacht! Ik wil springen in de armen van mijn geliefde wanneer hij thuis komt. En ik wil volop leven wanneer ik anderen 'normale' dingen zie doen. Maar dat kan ik niet.

En alleen dankzij Gods troost gaan deze zwaarmoedige momenten weer snel voorbij.

Een dertig dagen dagboekje

Zie ook:
~Jong en ziek~ 23. Doorzettingsvermogen

3 opmerkingen: