vrijdag 31 juli 2015

~Ik woon samen met een monster~

Acht jaar geleden ging ik samenwonen. Maar gezellig hebben we het niet bepaald. Eigenlijk ook nooit gehad. Want vanaf het allereerste begin is het haat en nijd tussen ons.
 
Ongevraagd en onaangekondigd kwam deze wildvreemde destijds m'n gemoedelijk huisje binnendringen. Z'n meegebrachte troep zette hij in de gang en heel nonchalant plofte hij in z'n vieze kleding neer op m'n bank.
 
Ik vond dat vreselijk onbeschoft maar zei op een beleefde manier dat hij z'n rommel moest pakken en op moest rotten. Maar hoe beheerst en rustig ik ook praatte, hoe logisch en overtuigend ik ook redeneerde of hoe onbeschoft hard ik soms ook schreeuwde en tierde; hij bleef.
 
Hij, met zijn walgelijk brutale grijns om zijn bek. Hij, met zijn altijd vermoeiende arrogante en egoïstische praatjes. Hij, met zijn kwaadaardige en duistere maniertjes, die hij zo nu en dan graag op me loslaat.
 
Ik verafschuw de dag dat ik hem ontmoette.
 
Sommigen zeggen wel eens; iedereen heeft iets goeds in zich. Maar ik geloof daar niet in. Niet meer sinds ik hem heb leren kennen.
 
En natuurlijk heb ik m'n uiterste best gedaan om hem m'n huis uit te bonjouren. En toen dat niet lukte heb ik om hulp gevraagd. Tientallen keren bij tientallen mensen. Maar niemand kon mij helpen. Niemand was sterk of slim genoeg om deze onbeschaamde smeerlap op straat te zetten.
 
Dus nu, acht jaar later, woon ik nog steeds samen met dit monster. Met deze geheimzinnige zwakmakende ziekte. Gedwongen. Onvrijwillig. Verplicht. Omdat hij nog niet heeft besloten om mij te verlaten.
 
En omdat God heeft besloten om nog niet dat te doen wat alleen Hij kan!
 
Een krabbel

woensdag 29 juli 2015

~Hij zorgt voor jou~

Zoals een boom die in de herfst elk blad laat vallen. Zoals een moedereend die haar kleintjes op een dag laat gaan. En zoals een overladen donkere wolk die zijn druppels loslaat en vervolgens stormachtig op de aarde neer laat kletteren; zo wil God dat wij onze zorgen aan Hem toevertrouwen; bij Hem neerleggen en achterlaten.

Werp al uw zorgen op Hem, want Hij zorgt voor u.
1 Petrus 5:7

Een gedachte

dinsdag 28 juli 2015

~God zoeken met heel je hart~

Ze ging op reis en nam mee; alles. Alles wat ze had. Alles wat ze bezat. Haar hele hebben en houwen. Ze liet niks achter. Ze nam alles mee.

Haar vreugde. Het plezier dat ze had en de blijdschap die ze voelde. En haar verdriet. Haar angsten en onzekerheden. Haar terughoudendheid en haar schaamte.

Maar ook haar overwinningen en successen. De dingen waar ze goed in was. De talenten die ze had gekregen. En haar mooiste herinneringen. Maar ook haar pijnlijkste. De momenten waarop alles mis was gegaan. De momenten waarop ze had gefaald. Maar ook de momenten waarop anderen haar verschrikkelijk veel pijn hadden gedaan.

En haar geheimen. Sommige te donker, andere ontiegelijk zwaar. De geheimen die voor anderen altijd verborgen waren gebleven. Die gingen ook mee. Want niets wilde ze achterlaten. Alles moest mee.

Haar verlangens, inclusief de verkeerde. Haar dromen, inclusief de onmogelijk lijkende. Haar hoop en haar verwachtingen. Maar ook haar treurigheid en twijfels.

De zorgen die ze had. De problemen die er waren. De triestheid die ze diep van binnen voelde. De negatieve gedachten die ze vaak over zichzelf had. De ellende van toen die ze nu nog steeds niet los kon laten. Alles.

En het was niet gemakkelijk om dat alles in haar tas te krijgen maar toen het haar na enige moeite en flink stampen toch was gelukt kon zij eindelijk op pad; God zoeken met heel haar hart.

Welzalig wie Zijn getuigenissen in acht nemen, die Hem met heel hun hart zoeken.
Psalmen 119:2

Een stukje

zondag 26 juli 2015

~Jong en ziek~ 22. Pessimisme

Wees mij genadig, o God, wees mij genadig, want mijn ziel heeft tot U de toevlucht genomen; ik neem mijn toevlucht onder de schaduw van Uw vleugels, totdat de rampen voorbij zijn gegaan.
Psalmen 57:2

Ondanks dat ik vaak optimistisch ben beleef ik ook pessimistische momenten. Heel soms. En niet voor lang. Maar wel intens. Momenten waarin m'n leven even zijn glans verliest. Momenten waarop alles ineens helemaal niet meer zo rooskleurig lijkt. Momenten waardoor ik voor heel even m'n lach verlies... Moe van het vechten. Zin in niks.

Het zijn m'n rottigste momenten. Wanneer ik mis, verlang, vraag en niet krijg maakt me dat best verdrietig. Maar deze neerslachtige momentjes zijn erger dan dat.

Ik denk dat ze voortvloeien uit de opeenstapeling van dingen die ik heel graag wil maar niet kan. Een opeenhoping van onvervulde dromen. Die berg vol toekomstdromen lijkt dan vanuit het niets op te doemen en confronteert mij keihard met alles wat buiten mijn bereik ligt.

Ik wil dansen wanneer ik naar mijn lievelingsmuziek luister! Ik wil rennen wanneer mijn hondje verderop enthousiast op me wacht! Ik wil springen in de armen van mijn geliefde wanneer hij thuis komt. En ik wil volop leven wanneer ik anderen 'normale' dingen zie doen. Maar dat kan ik niet.

En alleen dankzij Gods troost gaan deze zwaarmoedige momenten weer snel voorbij.

Een dertig dagen dagboekje

Zie ook:
~Jong en ziek~ 23. Doorzettingsvermogen

~Leven in, met en voor God~

Ik leef in, met & voor Iemand Die ondoorgrondelijk, onaantastbaar, onontkoombaar, onoverwinnelijk, onuitputtelijk, onwankelbaar & oneindig is!

Een gedachte

vrijdag 24 juli 2015

~Geborgen in God~

Voor mij betekent de essentie van het leven; weten waar ik vandaan kom, weten waar ik naartoe zal gaan & weten dat ik geborgen ben in Hem.

Al wie belijdt dat Jezus de Zoon van God is, God blijft in hem, en hij in God. En wij hebben de liefde die God tot ons heeft, gekend en geloofd. God is liefde en wie in de liefde blijft, blijft in God, en God in hem.
1 Johannes 4:15&16

Een gedachte

donderdag 23 juli 2015

~Jouw grootste vijand is meedogenloos~

Stel; buiten moet je alert zijn en constant op je hoede. Want in elk hoekje kan een kwaadaardig web zijn geweven. Met altijd een achtpotig monster in de buurt die jou dolgraag wil vangen en verslinden. Het is oppassen geblazen! Ook zeker in de buurt van water moet je waakzaam blijven. Glibberige lelijkerds stillen daar van harte hun hongerige magen met stuntels die roekeloos en onvoorzichtig zijn.

En denk vooral niet dat de rest van jouw territorium veilig gebied is want gevaar dreigt ook vanuit de lucht. Wanneer onheilspellende vleugels worden gespreid en duistere kraaloogjes jou niet meer uit het oog verliezen dan moet je maken dat je wegkomt, 'm smeren zo snel als je kunt.

Maar ga niet naar binnen! Naar binnen gaan moet je zeker niet. Naar binnen gaan is funest. Want daar binnen zit het grootste wangedrocht. Daar binnen leeft en beweegt jouw grootste vijand. Eenmaal binnen is de kans erg klein dat je ooit nog weer eens levend buiten zal komen. Dat je ooit de wind weer onder je vleugels zal voelen. Dat je ooit weer de warmte van de zon zal ervaren. Want jouw grootste vijand is genadeloos. Hij slaat je dood zodra hij de kans krijgt.

Nee, wij kunnen ons er waarschijnlijk niets bij voorstellen om een vlieg te zijn. Een doodgewone alledaagse simpele huisvlieg. Klein en kwetsbaar. Een beetje dom en onwetend. En omringt door tientallen, misschien zelfs honderden, vijanden.

Toch vraag ik me af of we ons soms niet méér bewust zouden moeten zijn van de onzichtbare maar levensechte wereld om ons heen. Misschien, heel misschien, zouden we dan ineens wel heel goed kunnen begrijpen hoe een vlieg zich voelt...

Monsters op elke hoek van de straat. Monsters die ons nauwlettend in de gaten houden. Monsters die ons opjagen, ons willen veroveren en ons willen verscheuren. En als gevolg daarvan wordt iedere dag een gevecht. Moeten we iedere dag strijden om in vrijheid te kunnen blijven leven.

Kun jij het je voorstellen?

Want wij hebben de strijd niet tegen vlees en bloed, maar tegen de overheden, tegen de machten, tegen de wereldbeheersers van de duisternis van dit tijdperk, tegen de geestelijke machten van het kwaad in de hemelse gewesten. Neem daarom de hele wapenrusting van God aan, opdat u weerstand kunt bieden op de dag van het kwaad, en na alles gedaan te hebben, stand kunt houden.
Efeze 6:12&13

Een stukje

woensdag 22 juli 2015

~Verlangens naar goedkeuring~

Wie heeft ze niet? Verlangens naar goedkeuring. En waarom willen we eigenlijk zo graag leuk gevonden worden? Heeft dat te maken met onzekerheid? Angst? Of met gebrek aan zelfvertrouwen misschien? Ik weet het niet maar je ziet het overal. Mensen willen erbij horen. In de smaak vallen. Mensen willen voldoen. Misschien niet eens zo heel veel mis mee wanneer we die erkenning & aanvaarding zoeken in de juiste hoek. Want wie wil jij behagen? God of de mensen om je heen?

Want ben ik nu bezig mensen te overtuigen, of God? Of probeer ik mensen te behagen? Als ik immers nog mensen behaagde, zou ik geen dienstknecht van Christus zijn.
Galaten 1:10

Een gedachte

zondag 19 juli 2015

~Stel; je hart is een huis~

Stel; je hart is een huis. Wie eet er dan mee aan jouw tafel? Wie zit er bij jou op de bank? Wie slaapt er in jouw bed? Wie houdt jou in de gaten vanaf de straatkant? Wie gluurt er bij jou naar binnen door het keukenraam? Hoogmoed, bedrog, ontucht, zelfmedelijden, losbandigheid, egoïsme, jaloezie, woede, overspel, hebzucht? Ze willen allemaal dolgraag bij jou wonen. De keuze is aan jou. Wie laat jij binnen als er op jouw deur wordt geklopt?

Een gedachte

zaterdag 18 juli 2015

~Ware schoonheid~

Ware schoonheid is iets dat voortvloeit uit het najagen van de juiste dingen; liefde, blijdschap, vrede, geduld, vriendelijkheid, goedheid, geloof, zachtmoedigheid en zelfbeheersing. Want ware schoonheid is iets dat ontstaat wanneer je altijd op weg bent om te worden zoals je bent bedoeld; een prachtig en mooi mens.

Een gedachte

vrijdag 17 juli 2015

~Kringloop van pijn~

Best merkwaardig hoe de pijn die wij een ander aandoen vaak oorspronkelijk weg komt uit de pijn die ons eens is aangedaan. Frustrerend ook wel. Want op die manier is het net alsof er aan die keten van pijn nooit een einde zal komen...

Soms schrikken we van onszelf. Worden we ons bewust van onszelf. Balen we van onszelf. En denken we; ik doe nu wat mij ooit eens is aangedaan. En dat deed toen best pijn. Ik heb meegemaakt hoeveel pijn dat deed en toch laat ik een ander nu dezelfde pijn lijden... Waarom?
 
Pijn doet zeer. Pijn geeft verdriet. En veroorzaakt een hoop tranen. Want pijn gaat diep. En laat daarom soms flinke wonden achter.

Zo bestaan er dichte wonden. Wonden die zijn geheeld. Wonden die niet meer bloeden.

Maar er bestaan ook open wonden. En vaak zijn het juist die open wonden die ons ertoe zetten om een ander hetzelfde te behandelen zoals wij eens zijn behandeld.

Het zijn die gapende wonden zonder littekens die ons prikkelen om een ander te kleineren zoals wij zelf eens zijn gekleineerd. Om een ander af te wijzen zoals wij zelf eens zijn afgewezen. We beschadigen daar waar we zelf eens zijn beschadigd. We kwetsen daar waar we zelf eens zijn gekwetst. En we doen een ander pijn daar waar we zelf eens zijn pijn gedaan.

Dit vaak onbewust. Omdat we ons niet altijd volledig bewust zijn van onze eigen pijn. We weten wat ons eens is aangedaan maar denken daar liever niet meer aan. We zien wat we die ander aandoen maar kunnen de reden daarvoor niet noemen. We ervaren de gevolgen maar begrijpen die niet. We zien vaak niet het hele plaatje; de kringloop van pijn die standhoudt zolang wij ons niet beseffen dat die kringloop bestaat.
 
Bewust worden is zien en als we zien dan kunnen we verschil gaan maken! Dan kunnen we de confrontatie met onszelf aangaan. Dan kunnen we onze pijn bij God neerleggen. Dan kunnen we verwerken, genezen en groeien. En dan kunnen we het anders gaan doen. Zodat die ellendige aaneenschakeling van pijn bij ons wordt doorbroken en gestopt.
 
Ja, Ik zal uw herstel bevorderen, u van uw wonden genezen, spreekt de HEERE.
Jeremia 30:17a

Een stukje

donderdag 16 juli 2015

~Samen met God~

Omhoog krabbelen uit een diep zwart gat. Klauteren uit een donkere bodemloze put. Vanuit dreigende duisternis het licht vinden. Dat kan. Geloof nooit dat het niet kan. Want het kan echt! Samen met Hem.

Zij roepen en de Heere hoort, Hij redt hen uit al hun benauwdheden. De Heere is nabij de gebrokenen van hart, Hij verlost de verbrijzelden van geest.
Psalmen 34:18&19

Een gedachte

dinsdag 14 juli 2015

~De gekste bloem in onze tuin~

 
Wauw! Zie je deze? Dit is ongetwijfeld de meest vreemde bloem die je in onze tuin kunt vinden. De passiebloem:). Hoe zoiets gecompliceerds tot stand komt vanuit het niets kunnen wij niet bevatten. Zie je al die details? De kleine toetertjes & belletjes? De streepjes, rondjes, stipjes? De drie kleuren in één steeltje? Magnifiek. Ik vraag me slechts één ding af wanneer ik dit zie. Hoeveel zorg, liefde en aandacht heeft God aan ons besteedt toen Hij ons maakte als deze bloem al zo ondoorgrondelijk mooi is<3?

zondag 12 juli 2015

~Lieve Snoes, ik zal je missen...~

 
De dag dat je bij ons kwam zal ik nooit vergeten. Zo schattig en klein<3. Een lieve lieverdje was je! En Snoesje werd jouw naam. Eerst wat bangig en verlegen keek je voorzichtig om je heen. Maar al snel voelde jij je fijn en volop genieten deed je vanaf toen:)! Helaas kwam vandaag een einde aan al jouw plezier:(... Maar wanneer ik aan je denk zal ik denken aan de avonturen die je met je vriendjes beleefde. Aan je gesnoep van het verse gras en de lekkere blaadjes die jij het allerliefste at. En aan je zachte witte vacht waar je graag, door een paar vriendelijke mensenhanden, even lekker in werd gekriebeld; omdat je heel relaxed was en omdat je wel van gezelschap hield. Ja, ik zal met een glimlach aan jou terugdenken! Maar niet aan deze vervelende laatste dag:(. Rust nu maar zacht, lieve Snoes. Ik heb van je genoten. En ik ga je zeker missen!

donderdag 9 juli 2015

~Roads & streets but only one way!~

So many roads that lead to temporary pleasure. To temporary satisfaction. So many streets that lead to temporary joy, happiness & laughter. But there's only one way that will bring you into this most perfect and beautiful place where you will be, guaranteed, happy forever and for always.

Jezus zei tegen hem: Ik ben de Weg, de Waarheid en het Leven. Niemand komt tot de Vader dan door Mij.
Johannes 14:6

Ga binnen door de nauwe poort, want wijd is de poort en breed is de weg die naar het verderf leidt, en velen zijn er die daardoor naar binnen gaan; maar de poort is nauw en de weg is smal die naar het leven leidt, en weinigen zijn er die hem vinden.
Mattheüs 7:13&14

Een gedachte

woensdag 8 juli 2015

~Jong en ziek~ 21. Optimisme

Geprezen zij de God en Vader van onze Heere Jezus Christus, de Vader van de barmhartigheden en de God van alle vertroosting.
2 Korinthe 1:3

Optimisme werkt voor mij. Toch moet ik toegeven dat die mind-set flink aan kracht verliest wanneer ik weer eens een vervelend allerzwakst moment onderga. Maar over het algemeen houdt optimisme mij wel vrolijk en positief.

Ik heb dankzij mijn ziekte wel wat dingetjes te verduren maar wat ik meestal doe is voor ogen houden wat ik wel heb, wat ik wel kan en wat ik wel beleef. Want die dingen maken me dankbaar, tevreden en best wel gelukkig. En dat zorgt er weer voor dat ik minder kijk naar de dingen die ik niet heb, kan en beleef...

Door optimistisch te blijven klaag ik minder. En dat maakt mij minder vaak verdrietig. Lachen kan ik daardoor meer en genieten ook. En die dingen maken mij weer blij en uiteindelijk klaag ik daardoor weer minder...

Het effect van optimisme is geweldig en groot. Het zorgt ervoor dat ik niet somber of gedeprimeerd door het leven ga. En dat is erg fijn.

Toch neemt optimisme niet alle leed weg. Het missen van mijn gezondheid blijft en het verlangen daarnaar ook. Ja, optimisme is goed voor een mens maar de troost die God mij elke dag geeft maakt me nog veel sterker en houdt mij in werkelijkheid echt op de been.

Een dertig dagen dagboekje

Zie ook:
~Jong en ziek~ 22. Pessimisme

~Moeten & horen~

Niet alles moet zoals het zogenaamd hoort.

Een gedachte

dinsdag 7 juli 2015

~Ik hou van verrassende momentjes~

 
Ik vind het heerlijk en verfrissend dat het leven ons toch elke keer weer verrassende momentjes schenkt. Want soms sta je even stil omdat je iets ziet wat je nog nooit eerder hebt gezien. Je kijkt ernaar en verbaasd je erover dat je nog steeds bijna elke dag nieuwe dingen leert. Het kunnen grote dingen zijn maar ook hele kleine dingetjes. Zoals hetgeen dat je hier ziet, op deze foto. Ik liep gisteren in onze tuin en voor heel even dacht ik twee berkentakjes te signaleren maar al snel realiseerde ik mij dat takjes niet zomaar aan een hangend blad blijven plakken;). Dus toen ik het raadselachtige van dichtbij bekeek zag ik al snel dat het twee vlinders waren. Gecamoufleerd als takjes. Grappig. Na even in mijn natuurgids te hebben gebladerd; het zijn Wapendragers. Geniale beestjes:).

maandag 6 juli 2015

~Met Hem jouw angsten overwinnen~

Daar zit je dan. Binnen. Verplicht maar toch ook vrijwillig opgesloten in je kamer. Het is een kleine kamer. En het is er klam en warm. Eentonig ook want alles heeft één kleur. En onbeweeglijk want er veranderd nooit wat. Veilig, dat wel. Maar voor de rest slechts benauwend en saai.

En constant verlang je naar buiten. Omdat je daar kunt groeien en bloeien en genieten. Omdat je daar volop kunt leven. Omdat je weet dat je daar hoort.

Maar toch blijf je binnen zitten.

Je durft de gordijnen nauwelijks open te trekken want voorbijgangers zouden jou zomaar kunnen zien. Ook durf je het raam niet open te doen want dat zou betekenen dat passanten jou zomaar zouden kunnen horen. En een stap buiten de deur zetten durf je al helemaal niet. Want buiten daar gebeurd het. Daar wordt er op jou gelet. En daar klemt dan die verschrikkelijke onzekerheid zich aan je vast.

De gedachte alleen al geeft je een rotgevoel. En juist dat gevoel zorgt er elke keer weer voor dat jij voor binnen kiest. Waar jij moeizaam smacht en hunkert naar buiten.

Eigenlijk ben je er gigantisch zat van. Van dat binnen zitten. Want het maakt je verdrietig. Het maakt je somber. Het maakt iemand van jou die jij niet bent. En het duurt nu al zo lang...

Te lang besluit je op een dag.

Het is genoeg geweest. Binnen zitten wil je niet meer en zal je niet langer. Vandaag ga je naar buiten. Vandaag zal jouw lef het van je angsten winnen. Vandaag ga je proeven van al het moois dat daar op jou wacht...

Met een bevende hand grijp je resoluut de deurkruk beet. Je vindt het spannend maar je bent vastbesloten. Negatieve gedachten schreeuwen in je hoofd, proberen onophoudelijk jouw aandacht te trekken. Maar vandaag negeer je ze. Vandaag luister je niet naar ze. En met nieuwsgierige ogen gooi jij de deur open. Onmiddellijk daarop stroomt er een moedige kracht door je lichaam. Een kracht die jou zachtjes naar buiten duwt.

Heel even moet je schrikken. Want er staat plotseling een Man naast je. Maar nog voordat je bang kunt worden heeft Hij je al gerustgesteld. Het is een oude Bekende van je. Iemand Die jou vroeger ook graag een handje hielp. Hij vraagt of Hij met je mee mag gaan. Zodat je het niet alleen hoeft te doen.

Gretig neem je Zijn aanbod aan. Want betrouwbaar is deze Man altijd geweest en tezamen klinkt toch veel fijner dan alleen.

En terwijl je samen met Hem je eerste stappen zet merk je dat Zijn bemoedigende woorden jou sterker maken. Dat ze je rust geven. En dat ze ervoor zorgen dat je dapper verder gaat. Ook merk je dat je in Zijn troostvolle en liefdevolle aanwezigheid nauwelijks nog bang bent. Alsof je angsten verdwijnen zodra je naast Hem loopt.

Voor heel even voel je je onoverwinnelijk.

En ondanks dat jij je beseft dat je nog een lange weg hebt te gaan weet je ineens heel zeker dat je het met Hem aan jouw zijde uiteindelijk wel zal gaan redden.

Wanneer u zult gaan door het water, Ik zal bij u zijn, door rivieren, zij zullen u niet overspoelen. Wanneer u door het vuur zult gaan, zult u niet verbranden, geen vlam zal u aansteken. Want Ik ben de Heere, uw God, de Heilige van Israël, uw Heiland.
Jesaja 43:2&3

Een stukje

Zie ook:
~Het gevaarlijke beest dat angst heet~

zondag 5 juli 2015

~Genezing & herstel~

Een droevig hart kan Hij verblijden. Een bitter hart kan Hij verzachten. Een eenzaam hart kan Hij vervullen. Een koud hart kan Hij verwarmen. En een gebroken hart kan Hij herstellen. Hij; de God van Israël, de trouwe God, de allerhoogste God<3!

Een gedachte