donderdag 30 april 2015

~Jong en ziek~ 14. Leven

En Jezus zei tegen hen: Ik ben het Brood des levens; wie tot Mij komt, zal beslist geen honger hebben, en wie in Mij gelooft, zal nooit meer dorst hebben.
Johannes 6:35

Mijn leven veranderde enorm toen ik ziek werd. Een paar dingen bleven hetzelfde en dat waren de dingen die ik ook echt nodig leek te hebben. Waarop ik nog kon vertrouwen. Waarin ik nog vreugde kon vinden. Maar grotendeels had mijn leven zich getransformeerd. Opstaan deed ik niet meer zoals voorheen. Naar bed gaan ook niet. En de tijd daartussen verschilde nu immens met eertijds. 

Het voelde alsof ik een nieuw leven had gekregen. Eén die ik helemaal niet leuk vond. Het was zo vreselijk saai en rustig geworden. Er viel niets te beleven. Alle uitdaging was verdwenen. Gezellige drukte kon ik lang niet altijd meer aan. Net als avontuur en activiteit. Ik deed nauwelijks ervaringen meer op. Kon mezelf niet langer meer ontwikkelen in dat wat ik wilde. Het voelde alsof mijn leven was stilgezet... En dat deed best wel pijn want dit eentonige kleurloze leven paste niet bij mij.

Maar toch moest ik het hiermee doen. En omdat ik geen keuze had leerde ik desondanks, stapje voor stapje, dit vreemde leven eigen te maken. Dat ging met vallen en opstaan. Met huilen en lachen. En met een hoop 'nee' en met soms 'ja'.

En terwijl ik onderweg was kwam ik erachter dat het leven meer was dan bewegen en doen alleen. Het leven kende ook nog een andere kant. Een kant waarbij het lichaam rust en niets doet. Een kant die alleen maar bezig is met het hart van de mens en alles wat daarin leeft en alles wat daaruit voortvloeit.

Ik besefte ineens dat God mij wilde voeden. Met Zijn waarheid. En daarvoor had ik mijn geest en mijn ziel nodig. En maar een heel klein beetje van mijn lichaamskracht...

Een dertig dagen dagboekje

Zie ook:
~Jong en ziek~ 15. Dood

woensdag 29 april 2015

~God & warmth~

God is the ever burning fire inside my heart<3.

Een gedachte

~Jong en ziek~ 13. Liefde

Wij hebben Hem lief, omdat Hij ons eerst liefhad.
1 Johannes 4:19

Het was geloof dat mij liet groeien en het was hoop dat mij liet verwachten maar het was liefde dat mij op elk moment van de dag liet weten dat ik werd omringt door Iemand die heel veel van mij houdt. Iemand die mij door en door kent. Iemand die begaan is met mij. Iemand die weet wat ik voel. Iemand die dus weet wat ik doormaak. Ik werd omringt door Iemand die met mij meeleefde. En dat deed mij ontzettend goed.

Hij geloofde in mij toen anderen mij niet geloofden. Hij kalmeerde mij toen anderen te veel van mij verwachtten. Hij trok mij in Zijn liefhebbende armen toen anderen mij teleurstelden.

Het waren Zijn warme woorden die mij troostten. Het waren Zijn liefdevolle gebaren die mij moed gaven. Het was Zijn onvoorwaardelijke liefde die mij overeind hield.

En omgeven door Zijn liefde ga ik verder want Hij is trouw. Hij laat mij nooit in de steek. Hij laat mij nooit alleen. Hij laat mij nooit meer los.

Een dertig dagen dagboekje

Zie ook:
~Jong en ziek~ 14. Leven

dinsdag 28 april 2015

~Kleuren doen wat met ons~

 
Soms laten ze je even knipperen met je ogen. Omdat je twee keer moet kijken omdat één keer niet genoeg is. Soms maken ze jou onverwachts stil. Omdat je verbaasd wordt overdonderd omdat het allemaal zo mooi is. En soms word je gewoon gezellig warm van ze of ongedwongen jolig. Omdat er een paar zijn die dat in jou ontketenen. Kleuren doen wat met ons. Misschien wel omdat ze daarvoor zijn bedoeld. Legergroen, okergeel, bruin, roestoranje en bordeauxrood. Dat zijn mijn lievelingskleuren! Welke kleuren maken jou blij:)?
 
Een natuurberichtje

zondag 26 april 2015

~Jong en ziek~ 12. Hoop

Wat buigt u zich neer, mijn ziel, en wat bent u onrustig in mij? Hoop op God, want ik zal Hem weer loven; Hij is de volkomen verlossing van mijn aangezicht en mijn God.
Psalmen 42:12

Hoe vaak heb ik gehoopt? Duizenden keren. Ontelbaar veel keren. Onophoudelijk misschien zelfs. Gehoopt op herstel. Gehoopt op verandering. Gehoopt op een gezond leven.

Gehoopt toen ik werd overweldigd door deze ziekte. Gehoopt toen ik ging door het immens verdriet dat het bracht. Gehoopt al de dagen dat ik, ondanks de pijn, mij tot Hem wendde. Er is geen enkele dag dat ik niet heb gehoopt.

Ik heb gehoopt toen de hoop bijna op leek te raken. Gehoopt toen de wanhoop nabij leek te zijn. Gehoopt al moest ik mij radeloos aan de laatste beetjes hoop vastklemmen. Gehoopt dankzij Hem want Hij gaf mij die hoop.

En zonder dat ik het wist liet deze altijd aanwezige hoop, die nooit van mijn zijde week, mij vooruitzien. Voorbij deze zwakte. Voorbij deze ellende. Voorbij deze miserie.

Het was deze hoop die mij stilletjes en aanhoudend liet weten dat dit grote ongemak er op een dag niet meer zal zijn.

Een dertig dagen dagboekje

Zie ook:
~Jong en ziek~ 13. Liefde

vrijdag 24 april 2015

~Jong en ziek~ 11. Geloof

Acht het enkel vreugde, mijn broeders, wanneer u in allerlei verzoekingen terechtkomt, want u weet dat de beproeving van uw geloof volharding teweegbrengt.
Jakobus 1:2&3

Ik was veertien toen ik tot geloof kwam. Of misschien zelfs jonger want als kind geloofde ik ook in God. Maar ik was veertien toen ik Hem voor het eerst ontmoette en ik mijn leven in Zijn handen legde. Toen deze kwelling mij overkwam geloofde ik dus al een aantal jaren. Ik wist wat het was om te geloven. Ook tijdens donkere dagen. Ook in moeilijke tijden.

Maar nu ik ziek was werd er ineens meer geloof van mij gevraagd dan ooit tevoren...  

Ik kwam erachter dat mijn geloof werd beproefd.  

Want mijn ongeduld kwam om het hoekje kijken. Ik moest langer, veel langer, wachten dan ik eerder had gedaan. En dat was moeilijk. Dat was pittig. Want geduld was zeker niet mijn sterkste kant. Maar Hij gaf mij de kracht die ik nodig had en zo leerde ik door te bijten, door te zetten en te volharden.

Ik bleef geloven ook toen er geen verandering kwam. Ik bleef geloven ook toen de tijd verstreek zonder enige verbetering. Ik bleef geloven zelfs toen het slechter ging dan voorheen.   

Ik groeide in mijn geloof. Door te blijven geloven. En door te blijven geloven werd mijn geloof sterker dan ooit.

Een dertig dagen dagboekje

Zie ook:
~Jong en ziek~ 12. Hoop

donderdag 23 april 2015

~Gedachten & invloed~

Onze denkwereld kneedt en vormt ons leven... Is God in jouw gedachten? 

Een gedachte

~Jong en ziek~ 10. Blijdschap

Verblijd u altijd in de Heere; ik zeg het opnieuw: Verblijd u.
Filippenzen 4:4

Soms zag ik het niet. Door m'n hoofd vol verwarring en zorgen. Door de tranen die soms vurig stroomden. En door die aanhoudende verslindende zwakte. Maar God wilde graag dat ik het voortdurend zou zien. Dat er meer was. Veel meer. Al leek dat vaak niet zo en voelde dat ook zeker vaak niet zo. Toch was er meer.

Hoe kon ik blij zijn terwijl mijn lichaam zo vreselijk beperkt was in zijn doen en laten? Hoe kon ik nu vrolijk zijn terwijl ik zoveel mooie dingen niet mocht beleven? Omdat er meer was! Hoe kon ik vreugde ervaren terwijl ik een leven leefde waarvan ik nooit had gedroomd? Hoe kon ik nu gelukkig zijn terwijl ik wist dat herstel of genezing misschien niet snel zou komen? Het kon. Omdat er meer was.

Zoveel meer.

Maar soms zag ik het niet. Omdat ik veelvuldig werd geconfronteerd met de dingen die ik niet had en niet kon. Maar God moedigde mij aan om te kijken naar de dingen die ik wel had. Hij daagde me uit om onophoudelijk te kijken naar de dingen die ik wel kon. Ik nam die uitdaging aan en al snel begon ik het te zien. Er was meer. Heel veel meer.

Zelfs meer dan ik had durven dromen. En toen werd deze ziekte slechts een bijzaak.

Een dertig dagen dagboekje

Zie ook:
~Jong en ziek~ 11. Geloof

woensdag 22 april 2015

~Jong en ziek~ 9. Terugblik

Bezwijkt mijn lichaam en mijn hart, dan is God de rots van mijn hart en voor eeuwig mijn deel.
Psalmen 73:26


 
3 juni 2011.

Eigenlijk valt er niet zoveel te vertellen. Ik ben nog steeds ziek. Vier jaar inmiddels! Nog steeds hebben de artsen geen idee. Nog steeds zit ik zonder antwoorden. Nog steeds wil deze beroerde kwelling mij niet verlaten. De zwakte laat me niet met rust. Omdat God dat niet wil denk ik. Weet ik. Ik vertrouw op Hem. Uiteindelijk komt alles goed. Of ik nu ziek blijf of niet. Of ik nu dood ga of niet. Uiteindelijk mag ik bij Hem komen en dicht bij Hem zijn. Voor altijd. That's all that matters.       

Het is lang geleden dat ik heb gehuild. Ik weet niet waarom. Misschien is het de sleur. Misschien is het omdat m'n tranen op zijn. Of misschien is het omdat mijn hart zich sterk voelt. M'n lichaam heeft zwaar te lijden maar ik ben niet echt verdrietig. Ik voel me niet echt depressief. Ik ben niet ongelukkig. Ik voel me eigenlijk best wel gelukkig. Gelukkiger dan ooit. Ik snap er soms niets van.

Het is alsof deze ziekte mij niet echt meer raakt. Alsof ik weet dat al het moois dat ik nu moet missen voor mij apart is gelegd. Voor mij wordt bewaard. Voor mij nog komen gaat...

Ja, ik heb een wonder nodig maar het is net alsof ik wel weet dat dat wonder zal gebeuren. Op Zijn tijd.  

Een dertig dagen dagboekje

Zie ook:
~Jong en ziek~ 10. Blijdschap

dinsdag 21 april 2015

~De prunus staat weer te pronken~

 
Verbazingwekkend hoe levendig mooi God onze wereld heeft gekleurd<3! Alsof Hij met een schilderspalet en een kwast alle flora en fauna bij langs is gegaan en gedetailleerd nauwkeurig heeft nagedacht over wat onze ogen zouden bekoren. Hij verfde de madeliefjes wit, de paardenbloemen geel en het gras groen. Het blauwe druifje maakte Hij blauw, evenals de lucht en de takken van de bomen kleurde Hij bruin. Maar de fraaie bloem in de boom, die elk voorjaar weer een glimlach tovert op mijn gezicht, schilderde Hij roze. Lichtroze. Zachtroze. Een roze die prachtig afsteekt tegen de helderblauwe lucht van vandaag. Een roze die gewoonweg super staat in onze voortuin:)!
 
Een natuurberichtje

~Eerlijk & diep~

Af en toe eens even je eigen hart diep induiken kan geen kwaad. Kan verhelderend zijn. Kan soms verrassend zijn. Kan ontroerend zijn. Kan leerzaam zijn. En kan zelfs levensveranderend zijn.

Een gedachte

maandag 20 april 2015

~Pijn & groeien~

Auw! Gesnoeid worden doet soms best pijn...

Een gedachte

~Jong en ziek~ 8. Veroordeling

Wat zullen wij dan over deze dingen zeggen? Als God voor ons is, wie zal tegen ons zijn?
Romeinen 8:31

In het begin was het zeker niet iets waar ik bij stilstond. Ik had m'n handen vol aan mezelf en die gemene onruststoker. En verder was er even weinig waar ik mij nog meer druk over kon maken. Maar het duurde niet heel lang tot ik merkte dat, ondanks dat het mijn ellende en mijn strijd was, er mensen waren die dachten dat zij de conclusies moesten trekken omdat artsen dat niet deden.

Ik voelde me gekwetst en beledigd door ze. Kreeg het gevoel alsof ik mezelf moest verdedigen. Wilde schreeuwen en roepen dat zij geen gelijk hadden. Totdat ik moe werd van mijn reactie op hen en God mij liet zien dat Hij deze mensen niet ineens zomaar zou laten verdwijnen alleen maar omdat ze mij bedroefden. Ongepaste en ondoordachte opmerkingen zouden altijd blijven komen... Het betekende dat ik alweer iets moest gaan leren.

En deze les was best wel pittig.

Ik werd niet altijd serieus genomen en dat deed gewoon pijn. Jakkiebakkie, wat deden sommige mensen akelig. En ik stond zo machteloos want ik kon zonder diagnose ook niemand overtuigen van mijn gelijk. Alsof ik dat moest...

Alsof ik mij bij hen moest verantwoorden. Alsof ik mijn situatie door hen moest laten goedkeuren. Alsof ik iets aan hen moest uitleggen. Alsof ik hen moest overhalen om aan mijn kant te gaan staan! Ik kwam erachter dat ik dit alles helemaal niet hoefde.

Uiteindelijk heeft het me toch nog best een aantal jaren worstelen gekost om al die veroordelende woorden en nare uitspraken de juiste plek te geven. Maar God gaf nooit op en liet mij constant weer de waarheid in dit alles zien en dat heeft mij uiteindelijk vrijgemaakt. Het deed er niet meer toe wat een ander zei. Wat een ander dacht. Alleen wat Hij vond was werkelijk van belang. Alleen de waarheid. 

Een dertig dagen dagboekje

Zie ook:
~Jong en ziek~ 9. Terugblik

zondag 19 april 2015

~Can & cannot~

Yes, we can help each other but in the end we're all still human.

Een gedachte

vrijdag 17 april 2015

~Jong en ziek~ 7. Genieten

Wees niet bedroefd, want de vreugde van de Heere, dat is uw kracht.
Nehemia 8:11

Toen ik nog gezond was had ik het niet door maar een groot deel van mijn dag genoot ik. Ik ging nooit met tegenzin naar school of naar m'n werk. Vond die dingen eigenlijk best leuk. In m'n vrije uurtjes plande ik dingen waarvan ik nog meer genoot. Gezellig wat eten of drinken met vriendinnen. Samen met m'n zusje en de filmcamera erop uit om grappige dingen vast te leggen. Of een middagje de stad in met een klasgenoot. Ook waren er regelmatig momenten waarop ik superveel genoot. Zoals een avondje dansen in de discotheek. Het bijwonen van een goed concert. Of een weekendje uit kamperen. Gewoon genieten.

Totdat ik ziek werd en ik er plotsklaps achter kwam dat heel veel dingen helemaal niet zo vanzelfsprekend zijn. Genieten hoorde daar ook bij... Want toen mijn lichaam niet langer lief was voor mij werden er ook nog maar weinig leuke dingen gedaan.

En daarom moest ik opnieuw leren genieten. Van dingen die ik nog wel kon. En ondanks dat dat in het begin wel even slikken was ging het tegelijkertijd ook eigenlijk heel vanzelf.

Buiten zitten in de zon kreeg ineens een heel andere dimensie. Flapperende vlindertjes en dartelende vogels in de tuin maakten mij blij terwijl ik ze eerder waarschijnlijk niet eens had zien vliegen. De simpele dingen werden bijzonder. Gezelligheid met m'n man of met familie ontroerde mij haast. Bezoekjes aan vrienden werden avonturen. Een middagje struinen over de rommelmarkt werd een hele belevenis. Want dat soort dingen gebeurden immers zelden nog.

Ik kwam al snel tot de ontdekking dat ik nog steeds volop kon genieten. Ik genoot nu misschien zelfs meer en intenser dan ooit.

En ergens, diep in mijn hart, kon ik voelen dat dit een kostbare les van boven was. Geniet, ook als het leven pijn doet.

Een dertig dagen dagboekje

Zie ook:
~Jong en ziek~ 8. Veroordeling

donderdag 16 april 2015

~Jong en ziek~ 6. Schaduwkanten

En Jezus zei tegen hem: Als u kunt geloven, alle dingen zijn mogelijk voor wie gelooft.
Markus 9:23

Met vallen en opstaan leerde ik de donkere schaduwkanten van het ziek zijn kennen. Ik ontdekte de kracht van ziekte. Eenzaam kan het zijn. Deprimerend kan het zijn. Verwoestend kan het zijn. Wanneer ik het moeilijk had en dacht: 'Kan het nog erger?', kon ik even later voelen dat het antwoord 'ja' was. De eerste jaren waren mijn zwaarste jaren. Mentaal absoluut omdat ik uit alle macht alles een plek probeerde te geven. Maar ook lichamelijk.

M'n leven leek wel een aaneenschakeling van moeiten geworden. Ik moest mezelf meestal met een dubbel gevoel naar 'buiten' slepen want m'n geest wilde zo dolgraag maar m'n lichaam niet. Ik moest toekijken daar waar ik graag had meegedaan. Ik moest stilzitten daar waar ik graag bezig was geweest. Ik moest zo ontzettend vaak het woord 'nee' mededelen terwijl ik in de meeste gevallen veel liever 'ja' had gezegd.

Ondanks het vele slapen, op bed liggen en niets doen kwam er nooit echte rust. Ziek zijn was een fulltime job en ook best wel een pittige. Ondanks dat elke dag hetzelfde leek was ook elke dag weer een uitdaging. Ziek zijn was; nooit echt de tijd kunnen vinden om even rustig adem te halen. Ziek zijn was; altijd onderweg zijn naar de volgende moeite die alweer op mij stond te wachten. Ziek zijn was; constant weer op zoek moeten gaan naar een manier om het mezelf zo comfortabel mogelijk te maken. Ziek zijn was slopend. Ziek zijn was zwaar. En dat is het nog steeds.

Toch werden mijn dagen een stuk gemakkelijker toen ik leerde om dicht bij Gods waarheid en Zijn beloften te leven. Ik wist dat Zijn Woord waar was maar ik begon het nu ook werkelijk te ervaren. Hij bracht verlichting. Hoop. En de rust waar ik zo naar verlangde. Het was dom van mij geweest om te denken dat de smalle weg geen obstakels kende. Want die kende hij wel. En ik maakte dat mee.

Maar samen met Hem kon en kan ik het aan!

Een dertig dagen dagboekje

Zie ook:
~Jong en ziek~ 7. Genieten

~Zien & reizen~

Reizen in gedachten. Mede mogelijk gemaakt door film, documentaire & fotografie;). Thank you:)!

Een gedachte

woensdag 15 april 2015

~Jong en ziek~ 5. Toneelspelen

Want als de bereidwilligheid aanwezig is, dan is iemand welgevallig overeenkomstig wat hij heeft, niet overeenkomstig wat hij niet heeft.
2 Korinthe 8:12

Er zijn momenten geweest waarop ik mezelf wel wilde verstoppen. Momenten waarop ik het liefst in een kast weg wilde kruipen. Of onder een deken ofzo. Me gewoon onzichtbaar maken voor de mensen om me heen. Al die rare ongemakkelijke aandacht waar ik niet om had gevraagd. Ogen die me ineens onderzoekend gadesloegen. Ik vond het verschrikkelijk. Ik kreeg het gevoel alsof mensen mij ineens zagen als een vreemde. Een nieuweling. Die even aan de tand moest worden gevoeld.

De woorden 'Hoe gaat het met je?' hoorde ik liever niet. Want ik wilde niet liegen maar ik wilde ook de waarheid niet vertellen. Want de waarheid klonk zo ongelofelijk. Ook in mijn oren. En de waarheid was iets dat niet vaak werd erkent. Daar kwam ik helaas snel achter.

En doordat mensen mij hier en daar niet geloofden kreeg ik de indruk dat ik mij voor de waarheid moest schamen. Ik was lichamelijk ziek maar artsen wisten niet wat mijn lichaam zo tergde. 'Onmogelijk'. En omdat ik behoorlijk ziek was kon ik niet werken. 'Schandalig'. Ik werd afhankelijk van m'n man en van m'n ouders. 'Schaamteloos'. Zelfs in huis was ik niet in staat alles te doen zoals een goede huisvrouw betaamt. 'Aanstellerij'. En ga zo nog maar even door.

Het maakte dat ik mezelf rondom mensen gezonder voor ging doen dan dat ik was. Want tuurlijk wilde ik niet zo buiten de boot vallen. Tuurlijk wilde ik er ook graag bij horen. Dus wanneer het me lukte om te doen alsof deed ik dat. Met alle gevolgen van dien uiteraard. Eenmaal thuis lag ik weer uitgeblust op de bank. De dag erna moest ik rusten en nog eens rusten. In de dagen daarna waren de gevolgen meestal nog steeds voelbaar. Ik chagrijnig. M'n man niet blij. Het was het doen alsof absoluut niet waard.   

Doen alsof was te vermoeiend en God liet mij zien en weten dat het niet erg was om toe te geven dat het niet ging. Het maakte mij niet duffer. Het maakte mij niet minderwaardig. Ik was ziek en een bepaald deel van mij moest accepteren dat ik lichamelijk niet alles meer kon. En hoe anderen daarop zouden reageren was heel onvriendelijk gezegd; 'niet mijn probleem'.

Een dertig dagen dagboekje

Zie ook:
~Jong en ziek~ 6. Schaduwkanten

~God is mijn toevlucht~

Hij is de volle maan in mijn zwarte nacht. Hij is de oase in mijn dorre woestijn. Hij staat om mij heen en verliest mij nimmer uit het oog. Hij geeft mij dat wat ik nodig heb. Hij is de schuilkelder in mijn ruwe storm. Hij is de wegwijzer in mijn verwarrende doolhof. Hij houdt mij vast en verzacht mijn pijn. Hij laat me zien dat dit niet voor niets is. Hij is de zon achter mijn donkere wolken. Hij is de kapmes door mijn reusachtige wildernis. Hij geeft mij kracht en Hij geeft mij hoop wanneer het mij te veel wordt. Hij was het Die mij hielp en Hij is het Die mij nu nog steeds helpt<3. Hij, mijn God. Op Hem vertrouw ik.
 
Een gedachte

dinsdag 14 april 2015

~Jong en ziek~ 4. Terugblik

Kom naar Mij toe, allen die vermoeid en belast zijn, en Ik zal u rust geven.
Mattheüs 11:28

26 februari 2008.

Het ritje was weer afzien. Vooral die ellendige drempels doen mij absoluut geen goed. Elke keer wanneer we daar overheen rijden krijgt mijn lichaam een klap. Over een drempel heenrijden is mij te veel. Lachwekkend toch? M'n adem wordt genomen, zwakte vloeit door m'n lichaam en ik krijg het gevoel alsof ik uit mekaar val. Pijn is iets anders. Dit is zwakte. Niemand begrijpt er wat van. Ik ook niet.

Wanneer we over de gladde snelweg rijden gaat het weer een beetje. Kan m'n lichaam weer even tot rust komen. In de stilte bereid ik me voor op alle slingerweggetjes in de stad. Die zijn doorgaans ook geen pretje. Wanneer ik eindelijk ben waar ik wezen moet vraag ik me af of het misschien geen wonder is dat ik nog leef. Zelfs uit de auto stappen is een last. Lopen is als een opgave. Elke beweging lijkt een vervelende verplichting.

De dame achter de balie wijst mij de trap. Ik had nog zo gehoopt; geen trap. Maar daar stond ik dan. Voor die lange ellendige trap. Wensend 'dat ik snel boven mag zijn'. Eenmaal boven wordt mij welwillend een stoel gewezen. Je zou denken dat zitten heerlijk is wanneer je ziek bent maar voor mij is dat niet altijd zo. Onrustig probeer ik de juiste zithouding te vinden want alleen op een bepaalde manier zit ik oké. Als ik een half uur later m'n zaakjes heb geregeld en ik weer naar huis kan gaan ben ik blij.

Want ik verlang naar rust. Even alleen zijn. Even bij God zijn. Terug sjokkend naar de auto merk ik dat ik in het voorbijgaan een jongen afstoot met mijn waarschijnlijk sombere of chagrijnige blik. Dat doet me wel verdriet. Maar echt nergens nog kan ik de kracht vinden om vriendelijk te doen. Of om wat dan ook te doen. Rust. Dat is alles waar ik nu naar verlang.

Een dertig dagen dagboekje

Zie ook:
~Jong en ziek~ 5. Toneelspelen

~Oordelen of zwijgen~

Oordelen over dat wat we niet weten, wat we niet voelen en wat we niet begrijpen is te gemakkelijk. Niet bijzonder. Te simpel. Iedereen kan dat.

Een gedachte

maandag 13 april 2015

~Jong en ziek~ 3. Boosheid

Zie, welzalig is de sterveling die door God gestraft wordt; verwerp daarom de bestraffing van de Almachtige niet. Want Hij doet smart aan én Hij verbindt; Hij verwondt én Zijn handen genezen.
Job 5:17&18

Na mijn verdriet kwam de frustratie en de boosheid. Hoe heeft God dit kunnen laten gebeuren? Hij is immers de Enige die dit had kunnen voorkomen. Ik was jong. Had mooie dromen. Wilde nog zoveel. Doordat ik slechts alleen de menselijke nadelen zag was ik behoorlijk verontwaardigd. Waarom ik? Want waren er niet vele anderen die dit veel meer verdienden? Verkrachters. Moordenaars. Sadisten. Onze wereld is er vol van maar toch was ik degene die dit op mijn dak kreeg.

En dat maakte me nijdig. Ik had kritiek. Ik maakte verwijten. En werd verscheurd door heel veel onbegrip.

Maar terwijl ik me kwaad maakte over dit vreselijk onrecht kwam ik er langzaam maar zeker achter dat er helemaal niets onrechtvaardigs was gebeurd. Ondanks dat ik was bestolen van mijn gezondheid had ik helemaal niet het recht om te zeggen dat dat oneerlijk was. Diep in mijn hart wist ik tenslotte dat ik net als ieder ander mens zondig ben. Schuldig aan allerlei fouten en overtredingen. En gek genoeg maakte dat deze pijnlijke situatie rechtvaardig. Ja, ondanks dat ik graag wilde geloven dat ik dit niet verdien kwam ik erachter dat dat niet waar is. 

Bestrafte God mij? Dat kan. Beproefde Hij mij? Misschien. Maar het kan ook zijn dat Hij deze ziekte toestond om heel andere redenen. Ik wist het niet. Ik weet het niet. Maar ondanks mijn onwetendheid leerde ik mijn gebrekkige leven te zien zoals God wilde dat ik er naar keek. En dat deed mij zwijgen.

Ik werd eindelijk eerbiedig en leerde mijn grote mond te houden. En pas toen ik mijn boosheid liet varen mocht ik ontdekken dat Zijn genade werkelijk genoeg is.

Een dertig dagen dagboekje

Zie ook:
~Jong en ziek~ 4. Terugblik

zondag 12 april 2015

~Life & fun~

Sometimes I just feel like living life upside down;).

Een gedachte

zaterdag 11 april 2015

~Doen & laten~

Het leven betekent vallen en opstaan. Falen en zegevieren. Verliezen en winnen. Huilen en lachen. Struikelen en presteren. Haten en liefhebben. Werken en rusten. Blunderen en geluk hebben. Stoppen en beginnen. Hopen en geloven. Verlangen en volstromen. Dromen en beleven. Opgeven en doorzetten. Balen en genieten. En nog zo heel veel meer...

Een gedachte

vrijdag 10 april 2015

~Vleugels, kleur en leven~

 
Ik zag vandaag een vlinder. Het warme weer omhelzend. Enthousiast dartelend door de lucht. Vrolijk en vrij. Tenminste, dat leek hij aangezien hij vloog en er prachtig uitzag. Terwijl ik hem fladderend zijn weg zag vervolgen moest ik heel even denken aan de 'vlinder' die God van mij maakte. Uit m'n pop gelokt door Zijn waarheid. Uit m'n gevangenschap bevrijdt door Zijn liefde. Uit m'n duisternis gebracht in Zijn licht. Hij gaf me vleugels. Hij gaf me kleur. En Hij gaf mij nieuw leven:)!
 
Een natuurberichtje

donderdag 9 april 2015

~U ben mijn Maker~

In ontzag val ik op mijn knieën,
alleen voor U buig ik mijn hoofd.
U bent de enige levende God,
U bent mijn Maker,
Uw heilige naam zij geloofd!

Een gedichtje

woensdag 8 april 2015

~Je kruis opnemen en Hem volgen~

Daar gaan waar Hij zegt dat je moet gaan. De weg gaan die Hij voor jou heeft uitgestippeld. Het pad volgen die Hij voor jou verlicht. Niet afdwalen naar verkeerde en gevaarlijke plekken zonder Zijn wegwijzers. Niet uitweiden naar schadelijke en slechte plaatsen zonder Hem als jouw gids.

Daar gaan waar Hij jou voert. En dat betekent niet dat je nooit een obstakel tegen zult komen. Geen tegenslag. Geen teleurstelling. Geen moeite. Integendeel. Want dat zal er zijn. Die zul je ontmoeten. Vroeg of laat. Hier en daar. Als Hij het toestaat.

Maar wees gerust. Met zorgvuldige en liefdevolle zorg zal Hij jou bijstaan. Hij zal jou de kracht en de moed geven die je nodig hebt. En Hij zal jouw last dragen wanneer jij dat zelf niet meer kunt.

En vergeet nooit dat niets voor niets is. Hij ziet wat jij op dat moment niet ziet. Wat je misschien zelfs nooit zal zien; het waarom. De reden. Want er komt niets op jouw pad zonder een bedoeling.

Hij heeft het beste met je voor. Hij wil jou onderwijzen. Hij wil jou vormen. Hij wil jou laten groeien.

Maar dan moet je wel daar gaan waar Hij jou brengt. Links of rechts. Vooruit of achteruit. Dwars door weids open vlaktes. Door ruige stormen en regens. Of over de hoogste bergen heen. Dwars door een volgegroeid verwilderd bos. Door een immens diepe vallei. Of tussen de warmste zonnestralen door.

Daar gaan waar Hij wil dat jij gaat. Ook wanneer je niet wilt. Ook wanneer je niet durft. Ook wanneer je geen zin hebt. En dan toch gaan waar Hij jou leidt. Dat is jezelf verloochenen. Dat is je kruis opnemen. Dat is Hem volgen.

Hij zei tegen allen: Als iemand achter Mij wil komen, moet hij zichzelf verloochenen, zijn kruis dagelijks opnemen en Mij volgen.
Lukas 9:23

Een stukje

dinsdag 7 april 2015

~Genieten van de kleine dingetjes~

 
De eerste bloei in onze tuin! Ik word daar wel blij van ofzo:). Ik weet niet eens hoe deze plant heet. Ik zal het eens opzoeken. Het prachtige struikje staat vandaag in ieder geval kleurrijk te glinsteren in de zon die zich zo nu & dan even laat zien. Een echte eyecatcher tussen al het groen. Niks bijzonders zou je misschien denken. Niet interessant. En ach, misschien is het inderdaad ook slechts maar een bloemetje die een beetje fraai fleurig loopt te doen. Maar tegelijkertijd is het ook één van de kleine dingetjes waar ik van geniet:)!
 
Een natuurberichtje

~Terugkeer & redding~

Al zouden voorspoed en geluk ons altijd terzijde staan, al zouden wij van succes tot succes leven, al zou de hele wereld aan onze voeten liggen - als wij niet in oprechtheid terugkeren naar onze Schepper dan zijn wij verloren.

Een gedachte

maandag 6 april 2015

~Jong en ziek~ 2. Verdriet

Zalig zijn zij die treuren, want zij zullen vertroost worden.
Mattheüs 5:4

Ineens leefde ik een ander leven. Het was nog steeds mijn eigen leven maar dat was juist hetgeen wat zo raar voelde. Zo ongewoon op een nare manier. Plotsklaps was ik een zieke. En dat betekende dat ik het gezonde leven dat ik altijd had gekend gedwongen los moest laten.

En dat betekende ook dat ik verplicht werd en moest leren om afhankelijk te zijn van een ander. Verschrikkelijk was dat. Want het was niet mijn ding om dingen uit handen te geven. Of om regelmatig om hulp te moeten vragen. Ik had er altijd van gehouden zelfstandig te zijn. Niets of niemand nodig te hebben. Die vrijheid van ongebondenheid was voor mij ontzettend veel waard. Maar nu werd ik geforceerd dit voorrecht af te staan. En dat viel niet mee.

Het voelde alsof ik een groot deel van mezelf was verloren. En in principe was dit natuurlijk ook zo. Elke dag miste ik mijn gezonde lichaam en elke dag weer treurde ik daarom. In de eerste maanden kon ik dat gemis maar moeilijk een plek geven. Ik kwam wel veel en vaak bij God. Maar dan om te huilen. Om te klagen. En om te smeken. Hem bedanken voor alles wat ik wel had en kreeg deed ik niet. Door m'n verdriet zag ik de mooie dingen niet meer. Pas vele maanden later zou ik gaan zien dat ik niet alles was kwijtgeraakt.

Ja, er was wel veel veranderd. Maar gaandeweg mocht ik ontdekken dat Zijn liefde voor mij nog steeds even groot en hetzelfde was<3.

Een dertig dagen dagboekje

Zie ook:
~Jong en ziek~ 3. Boosheid

zondag 5 april 2015

~Ik heb de zomer in m'n bol~

 
Ik hou wel van de seizoenen. Vanuit de warmte gaan we vaak slepend & stapvoets de kou weer in en andersom<3. Maar de herfst die vorig jaar al begon lijkt eeuwig te duren. Een echte winter kwam er nooit. En eventjes spuugzat van die koude regens en grijze wolken ben ik daarom nu inmiddels ook echt wel. Misschien zijn het de helderblauwe luchten die mij doen verlangen naar slippers en strand. Naar bbq's. Naar overheerlijke zelfgemaakte yoghurtfruit-ijsjes. En naar blote voeten in het gras. Naar badderende vogeltjes. En naar kampvuurtjes op het late uur in de tuin. Of misschien zijn het de zonnestraaltjes van de afgelopen dagen die mij lekker zitten te maken. Maar ik heb zin in de zomer!!!
 
Een natuurberichtje

~Yeshua~

Hij, Die daar hing. Aan het kruis van Golgotha. Genade. Hij, Die werd bespot en geslagen. Hij, Yeshua Hanetzeret V'melech Hayehudim. Jezus van Nazareth, Koning van de Joden. Hij, Die zei: 'Het is volbracht'. Vergeving & genezing. Hij, Die daar stierf. Uit liefde. Voor ons. Voor jou. Hij, Jezus Christus, de Messias. Hij, Die sterker is dan de dood. Hij overwon het graf! Hij is opgestaan! Hij leeft!

En op de eerste dag van de week gingen zij, heel vroeg in de morgen, naar het graf en brachten de specerijen mee die zij gereedgemaakt hadden, en sommigen gingen met hen mee. Zij nu vonden de steen afgewenteld van het graf. En toen ze naar binnen gegaan waren, vonden zij het lichaam van de Heere Jezus niet. En het gebeurde toen ze daarover in twijfel waren, zie, twee mannen stonden bij hen in blinkende gewaden. En toen zij zeer bevreesd werden en het gezicht naar de grond bogen, zeiden die tegen hen: Waarom zoekt u de Levende bij de doden?
Lukas 24:1-5

Een gedachte

zaterdag 4 april 2015

~Yeshua~

Hij, het lam van God. Hij, Die Heer is en Vredevorst. Hij, de Koning der Koningen. Hij, het licht van de wereld. Hij, Die de weg is, de waarheid en het leven. Hij, Die heilig is en betrouwbaar. Hij, de Zoon van God. Hij, Die mens werd zoals wij. Hij, de bemiddelaar tussen God en mensen. Hij, de enige weg tot de Vader. Hij, de bron van eeuwige redding.

En het was ongeveer het zesde uur en er kwam duisternis over heel de aarde tot het negende uur toe. En de zon werd verduisterd en het voorhangsel van de tempel scheurde middendoor. En Jezus riep met luide stem en zei: Vader, in Uw handen beveel Ik Mijn geest. En toen Hij dat gezegd had, gaf Hij de geest. Toen de hoofdman over honderd zag wat er gebeurd was, verheerlijkte hij God en zei: Werkelijk, deze Mens was rechtvaardig.
Lukas 23:44-47

Een gedachte

vrijdag 3 april 2015

~Yeshua~

Hij, Die kwam om de wil van de Vader te doen. Hij, Die kwam om te vertellen over het koninkrijk van God. Hij, Die kwam om te herstellen wat de mens had stukgemaakt. Hij, Die kwam om de wet te vervullen. Hij, Die kwam om onze straf te dragen. Hij, Die kwam om ons oneindig leven te geven. Hij, Die kwam om ons te redden.

Toen zij op de plaats kwamen die Schedel genoemd werd, kruisigden ze Hem daar, met de misdadigers, de één aan de rechter- en de ander aan de linkerzijde. En Jezus zei: Vader, vergeef het hun, want zij weten niet wat zij doen. En ze verdeelden Zijn kleren en wierpen het lot.
Lukas 23:33&34

Een gedachte

donderdag 2 april 2015

~Gevoelens & verstand~

Vaak willen we ons door onze gevoelens laten leiden. Omdat die luid en duidelijk schreeuwen. Omdat die doen alsof ze het zeker weten. Omdat die zo heerlijk onszelf het allerbelangrijkste vinden. Maar wat nu als onze gevoelens ons niet altijd de juiste weg wijzen?

Een gedachte

woensdag 1 april 2015

~Ik ben gek op Drenthe~

 
Als kind speelde ik op zijn vlaktes in het geel witte zand. Klom ik in zijn prachtige bomen. En raapte ik de dennenappels bijeen die overal rondslingerden. Ik genoot van zijn schoonheid, zijn geurende bossen en idyllische dorpjes, al was ik mij daar toen nog niet van bewust. Dat inzicht kwam naderhand toen ik vastberaden besloten had dat ik, later als ik groot zou zijn, daar wilde gaan wonen. Gek genoeg is die droom altijd gebleven. Vooral vanwege zijn groene rijkdom denk ik. En zijn rustgevende glans. Maar misschien ook wel om de zoete herinneringen van vroeger die me altijd zijn bijgebleven. Want we kwamen daar om te genieten. We kwamen daar om in alle eenvoud het leven eventjes te omarmen. Er was geen andere plek zo dichtbij en zo mooi. Dus we gingen daar heen voor ons plezier en vertier. Drenthe:). Ik ben gek op Drenthe!
 
Een natuurberichtje

~Jong en ziek~ 1. Overweldiging

De Heere zal voor u strijden, en ú moet stil zijn.
Exodus 14:14

Vanuit het niets was daar dan ineens die ziekte. Een gruwel was het. En dat is het nog steeds. Dit geheimzinnige monster die mijn lichaam lastig valt. Brutaal en genadeloos kwam hij m'n rust verstoren. Chaotisch maar doelgericht kwam hij m'n leven binnenstormen en de eerste maanden kon ik alleen maar denken: 'Wat overkomt mij?' M'n leven was niet langer vredig. M'n dagen waren niet langer onbezorgd. En alles werd anders.

M'n allereerste bezoekje aan de huisarts kan ik me nog goed herinneren. Bloedonderzoek volgde. Er werd niets bijzonders gevonden. 'Gelukkig' dacht ik eerst nog. Nog meer bloedonderzoek volgde. Er werden weer geen bijzonderheden ontdekt. M'n huisarts vond het een goed idee om de internist in het ziekenhuis op te zoeken. Dus dat werd mijn volgende stap. De stappen daarna droegen de naam; cardioloog, longarts, MDL-arts, psychiater, psycholoog, neuroloog, endocrinoloog, etc. Maar ook zij brachten mij geen bevrijding. Geen oplossing. Hetgeen dat niemand begreep bleef een raadsel.


Ondertussen leek het wel oorlog. Oorlog tussen mij en deze raadselachtige zwakte die mijn elke dag probeerde te verpesten. En in het begin lukte hem dat aardig. Ik was niet voorbereid en daarom erg verward toen ik middenin deze situatie terecht kwam. Ik moest vechten maar ik wist niet hoe. Ik moest strijden maar ik wist niet waartegen. Ik werd gedwongen stil te staan maar ik wist niet waarom.


Toch wist ik instinctief één ding... 'God is ons een toevlucht en vesting' en bij Hem ging ik schuilen.

Een dertig dagen dagboekje

Zie ook:
~Jong en ziek~ 2. Verdriet