donderdag 26 maart 2015

~Het geheim van mijn moeder~ (14)

(Fictie) Gespannen keek ik de bus na die zonder mij verder reed. Dit was de halte vanwaar ik lopend bij het huis van oma kon komen. Gisteren had ik het gevonden adres snel opgezocht. Meteen daarna had ik m'n rugtas uit de kast getrokken en volgegooid met de kleren en spullen die ik nodig zou hebben. En vandaag liep ik dus hier. Op weg naar oma Door.
Tot op dit moment was ik er eigenlijk vanuit gegaan dat oma Door me met open armen zal ontvangen. Het zou passen bij de vrouw die ik in mijn herinneringen meedroeg. Maar stel dat ze helemaal niet blij zal zijn mij weer te zien? Om wat voor reden dan ook? Het was natuurlijk mogelijk. Herkennen zou ze me waarschijnlijk ook niet. Logisch. Ik was immers geen lief klein kind meer. Zal ze me wel gaan geloven wanneer ik zal zeggen wie ik ben?
De zenuwen stroomden door m'n lichaam en hoe dichterbij ik kwam hoe meer vragen en twijfels door m'n hoofd heen schoten. Stevig bleef ik doorlopen totdat ik ineens iets in de straten begon te herkennen. Een golf van opluchting ging door me heen. Het adres klopte in ieder geval. En als oma Door nooit was verhuisd stond ik over een paar minuten bij haar voor de deur.
Terwijl ik langzamer begon te lopen zag ik verderop de vijver liggen. Het was een klein vijvertje. Maar toen had het groot geleken. Er zwommen nog steeds eenden. Zouden eenden ouder dan tien jaar kunnen worden? Ik vroeg het me af. Achter de vijver lag het bruggetje waarop we altijd gingen staan wanneer we het brood naar de eendjes toegooiden.
Ik besloot dezelfde route te nemen die Oma Door en ik toen elke morgen hadden gelopen. En terwijl ik over het bruggetje heenliep viel me op dat nog veel hetzelfde leek. Het kleine kioskje op de hoek van de volgende straat die ik inliep leek ook helemaal niet te zijn veranderd. Er stond nu een jonge meid verstopt achter de rijen kranten en tijdschriften. Toen had er een oudere man gestaan. Oma had hem bij naam gekend. Ik weet niet meer hoe hij heette. Een paar keer hadden we bij hem een Donald Duckje gekocht die oma Door s 'avonds, voor het slapen gaan, aan me voorlas. Samen hadden we toen om de domme streken van Donald gelachen.
Het gevoel dat ik toen bij oma Door vaak had gevoeld leek even weer heel tastbaar. Het had zo veilig gevoeld. Samen met oma Door in haar grote stoel. Ik was destijds al best groot maar toch had ze me vaak bij haar op schoot getrokken. Het had zo goed gevoeld. Dicht bij oma Door. Van wie ik onverdeelde aandacht kreeg. Die mij het gevoel had gegeven dat ze mijn gezelschap echt fijn vond. Die me zelfs eens heeft verteld dat ze van me hield. Ik ben dat nooit vergeten. Ik ben haar nooit vergeten.
Met een versnelde hartslag liep ik de straat van Oma Door in. Ik hoopte heel erg dat oma Door ook mij niet was vergeten. Ja, hier was het. De flat waarin ze woonde. Op de derde verdieping. Er was een lift aanwezig maar ik besloot de trap te nemen. Niet veel later stond ik voor haar deur. Nog steeds was ik rusteloos en bang voor oma's reactie maar ik besloot snel op de bel te drukken want ik wilde me niet langer zo verschrikkelijk nerveus voelen.
De bel weerklonk luid. Al snel hoorde ik een deur opengaan. Dat moest oma Door zijn. Haar voetstappen kwamen dichterbij en met een handige hand haalde ze de deur van het slot om hem vervolgens wagenwijd open te doen.
'Hallo jongedame, wat kan ik voor je doen?'
Vriendelijke ogen keken me vragend aan.
'Oma Door?', vroeg ik voorzichtig al herkende ik haar duidelijk.
Volslagen verbaasd keek oma Door me onderzoekend aan.
'Hannah?'

Een verhaaltje

2 opmerkingen: