vrijdag 20 februari 2015

~De Rots waarop wij mogen bouwen~

Het lag er zo mooi bij. Frisgroen en vol leven. Tevreden als dat ik was keek ik vaak even naar beneden. Naar het gras waarop ik stond. Naar de fleurige bloemetjes in bloei. M'n gazonnetje zag er voortreffelijk uit en de kleurrijke bloesems geurden mij iedere dag heerlijk tegemoet. God had me ontzettend veel gegeven. Ik was gezegend. En ik was dankbaar, toch?

Ik vraag me dat soms af want in een verbijsterend moment van overrompeling woekerde er ineens een vreselijke onkruidplaag door m'n geliefde tuintje. In een korte tijd wist de ongewenste begroeiing alles akelig te veranderen. De opgewekte kleuren vervaagden plotsklaps door de snel groeiende brandnetels. De distels die hier en daar omhoog kwamen prikten pijnlijk in m'n blote voeten. En samen met de kwellende zevenblad kwam de beproeving.

Terwijl de laatste grassprietjes één voor één werden uitgeroeid voelde ik hoe al het goede, dat ik eens had gekregen, hardhandig van me werd afgenomen. Terwijl kleefkruid de laatste bloem overweldigde merkte ik hoe mijn hart ook iets van zijn glans verloor. En terwijl de natuur zijn gang bleef gaan bleef ik verward en geschokt toekijken.

Erger kon niet. Veronderstelde ik. Maar dat was slechts een hoopvolle gedachte die niet waar bleek te zijn. Hoewel mijn tuintje al compleet geruïneerd leek zorgde een genadeloze storm ervoor dat werkelijk alles uit mijn tuin werd weggerukt. Wat overbleef was een kale koude vlakte. En tot overmaat van ramp was ook dat nog niet erg genoeg.

De regen bleef gieten en laagje voor laagje stroomde de beweeglijke grond langzaam onder mijn voeten weg...

En toen de laatste beetjes aarde werden weggespoeld gebeurde er iets dat velen niet hadden verwacht. De bodem waarop ik stond hield stand. Ook viel ik de diepe diepte niet in. Ik bleef staan. Onwankelbaar, op een rots. Die al die tijd onder mijn tuintje verstopt had gelegen.

God is mijn Rots. En Hij wil ook de jouwe zijn. Hij wil dat je Hem vertrouwt wanneer narigheid jou overweldigd. Hij wil dat je bij Hem schuilt wanneer tegenslag jouw pad kruist. Hij wil jouw rots zijn. In je allermooiste tijden, maar ook wanneer ellende jou vergezelt.

Ieder die naar Mij toe komt en Mijn woorden hoort en ze doet, Ik zal u laten zien aan wie hij gelijk is. Hij is gelijk aan een man die een huis bouwde: hij groef en diepte uit en legde het fundament op de rots. Toen de hoge vloed kwam, sloeg de waterstroom tegen dat huis aan en kon het niet doen wankelen, want het was op de rots gefundeerd.
Lukas 6:47&48

Een stukje

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen