vrijdag 30 januari 2015

~Was mij, dan zal ik witter zijn dan sneeuw~

Een winterse witte wonderwereld. Poederige zachte ijskoude pluisjes die zich overal aan vast hebben gegrepen. Een adembenemend kunstwerk. Er zullen vast velen zijn geweest die vanmorgen met een glimlach naar buiten keken. Want we houden ervan! Sneeuwvlokjes die de takken van de bomen versieren. Pootstapjes van verschillende diertjes die we in het witte kleed ontdekken. Het bedolven gras dat we heel gemoedelijk onder onze voeten horen kraken.

En terwijl ik tijdens mijn ochtendwandeling geamuseerd rondkeek werd ik plotseling herinnert aan iets onbeschrijfelijk hevigs en moois...

Een schreeuw. Een zucht. Tranen vermengd met bloed vielen op een kale stoffige grond. Tranen vol pijnlijke maar gewillige overgave. Tranen vol liefde. Onbevattelijke liefde. Bovenmenselijke liefde. Liefde in zijn puurste vorm. En het bloed. Het bloed was kostbaarder dan menig mens zich ooit zou gaan beseffen. Het bloed bevatte ongekende betekenis. Levensveranderende kracht en een ingrijpend hoog doel.

Het bloed dat leidt tot onbevlekte en zuivere vergeving. Vergeving die niet vanzelfsprekend is. Vergeving die herstel brengt en die vrij maakt. Vergeving die iedereen nodig heeft maar die geen enkel mens een ander mens als geschenk kan geven.

Toen ik verder slenterde door de besneeuwde straten van ons dorp moest ik denken aan de beschamende weg die ik regelmatig moet gaan... Ik bega een fout en begrijp pas later dat ik dom of egoïstisch of onzorgvuldig ben geweest. Met oprechte spijt in mijn hart nader ik met gebogen hoofd tot God's troon. In Zijn ogen durf ik Hem niet aan te kijken. Eerbiedig val ik op mijn knieën en smeek om genade. Ik strek mijn handen uit naar Zijn aanwezigheid en erken mijn zonde en vraag om vergeving...

En alleen dankzij het bloed vergeeft Hij mij. Alleen dankzij het bloed van Yeshua, dat gevloeid heeft voor mij en voor een ieder van ons, wast Hij mij witter dan de sneeuw.

Al waren uw zonden als scharlaken, ze zullen wit worden als sneeuw; al waren ze rood als karmozijn, ze zullen worden als witte wol.
Jesaja 1:18

Een stukje

donderdag 29 januari 2015

~Questions & confusion~

Sometimes I just don't know, what's going on inside of me. Like massive stones falling down a hill, and it's a big mystery who pushed them. Sometimes I just can't name it, questions and feelings flying through my soul. And while I'm confused, I'm also relieved, 'cause thankfully anytime, I can take a rest, in His holy presence.

Laat mijn roepen naderen voor Uw aangezicht HEERE; geef mij inzicht overeenkomstig Uw woord.
Psalmen 119:169

Een gedachte

woensdag 28 januari 2015

~Geluk & zegen~

Iedereen lijkt mee te doen aan deze grootse & soms lange zoektocht. De zoektocht naar het meest begeerde en gewilde bezit. De één zoekt het hier, de ander daar. De één zoekt het bewust en de ander onbewust. De één zoekt het dagelijks, de ander zo heel af en toe. En sommigen van ons lijken het te vinden terwijl anderen niet uitgezocht raken & zich stilletjes afvragen of het überhaupt wel echt bestaat. Geluk. Eigenlijk weet niemand wat het is, hoe het echt voelt of wat het werkelijk betekent. Misschien is geluk het bereiken van je dromen? Misschien is geluk tevreden zijn met wat je hebt? Of heel misschien is ons menselijk verlangen naar geluk God's onzichtbare hand die ons ertoe wil bewegen om in Hem ons geluk te vinden?

Ik ben zeer vrolijk in de HEERE, mijn ziel verheugt zich in mijn God, want Hij heeft mij bekleed met de klederen van het heil, de mantel van gerechtigheid heeft Hij mij omgedaan, zoals een bruidegom zich bekleedt met priesterlijk hoofdsieraad, en een bruid zich tooit met haar sieraden.
Jesaja 61:10

Een gedachte

dinsdag 27 januari 2015

~Don't You Hear Him Call Your Name~

You can keep your curtains closed if you want to
You can pull up your blanket once more
You can keep your eyes shut for as long as you like
 
You can ignore everyone around you
You can live like your house is a cocoon
You can wash away your tears so nobody sees them
 
Don't you see this ain't your way
Don't you feel you chose the wrong one
Don't you hear Him call your name
somewhere from the other side
 
You can hide away each time things get tough
You can do as if you don't exist
All because you don't want to deal with the pain
 
But you can't run & disguise forever
Don't expect this to turn out well & good
You know some day you'll have to face & beat it
 
No, I don't blame you no no
'cause I'm not living inside your story
No, I don't blame you no no
'cause maybe I would have done the same

Een liedje

~God & love~

Something eases me... I guess it's hope that walks beside me. Yeah, something calms me... I think it's faith that rules my heart. And there's something there that makes me feel so good inside... I believe it's Gods love surrounding me<3.

Een gedachte

maandag 26 januari 2015

~Abortus zou ieders hart moeten breken~

Er zijn veel gebreken in deze wereld die mij wat doen. En er zijn een heleboel ongerechtigheden die mij boos maken. Waar ik intens verdrietig van kan worden. Die mijn rust verstoren en die mijn hart raken. Maar er is geen enkele dwaling die zoveel in mij losmaakt zoals abortus dat doet.

Ik weet niet zo goed wat ik er in dit stukje over zou willen zeggen. Ik heb het gevoel dat ik er bladzijdes vol over zou kunnen schrijven... En zelfs dan nog zou dat machteloze gevoel, die nu ook weer zo sterk in mij aanwezig is, niet weggaan. Zelfs dan nog zou dat onbehaaglijk gevoel, dat iedere keer omhoog komt kruipen wanneer ik denk aan al die kostbare opzettelijk gedode leventjes, niet verdwijnen.

Ik zou kunnen vertellen over de moeders die door verschillende en soms ellendige omstandigheden tot deze onsmakelijke beslissing komen en ik zou kunnen beschrijven hoe de artsen deze gruwelijke daad keer op keer plegen. Ik zou me uit kunnen laten over de stompzinnigheid van onze wetten waarin moord wordt verboden en gelijktijdig moord wordt goedgekeurd en ik zou kunnen schrijven over de laatste seconden van de baby voordat hij of zij monsterlijk van het leven wordt beroofd. Maar dat ga ik allemaal niet doen. Niet nu. Misschien een andere keer.

Ik denk dat ik dit stukje af wil sluiten met het afvragen waarom zoveel mensen zo gemakkelijk denken over het beëindigen van een mensenleventje...

Misschien is dat omdat we het verborgen kindje nog niet kunnen zien en nog niet kunnen voelen en dat we daardoor het gevoel krijgen dat 'het' nog niet echt is? Of mogelijkerwijs denken we toch te veel aan de dingen die we op zouden moeten geven en te weinig aan de vreugde die het kindje zal brengen? Of wellicht denken we er soms zo licht en eenvoudig over omdat we er in werkelijkheid nog nooit écht goed over na hebben gedacht?

Ik weet het niet. Maar abortus breekt mijn hart. Toch maakt mijn mening en onaangenaam gevoel hierover geen verschil. Om verandering te behalen zou het ieders hart moeten breken...

Mijn beenderen waren voor U niet verborgen, toen ik in het verborgene gemaakt ben en geborduurd werd in de laagste plaatsen van de aarde. Uw ogen hebben mijn ongevormd begin gezien.
Psalmen 139:15&16

Een stukje

Zie ook:
~Ongeboren & mens~

zondag 25 januari 2015

~Tasted & seen~

Yes, He takes away all burdens. He can take away all worries. Yes, He takes away all pains. And He can take away all fears. I've tasted & I've seen.

Proef en zie dat de HEERE goed is; welzalig de man die tot Hem de toevlucht neemt.
Psalmen 34:9

Een gedachte

donderdag 22 januari 2015

~Delighted & grateful~

Inside the woods I wanna wander. Through the river I wanna saunter. Behind a tree I wanna fall down on my knees & lift up my hands to thank my God & my King!

Een gedachte

woensdag 21 januari 2015

~Uitzonderlijk & wonderlijk~

Hoe kan iets dat elke dag gebeurd zo uitzonderlijk wonderlijk, zo abnormaal speciaal & zo buitengewoon uniek zijn? De geboorte van een kind<3.

Een gedachte

dinsdag 20 januari 2015

~Het geheim van mijn moeder~ (13)

(Fictie) Ik had er maar kort over nagedacht en toen was ik weggegaan. Weg van hen die mij nooit hebben gewild. Weg van het leven dat nooit werkelijk voor mij was bedoeld. Op weg naar oma Door. Op weg naar de vrouw die mij misschien wel op weg zou kunnen helpen. Die mij misschien antwoorden zou kunnen geven op de vragen die ik m'n ouders niet wilde stellen.
Ik verlangde naar antwoorden als naar niets anders. Ik wilde heel veel weten. Ik wilde heel veel vragen stellen. Maar de boosheid had me tegengehouden om bij pa en ma te informeren. En het verdriet had in de weg gestaan om ze onder ogen te komen.
Met een wazige blik keek ik naar buiten. Bomen schoten voorbij maar de grauwe lucht leek niet te veranderen. Sinds de waarheid was verteld voelde ik me zo anders. Niet meer zoals ik me altijd had gevoeld. Alsof alle zekerheid die ik eens had gekend was verdwenen. Het was geen fijn gevoel. Ik voelde me verdwaald. Een beetje verdwaasd verdwaald.
Gistermiddag, toen niemand thuis was, ben ik op zoek gegaan naar oma's adres. M'n moeders adressen boekje in het laatje van het kastje op de gang leek me een goed begin. Helaas kon ik het daar niet in vinden. Heel even was er een hopeloos gevoel bij me omhoog gekropen. Hoe had ik kunnen denken dat ik oma's adres zo gemakkelijk zou vinden? Het zou vast nergens liggen of ergens op een plek die ik niet zou ontdekken.
Ik ging alle kasten in huis bij langs. Alle laatjes en alle hoeken en gaatjes. Totdat ik in mijn moeders kledingkast een klein kartonnen mintgroen doosje, verstopt achter haar broeken, vond. Even was ik wel verbaasd. Het voelde alsof ik een groot geheim had ontdekt. Voorzichtig tilde ik het dekseltje op. Er zat niet veel in. Wat oude foto's. Zwart wit foto's. Met mensen erop die ik niet herkende. Verder zaten er een paar brieven in. Ze waren aan mijn moeder geschreven. Afkomstig van Kim. Vast een oude schoolvriendin. Ik keek snel verder of ik kon vinden wat ik wilde. En toen ik op een afgescheurd papiertje een met pen geschreven adres zag staan werd ik blij. Vluchtig maar zorgvuldig tikte ik het adres in m'n telefoon. Ik zou het later op internet gaan uitzoeken. Met m'n rechterhand grabbelde ik verder in het doosje totdat ik plotseling de voordeur dicht hoorde vallen. En voordat m'n moeder me kon betrappen had ik het doosje snel en op precies dezelfde manier terug gelegd. Uiteindelijk was het vinden van mijn oma's adres toch nog best makkelijk geweest. Mits het adres echt van oma Door was. Maar daar zou ik straks snel genoeg achter komen.
Vanmorgen had ik m'n slaapkamer opgeruimd achtergelaten en het briefje op m'n bureau zouden ze gauw genoeg vinden. 'Hoi pa en ma. Ik ga voor een tijdje op bezoek bij een oude bekende. Hoe lang ik weg blijf weet ik niet maar maak jullie geen zorgen. Ik laat om de paar dagen iets van me horen. Hannah'.
De wolken klaarden wat op en ik voelde me iets beter. Ik was hopelijk onderweg naar een plek waar ik antwoorden zou vinden. En misschien zelfs een soort van rust. Vluchtig keek ik op m'n klokje. Nog maar twee uur reizen...

Een verhaaltje

zondag 18 januari 2015

~Variatie & verschil~

De één ziet er zus uit & de ander zo. De één houdt hiervan & de ander daarvan. En de één doet dit & de ander dat. Variatie en verscheidenheid. Veroordeel niet maar koester juist onze verschillen<3.

Een gedachte

zaterdag 17 januari 2015

~Awareness & healing~

I wish I could give you something. Just to forget for a while. What you didn't get. What you were supposed to get. But never got. Somebody once told me. A story 'bout a little girl who was. Surrounded by frustrated hearts. 'Cause they couldn't say goodbye & they didn't leave their past... They never taught her. How to love or about the truth. She grew up and got older. Now people stare and wonder why she rarely makes a right choice... I wish I could give you something. Just to forget for a while. But I know I can't. So I ask my King. To keep you safe.

Een gedachte

donderdag 15 januari 2015

~Hoe ondoorgrondelijk en onnaspeurlijk zijn Zijn wegen!~

Wanneer je begrijpt dat je de dingen die God doet en laat niet kunt en hoeft begrijpen, dan pas begrijp je.

Soms wil je het heel graag. Je wilt begrijpen waarom jouw dierbare vriendin veel te vroeg uit het leven is weggerukt. Je wilt begrijpen waarom je man je heeft verlaten voor een ander. En je wilt begrijpen waarom ziekte jou heeft getroffen. Je wilt begrijpen waarom er zo vaak oneerlijke dingen lijken te gebeuren in jouw leven. Het doet zo'n pijn en je wilt verschrikkelijk graag begrijpen waarom God deze dingen toestaat. En daarom vraag je Hem: 'Waarom?' Maar een antwoord komt er niet...

En dat maakt jou ergens wel boos. Gefrustreerd vraag je het Hem nog een keer en terwijl het stil blijft groeit jouw onbegrip...

Maar wat als God bewust stilzwijgt? Misschien krijg jij geen antwoord omdat je zelfs na een goede uitleg nog steeds niet zult begrijpen. Misschien zwijgt Hij omdat de bedoeling, van de pijnlijke dingen die zijn gebeurd, elk menselijk begrip te boven gaat. Of misschien krijg jij geen antwoord omdat God vindt dat jij niet hoeft te begrijpen.

Begrijpen wil je omdat je verlangt naar vrede in je hart. Begrijpen wil je omdat je hunkert naar rust in je hoofd. Begrijpen wil je omdat een leven met heel veel antwoorden zoveel aangenamer lijkt dan een leven met ontiegelijk veel vragen. Maar God weet dat jij zonder alles te begrijpen ook een prachtig leven kunt leiden. Een vreedzaam leven. Een verzadigd leven. Samen met Hem.

Het is menselijk om te willen begrijpen maar misschien is willen begrijpen niet altijd zo onschuldig als dat het klinkt? Misschien is hongerig willen begrijpen een obstakel die ons tegenhoudt. Om dichter tot God te komen. Misschien is wanhopig willen begrijpen een onzichtbare muur die ons weghoudt. Bij Gods onwankelbare waarheid. Misschien is willen begrijpen soms onze vijand? 

Wanneer jij God nogmaals vraagt: 'Waarom?' Dan hoopt Hij dat jij Hem op een dag volledig zult vertrouwen. Want ook al begrijp jij niet; Hij begrijpt wel. Alles. En soms is dat genoeg.

O, diepte van rijkdom, zowel van wijsheid als van kennis van God, hoe ondoorgrondelijk zijn Zijn oordelen en onnaspeurlijk Zijn wegen!
Romeinen 11:33

Een stukje

woensdag 14 januari 2015

~Lasten & schatten~

De tegenslag van destijds was toen een last maar nu is het een schat. Een kostbare schat die je voor altijd zal blijven koesteren. Het verdriet heeft jou laten groeien en de pijn heeft jou sterker gemaakt. De ellende van toen was destijds een kwelling maar omdat je ervoor hebt gekozen niet bitter en boos te reageren heeft deze ervaring van jou een mooier mens gemaakt<3.

Een gedachte

dinsdag 13 januari 2015

~Buigen & bidden~

Soms, door de egoïstische staat van ons denken, kunnen we zonden begaan waarvan we de ernst op dat moment niet inzien. Besef kan later komen. Spijt kan daarop volgen. En Hij staat altijd klaar om een hart vol berouw te omarmen en te vergeven.

En wanneer Mijn volk, waarover Mijn Naam is uitgeroepen, in ootmoed buigt en bidt, en zij Mijn aangezicht zoeken, en zij zich bekeren van hun slechte wegen, dan zal Ik vanuit de hemel horen, hun zonden vergeven en hun land genezen.
2 Kronieken 7:14

Een gedachte

maandag 12 januari 2015

~Het geheim van mijn moeder~ (12)

(Fictie) Ik was jong. Ik denk dat ik zes of zeven was toen ik bij oma Door ging logeren. Ze leeft in mijn herinneringen als een hele lieve vrouw. Oud was ze niet. Althans toen dacht ik van niet. Toch was mij verteld dat zij mijn oma was. En als kind heb ik eens een paar dagen bij haar door mogen brengen. Slechts één keer maar het was een lang bezoek en daardoor weet ik het nog heel goed.
Mijn moeder had me er met de auto naartoe gebracht, het was best een lange rit, en in de auto op weg naar haar toe vertelde m'n moeder me voor de allereerste keer over oma Door. Ik wist niet dat je twee oma's kon hebben en heel enthousiast werd ik daar niet van want bij mijn andere oma kwam ik helemaal niet graag. Op weg naar oma Door begon ik tegen het verblijf op te zien. Het zou maar voor een paar dagen zijn zei ma maar toch begon ik me beroerd te voelen. Wat als het verschrikkelijke dagen zouden worden?
Gelukkig verdwenen alle nare gevoelens zodra we oma's knusse huiskamer binnenstapten. Oma Door begroette me met een liefdevolle kus op m'n wang en stelde me gerust met haar zachte stem en lieve woorden. Ik voelde me meteen thuis. En oma Door was geweldig.
Op één foto kun je me in oma's grote stoel zien zitten. De stoel waarin ze me vaak eens een verhaaltje voorlas. Op een andere zie je me druk bezig, naast haar keukentafel staan. Koekjes bakken deden we bijna elke dag. Het was een enorm leuke tijd. Misschien zelfs wel de mooiste tijd van m'n leven. 
Ik kan me herinneren dat we elke dag samen ons blokje om deden. Vanaf oma Door's kleine flatwoning liepen we elke morgen naar de bakker, een paar straten verderop. En elke keer was ik degene die de broodjes voor ons ontbijt uit mocht zoeken. Ook kochten we altijd één broodje extra. En wanneer we op de terugweg langs de grote vijver liepen voerden we dat aan de eendjes die al op ons zaten te wachten.
Ook de middagen waren gezellig. Ook dan gingen we weer op pad. Langs winkels om heerlijke chocolaatjes te kopen en andere lekkernijen. Langs de speeltuin om even te spelen. Langs oma's buurvrouw die ons uitnodigde op de thee.
Ik denk niet dat ik mijn ouders en zusjes in die tijd heb gemist. Daarvoor had ik het te veel naar m'n zin. Wel weet ik nog dat ik had gehoopt dat ik nog lang bij oma Door mocht blijven. Maar helaas kwam er uiteindelijk toch een einde aan alle pret. M'n moeder stond op een middag plotsklaps voor de deur en nam me weer mee naar huis.
Bij ons afscheid moest ik veel huilen en thuis heb ik wekenlang, misschien zelfs maandenlang, lopen zeuren om nog een bezoek aan oma Door. Ze hadden keer op keer nee gezegd. Ik heb dat nooit echt begrepen. Nooit heb ik oma Door weer gezien.
Eén voor één pakte ik de oude foto's van de grond. En terwijl ik rustig begon op te ruimen en de fotoalbums op hun oude plek terug zette begon ik na te denken. Misschien was het nu tijd. Tijd voor een tweede bezoek aan oma Door.

Een verhaaltje

zondag 11 januari 2015

~Ingewikkeld & complex~

Hoe ingewikkeld is het leven & alles wat daarin plaats vindt? In ieder geval gecompliceerder dan ik tien jaar geleden dacht...

Een gedachte

~Irritatie & ergernis~

Eerder wekten jouw kortzichtige inzichten slechts ergernis bij me op & irriteerde ik me vooral wanneer je na goed nadenken alsnog domme dingen zei. Maar zat van het opkomen voor mezelf probeer ik jouw nalatigheid & lauwheid nu te accepteren. Althans, ik doe m'n best.

Een gedachte

zaterdag 10 januari 2015

~Het geheim van mijn moeder~ (11)

(Fictie)  Hoe lang was het nu geleden dat ik voor het laatst ergens zin in had? Meer dan een week en dat was vlak voordat ma had besloten eerlijk tegen mij te zijn.
Het ging niet goed met me. Al wilde ik dat wel heel graag. Ik wilde graag dat de zwaar gevallen woorden van vorige week niets met me hadden gedaan. Maar het had me wel geraakt en het was alsof ik mijn gedachten kon horen dwalen. Het voelde alsof ik hulpeloos verdwaald in m'n eigen gedachten rond zwierf.
Ik wist niet meer wat ik moest denken. Waarin ik moest geloven. Wat waar was en wat niet. Het voelde een beetje alsof ik mezelf was kwijt geraakt. Ik was altijd de dochter van mijn ouders geweest. De grote zus van m'n zusjes. En de beleefde kleindochter van opa en oma. Maar dat alles was ik nu niet meer.
Ik kon me er zelf maar nauwelijks toe zetten om uit bed te kruipen. M'n slaapkamer was een zootje en ik voelde nog steeds geen drang om het op te gaan ruimen. Naar school was ik sinds mijn moeders bekentenis al niet meer gegaan en ik had ook niet het gevoel dat ik snel weer zin zou krijgen om überhaupt iets te gaan doen.
Het eenzame gevoel dat bij mij die avond naar binnen was gekropen was niet verdwenen. Ik had er wel op gehoopt. Dat het beter zou gaan naar mate de dagen verstreken maar dit nare gevoel was alleen maar gegroeid. Het maakte dat ik me raarder voelde dan ik me ooit eerder heb gevoeld. Zo onbelangrijk. Zo lusteloos. Zo naar. En alle dagelijkse bezigheden die voor een ander vast heel belangrijk leken deden er voor mij niet meer toe.
Toch wist ik dat ik hier niet voor altijd, opgerold en veilig in m'n warme bed, kon blijven liggen. Zo lang ik hier lag hoefde ik niet op zoek naar antwoorden. Hoefde ik niet na te denken over morgen. Over de toekomst. Over wat nu. Ja, ik lag hier wel prima maar ik wist dat het niet lang meer zou duren totdat m'n ouders zich met mij zouden gaan bemoeien. En dat werd mijn drijfveer om toch op te staan.
Verspreid over m'n hele kamer lag rommel. Lege chips zakken. Blikjes cola. En ook vooral veel foto's met hier en daar een open liggend foto album. Ik had ze allemaal bekeken. Elke foto. Stuk voor stuk. Er waren zoveel foto's voorbij gekomen die mij ergerden en pijn deden. Toch waren er een paar foto's van momenten waar ik met veel plezier aan terug dacht. Het waren de foto's van mijn bezoek aan oma Door, best heel lang geleden.

Een verhaaltje

vrijdag 9 januari 2015

~God & Jezus~

De geboorte van Jezus is als een vreugdevolle levensveranderende gebeurtenis. Het leven van Jezus is als een liefdevolle levensles. En de dood van Jezus is als een vurige liefdesbrief, van God de Vader, aan ons geschreven<3.

Een gedachte

donderdag 8 januari 2015

~Caring & healing~

Sometimes we need to take good care of ourselves before we're diving into new adventures.

Een gedachte

woensdag 7 januari 2015

~Meningsuiting & vrijheid~

God is het Die een ieder van ons een vrije wil heeft gegeven; ernaar verlangend dat wij op die manier de ultieme vrijheid op een dag zullen ontmoeten. En of deze ontmoeting plaats zal vinden of niet; we zijn het, dankzij Gods geschenk aan ons, altijd aan elkaar verplicht om de mening van een ander te tolereren.

Een gedachte

~'Kom tot Mij, allen die vermoeid & belast zijn'~

Nog steeds hoorde ze haar moeders bemoeierige stem in haar hoofd nadreunen. "Het is echt beter zo. Je zult het gauw genoeg merken. Dit is het beste voor jou". Maar waarom kwam haar gevoel dan niet overeen met die veelbelovende woorden? Ze had zich vaker misdragen. Gelogen tegen haar ouders. Gespijbeld van school. Ze had zelfs eens een oogschaduw en lippenstift gestolen uit het winkeltje tegenover de bakker. Maar het schuldgevoel dat nu aan haar knaagde was groter. Veel groter. En dat terwijl niemand haar had gezegd dat dit nare gevolgen kon hebben. Het was zelfs niet verboden en iedereen was het erover eens geweest. Haar ouders. Haar vriendinnen. Alleen zijzelf had getwijfeld. Met ogen vol tranen ging ze voor de lange spiegel in haar slaapkamer staan. Ze trok haar wijde shirt wat omhoog om haar buik te kunnen zien. Zachtjes wreef ze over de plek waar een week geleden nog een baby aan het groeien was geweest. De kleine had zich vast afgevraagd waarom niemand hem wilde. Bruut hadden ze hem van het leven beroofd. Geen kans hadden ze hem gegeven. Snel liet ze haar shirt zakken. Haar hart deed pijn. Haar tranen bleven stromen. En ze wist helemaal niet zo zeker of tijd wel werkelijk alle wonden zou helen, zoals moeder dat zo mooi had gezegd... Kom bij Mij. Ik zal je tranen drogen.

Hij had het geprobeerd maar het was hem niet gelukt. Eerst wel. Toen hij de kwetsende waarheid had verteld en zijn vrouw hem had vergeven had hij zich voor heel even heel goed gevoeld. Sterk. Alsof hij nooit weer een misstap zou maken. Alsof hij nooit meer in de verleiding zou komen. Maar dat overtuigende gevoel ebde langzaam weg naarmate de weken verstreken. In het begin irriteerde het hem lichtelijk dat vrouwelijk schoon hem weer opvallend op begon te vallen. Hij dacht ergens het gevoel te hebben dat hij eigenlijk niet wilde kijken maar zijn ogen deden het toch. Zijn gedachten die een paar weken lang in aangename vrijheid hadden geleefd werden langzaam maar zeker weer in allerlei smerige en vunzige plekken gevangengenomen. Hij had ertegen gevochten. Hij had geprobeerd de boeien waarmee ze hem vastbonden van zich af te slaan. Maar een paar maanden na zijn herhaalde belofte van trouw aan zijn vrouw verviel hij alweer in de verslindende opwinding die de betoverende meiden op zijn computerscherm bij hem opwekten. Het gaf hem een nare nasmaak. Het maakte hem onzeker. En het maakte hem angstig. En bang voor wat de toekomst zou brengen kroop hij steeds dieper weg in de wereld van leugens en lust... Kom bij Mij. Ik zal je helpen.

De onwaarheden deden haar niets meer. En ze was doof geworden voor de gevoelens van anderen. Het kon haar niets meer schelen wanneer ze een ander pijn moest doen om zelf te kunnen bereiken wat ze wilde. Ze was nog lang niet daar waar ze wilde zijn dus het was gewoon nodig dat anderen haar met rust lieten. Haar haar gang lieten gaan. Geen vragen stelden. Maar dat begreep niet iedereen. De achterdocht thuis was gegroeid en haar moeder hield haar constant in de gaten. Vanmiddag had ze al twee keer gevraagd of ze wel echt alle broodjes had opgegeten die ze vanmorgen aan haar had meegegeven. Natuurlijk waren die bij aankomst op school meteen in de prullenbak verdwenen maar ze zei alleen dat wat haar moeder graag wilde horen. Ook vroeg haar moeder meerdere malen waarom ze geen zin had in een chocolade brownie. Dat was toch altijd haar favoriet geweest? Na een afwezig antwoord besloot ze naar haar slaapkamer te vluchten onder het mom van een hoop huiswerk dat ze nog moest maken. In werkelijkheid hoefde ze maar weinig voor school te doen. Starend naar het witte plafond lag ze op haar bed na te denken over hoe lang ze haar buikspieroefeningen vandaag moest doen om morgen een lager cijfer op de weegschaal te zien staan. Ze voelde een traan bij haar slaap naar beneden glijden. Het deed haar ergens wel pijn dat ze zichzelf leek te zijn verloren. Ergens diep van binnenin was er wel iets dat verlangde naar een heel ander leven. Maar dat leek niet meer reëel. Niet iets dat ze ooit nog zou kunnen krijgen... Kom bij Mij. Ik zal jou gelukkig maken.

Wanneer er niemand is die jouw pijn en moeiten begrijpt. Wanneer er niemand is bij wie jij met jouw zorgen terecht kunt. En wanneer er niemand is die jou tot steun kan zijn dan wil God in de stilte tot jou spreken. Hij is de stem die jou roept om in Hem de oplossing te vinden die jij in je eentje nooit zal kunnen vinden en die geen ander jou kan geven.

Want de ogen van de HEERE trekken over de hele aarde, om Zich sterk te bewijzen aan hen van wie het hart volkomen is met Hem.
2 Kronieken 16:9

Een stukje

dinsdag 6 januari 2015

~Ongeloof & onbegrip~

Alleen een mens die alles graag wil verklaren kan moeilijk geloven in dat wat hij niet ziet. Alleen een mens die volledig wil snappen vindt het soms te ingewikkeld om te geloven in God. Maar ondanks ons onbegrip zal Hij niet verdwijnen. Ondanks ons ongeloof is Hij, Die ondoorgrondelijk is, er toch.

Een gedachte

zondag 4 januari 2015

~Darkness & lies~

Did he ever tell you that things will never get better? Did he ever whispered that joy will never come your way? Watch out for the father of lies 'cause he is a liar and when he lies, lies, lies... Be aware, do never sleep. Be aware, of his oldest trick. Lies, lies, lies. Did he ever surrounded your life in shady darkness? Did he ever got you believin' that there is no way back? He lied, lied, lied!

Een gedachte

~Keuze & kiezen~

Je hebt de keuze maar je durft niet te kiezen. Omdat je denkt dat het jou ontbreekt aan lef & moed. Omdat je gelooft dat jij niet sterk genoeg zult zijn. Omdat je van mening bent dat het voor een ander wel maar voor jou niet is weggelegd. Je hebt de mogelijkheid om te kiezen maar angst houdt jou tegen. De radeloosheid wil jou doen laten geloven in leugens... Zodat je nooit de keuze zult maken. Voor verandering. Voor een ommekeer. Voor een stap vooruit...

Een gedachte

vrijdag 2 januari 2015

~Strength & weakness~

It's dark though it is light. It's sad though I am glad. My eyes do wanna cry. But my heart puts on a smile. It's confusing though it's clear. 'Cause You give and take away. Oh, how I wanna scream. Still You are my calm inside. And for so long make me remember... That Your strength is made perfect in my weakness.

Maar Hij heeft tegen mij gezegd: Mijn genade is voor u genoeg, want Mijn kracht wordt in zwakheid volbracht. Daarom zal ik veel liever roemen in mijn zwakheden, opdat de kracht van Christus in mij komt wonen.
2 Korinthe 12:9

Een gedachte

~My Battle~

Don't know how to explain
can't find the right words
can't find the right words
But I can feel it deeply inside
the hardest thing is absolutely
not being able to do what I want
What I want you know

I feel like a girl that has been robbed
robbed of her health
a power so valuable
Was taken from me just like that
this precious thing it's gone it's gone &
I'm not being able to do what I want
What I want you know

You know sometimes
all I wanna do is run
and dance like I used to, I'll wait
You know sometimes
all I wanna do is live
See things I've never seen
Go places I've never been

But at this moment I can't so I'll wait
until that day I'll pray and wait

'Cause all I can do is wait
Pray and wait
And be thankful for the things You have given
Even if my flesh will fail
You'll be the strength of my heart
Forever

Een liedje