donderdag 31 december 2015

~2015 & 2016~

2015. Een onmisbaar jaar. En een heerlijk jaar. En een boeiend jaar. En een vermakelijk jaar. Maar vooral een onmisbaar jaar. Zoals eigenlijk elk jaar van mijn leven. Maar 2015 ook zeker. Want al vanaf het begin wist hij zich te vullen met waardevolle, bijzondere en leerzame momenten. Allemaal onmisbare gebeurtenissen. Waarvan ik er absoluut geen had willen missen. Was het dan allemaal alleen maar geweldig? Nee, dat niet. Maar de mooie dingen overtroffen verre de minder leuke dingen. 2015 was daarom top. En ik dank mijn God daarvoor. Want Hij was het Die voor mij zorgde en Hij is het Die ook in 2016 over mij zal waken<3.
 
Een oud & nieuw-gedachte

maandag 28 december 2015

~Doe een ander geen verdriet~

(Fictie) "M'n vader keerde mij z'n rug toe en weigerde langer naar mij te luisteren. Ik voelde de opgekropte pijn, die ik tijdenlang goed had verstopt, tot diep in mijn ziel. Ik voelde het verdriet, dat al jaren stilletjes in mij leefde, krachtiger dan ooit. En raar genoeg flitste m'n eigen zoon door mijn gedachten. Al had die hier helemaal niets mee te maken. Toch?

Alles wat ik van m'n vader wilde was een stukje erkenning. Iets van een beetje begrip. Maar eigenlijk niet alleen dat. Het liefst wilde ik een bekentenis. Dat is waar ik het meest naar verlangde. Van hem horen dat ik inderdaad recht had op een verontschuldiging. Van hem.

Maar m'n vader ontkende in alle toonaarden. Ik weet ook niet zo goed of ik anders had verwacht... Maar hij reageerde precies zoals hij z'n hele leven was geweest; koud, eigenwijs en egoïstisch. Hij had geen fouten gemaakt. Zei hij. Hij had mij niets tekortgedaan. Zei hij. En terwijl die leugens mij gigantisch tergden moest ik alwéér denken aan m'n eigen zoon. Maar die had hier helemaal niets mee nodig. Toch?

Of misschien toch wel? Want was het niet zijn teleurgesteld gezicht geweest, omdat ik voor de zoveelste keer geen moeite nam om tijd met hem door te brengen, dat mij deed denken aan vroeger? Waren het niet zijn tranen geweest, omdat ik wederom veels te hard en afstandelijk op hem had gereageerd, die mij terugvoerden naar mijn eigen verleden? Een verleden dat eenzaam was geweest. Frustrerend zo nu en dan. En pijnlijk ook vooral. Omdat mijn vader er niet voor mij was geweest zoals ik dat toen wel heel graag had gewild.

Ik proefde de zelfmeelijwekkende woede die rondom mijn vader hing. En ineens besefte ik mij dat hij waarschijnlijk nooit zal veranderen. En dat ik bij hem waarschijnlijk niet zal vinden waarnaar ik bij hem zocht; een stukje genezing. Of een stukje verlichting. En gek genoeg besefte ik mij ook ineens dat ik over twintig jaar niet in diezelfde stoel wilde zitten als waar mijn vader nu in zat... Kijkend in de bedroefde ogen van mijn eigen zoon..."

Alles dan wat u wilt dat de mensen u doen,
doet u hun ook zo,
want dat is de Wet en de Profeten.
Mattheüs 7:12
..................................................

Een verhaaltje

zondag 27 december 2015

~Celebrate life:)!~

Celebrate life! Because if you won't... Nobody else will do it for you.

Een gedachte

donderdag 24 december 2015

~Jezus~

Kostbare wijsheid kwam ons vergezellen. Wonderbaarlijke kracht kwam ons bijstaan. Vlekkeloze waarheid kwam ons omringen. Onvoorwaardelijke liefde kwam ons verblijden. En onverdiende genade kwam ons redden. Toen Jezus werd geboren<3.

En de engel zei tegen hen: Wees niet bevreesd, want zie, ik verkondig u grote blijdschap, die voor heel het volk wezen zal, namelijk dat heden voor u in de stad van David de Zaligmaker geboren is; Hij is Christus, de Heere.
Lukas 2:10&11

Een kerst-gedachte

woensdag 23 december 2015

~Soms voel je het niet...~

Soms voel je het niet. De warmte van de zon. De verkoeling van de wind. En de schoonheid van het leven. Maar dat betekent niet dat deze dingen er dan ook echt niet zijn...

Een gedachte

dinsdag 22 december 2015

~Vrede op aarde~

Wat zou dat mooi zijn hè? Vrede op aarde. Op de gehele aarde. Een vrede die eendracht zal brengen. Een vrede die prachtige dingen zal ontketenen. Zoals geven om mekaar. Omzien naar mekaar. Houden van mekaar. Zorgen voor mekaar. Een vrede die haat, oorlog en pijn compleet uit zal roeien.

Vrede op aarde.

Door iedereen en voor iedereen. Ja! En wanneer de hele aarde door vrede zal worden overspoeld zullen we vast nooit meer naar een betere wereld hunkeren. Dan zal ieder mens waarschijnlijk heel tevreden en gelukkig zijn.

Vrede op aarde.

Het klinkt zo heerlijk maar ik keek gisteren nog naar het nieuws en vrede op aarde lijkt er verdrietig genoeg eerst nog even niet te komen. Ook al zingen we er elk jaar wel weer over. In december. Aan het einde van het jaar. In de eerste plaats natuurlijk omdat dit een traditie is. Maar ik denk ook omdat velen van ons het echt ontzettend graag zouden willen.

Vrede op aarde.

Het zou geweldig zijn. Het zou buitengewoon zijn. En ook zo aangenaam vredig. En sommigen van ons weten dat deze droom op een dag werkelijkheid zal worden.

Maar tegelijkertijd zien en ervaren we ook dat die dag nog niet is aangebroken. Simpelweg omdat niet iedereen vrede op aarde wil. Omdat niet iedereen met dit hoopvolle lied meezingt. En omdat Gods machtige ingrijpen nog niet heeft plaatsgevonden.

Vrede op aarde.

We mogen er wel naar verlangen. Omdat het niet iets is dat nooit zal zijn. Omdat het geen onwerkelijk ideaalbeeld is. Maar misschien zouden we tot die tijd beter onze zinnen kunnen zetten op iets dat vandaag al wel een verschil zal kunnen maken?

Vrede in ons hart.

Daarvoor hebben we namelijk niet de gehele mensheid nodig. Daarvoor hoeven we niet te wachten op degenen die geen vrede voor ogen hebben. Daarvoor moeten we alleen ons eigen hart induiken. En de boosheid eruit gooien. De bitterheid vernietigen. En de wrok loslaten.

En heel misschien zal vrede op aarde dan toch een klein stukje dichterbij komen<3...

שלום עליכם. Sjalom aleechem. Vrede zij met u.  

Vrede laat Ik u, Mijn vrede geef Ik u; niet zoals de wereld die geeft, geef Ik die u.
Johannes 14:27a

Een stukje

Zie ook:
~Gods volmaakte plan; de geboorte van Jezus~

vrijdag 18 december 2015

~Wij leven omdat God ons liefheeft~

De liefde van God. Je kunt er niet omheen. Of je nu gelooft of niet. Want Zijn liefde is met jou elke dag. Het is wat jou overeind houdt. Het is wat jou staande houdt. Niet alleen jou maar ook mij. En ook hun en ook zij. Ieder mens leeft omdat God ons liefheeft.

Want het is door Zijn liefde dat Hij ons wilde. Het is door Zijn liefde dat Hij ons bedacht. En het is door Zijn liefde dat Hij ons schiep. Zonder Zijn liefde zouden wij niet zijn geboren.

Ja, het is door Zijn liefde dat wij zijn. Het is door Zijn liefde dat wij existeren. Het is door Zijn liefde dat wij leven. Zonder Zijn liefde zouden wij niet bestaan.

De liefde van God. Je kunt het niet ontwijken. Of je nu gelovig bent of niet. Want als jij mens bent, en dat ben jij, dan word je elke dag door Zijn liefde aangeraakt. Zachtjes en teder. Vol overgave. Misschien onopvallend voor jou. Maar wel heel bewust door Hem.

Want het is Zijn liefde die jou ontwaakt wanneer je wakker wordt. Het is Zijn liefde die jou beweegt wanneer jij in jouw dag rondwandelt. En het is Zijn liefde die jou laat uitrusten wanneer je slaapt.

Nee, niemand heeft Zijn liefde verdient. Want voordat wij werden verwekt hebben wij helemaal niets gedaan dat geweldig was, dat goed was of dat briljant was. En toch liet Hij ons ontstaan... Omdat Hij van ons houdt.

Nee, niemand verdient Zijn liefde. Want in ons leven hebben we allemaal wel eens iets gedaan dat dom was, dat fout was of dat slecht was. En toch laat Hij ons ademen... Omdat Hij van ons houdt.

En omdat Zijn liefde voorbij onze tekortkomingen gaat. Voorbij onze verstandeloze keuzes en zondige beslissingen. Voorbij onze zwakheden en imperfecties.

Doen wij Hem verdriet, dan blijft Hij van ons houden. Doen wij Hem tekort, dan blijft Hij van ons houden. Doen wij mekaar pijn, dan blijft Hij van ons houden. Doen wij mekaar onrecht aan, dan zelfs nog blijft Hij van ons houden. Frustreren wij, pesten wij, bedroeven wij. Hij blijft van ons houden. Haten wij, tergen wij, kwellen wij. Hij blijft van ons houden. Nee, niet van ons verkeerde gedrag. Maar van ons. Niet om wat wij doen. Maar om wie wij zijn.

Ja, Zijn liefde gaat diep. Dieper dan diep. Immens diep. Onbeschrijflijk diep. Ja, Zijn liefde is standvastig. Wankelt niet. Veranderd niet. Ja, Zijn liefde voor ons is vurig. Intens. En heel erg sterk.

En het is deze Liefde die ons elke dag weer de kans geeft om Zijn liefde te gaan zoeken. Het is deze Liefde die elke dag verlangend hoopt dat wij Zijn liefde in Zijn complete volheid zullen gaan vinden. Zodat we Zijn liefde elke dag van dichtbij mogen gaan ervaren...

Van heel dichtbij. Want er is meer. Meer van Zijn liefde. Onder andere geopenbaard in Zijn schepping. Blootgelegd in Zijn Woord. En onthult in de dood van Zijn Zoon; Yeshua.

Het is een Liefde die ons continue wil omringen. Een Liefde die ons blij wil maken, ons rust wil geven, ons kracht wil schenken. Een Liefde die ons overvloedig wil vullen. En een Liefde die permanent in ons wil wonen als wij bereid zijn om Zijn liefde te erkennen, te omarmen en te beantwoorden.

De liefde van God. Hoe dan ook; je kunt er niet zonder. Ook niet als je niet in Hem gelooft. Want Hij houdt van jou. En Hij houdt van mij. En enkel en alleen daarom leven wij!

Mijn tijden zijn in Uw hand.
Psalmen 31:16a

Een stukje

Zie ook:
~We denken soms dat het vanzelf gaat...~

woensdag 16 december 2015

The God of Israel

 
There's only one true God. The One Who invented, created and gave life!

~Geduldig wachten~

In geduldig wachten ligt een beloning. Ook als je uiteindelijk niet krijgt waarop je wacht.

Een gedachte

dinsdag 15 december 2015

~Heb plezier~

(Fictie) "Het viel me op. Steeds vaker zapte m'n man naar zenders zoals Animal Planet en National Geographic. En schijnbaar was hij nu ook op de hoogte van de documentaires op twee. Zwemmende bevers en een vorige keer iets over de ijsvogel ofzo. Hij had het opgenomen. Maar het was niets voor hem. Hij had z'n leven lang niet eenmaal naar de natuur omgekeken en toch zat hij nu werkelijk gefascineerd naar het beeldscherm te kijken.

Er was iets aan de hand met hem. Ik bedoel. Dat wist ik wel. De dokter had gezegd dat hij, nu nog, de lichte vorm van Alzheimer had maar dat ik er rekening mee moest houden dat zijn vergeetachtigheid erger kon worden. Maar het leek erop dat dit iets heel anders was. Het was wel vreemd maar het had ook iets moois. Iets puurs bijna. En het was iets nieuws. En dát vooral was best wel verfrissend.

Voor mij dan. Voor iemand die altijd met een man heeft geleefd die maar zelden nieuwe dingen uit wilde proberen. Het moest altijd zo en niet anders en daarom was het ook altijd zo gegaan en niet anders. Ik moet eerlijk zeggen dat mij dat soms best een beetje heeft verveeld. Altijd dezelfde kleren. En moest er iets nieuws komen dan kwam er altijd iets wat precies op het oude leek. Altijd hetzelfde eten. Iets nieuws proberen wilde hij niet en zo hebben we ons hele leven Hollandse pot gegeten. Altijd dezelfde vakantie. In een hotelletje niet heel ver hier vandaan, omdat het hem daar zo goed beviel. En altijd dezelfde tijden waarop de dingen moesten gebeuren. En ook naar buiten wilde hij nooit heel graag. Zelfs in de zomers niet. En in de winters zat hij alleen maar binnen.

Daarom overdonderde hij mij daarnet ook zo. Want hij liet me weten dat hij straks even een loopje naar het park gaat maken. Gewoon even een frisse neus halen. En het oude brood dat nog in de kast ligt neemt hij mee voor de eendjes. En ik mocht ook mee als ik zin had, zei hij. Ik wist niet wat ik hoorde.

Maar natuurlijk wil ik mee. En nu sta ik in de keuken. Onder het mom van; even kijken of we nog wel wat oud brood hebben liggen. Maar in werkelijkheid... In werkelijkheid wil ik niet dat hij mijn blije tranen ziet..."

Ja, indien de mens vele jaren leeft,
laat hij zich dan al die tijd verblijden.
Prediker 11:8a
..................................................

Een verhaaltje

~Nevel en zonnestralen~

Mist en zon. Wat een prachtige combinatie:)!

Een gedachte

maandag 14 december 2015

~Ondanks alles~

Ik kan wel klagen en wel zeuren
over het leven waarvan ik nooit heb gedroomd.
Gevangen door zwakte en irriterende grenzen.
Als een stilstaande rivier
waar nooit een avontuurlijke golf doorheen stroomt.

Ik kan wel mokken en wel morren
over het leven waarnaar ik nooit heb verlangd.
Beperkt door ziekte en pijnlijke gevolgen.
Als een stukje bosgrond
dat nooit de warmte van een zonnestraal opvangt.

Maar ik wil niet negeren;
het volledige plaatje
en slechts alleen zien;
zijn donkerste kleuren.
Geklad hier en daar,
geschilderd in schaduwen,
vastbesloten om mij
te laten treuren.

Nee, ik wil niet negeren;
de kleurrijke tinten
die soms wat verstopt maar
ook vaak volop aanwezig.
Mijn doek versieren,
mijn leven plezieren,
Zijn liefde, Zijn zegen,
allemaal zomaar gekregen.

Ja, ik kan wel zuchten, keer op keer weer, 
omdat het leven mij niet altijd gezellig toelacht...

Maar ik heb zo'n vermoeden,
dat als ik dat zou doen,
ik dan zal vergeten,
dat ik ondanks alles,
ook nog zoveel heb,
om van te genieten,
dat ik ondanks alles,
ook nog zoveel meemaak,
dat geweldig is,
en dat ik ondanks alles,
een leven leef dat toch eigenlijk best wel heel erg mooi is<3.

Een gedicht

donderdag 10 december 2015

~Gehoorzaamheid~

Dit woord zal misschien ietwat ouderwets klinken. Alsof het een woord van vroeger is. Van toen. Een woord waar we misschien helemaal niet zo blij van worden omdat het ook nog eens zo streng klinkt. We gebruiken het woord wel. Maar dan het liefst in verband met onze kinderen. Want die moeten immers luisteren en doen zoals wij dat zeggen, juist? En wij? Wijzelf zijn inmiddels allang geen kinderen meer dus wij bepalen het zelf wel. Toch?

Ons woordenboek houdt van elk woord dus uiteraard kunnen we ook dit woord daar gewoon in vinden: Gehoorzaamheid. Het betekent:
Situatie dat een persoon bereid is om te doen wat van hem wordt gevraagd.

Gehoorzaamheid. We zijn misschien niet zo dol op dat woord maar geen enkele christen ontkomt eraan. Want ook al zijn wij volwassen, wij zijn tevens ook kinderen. Kinderen van de Allerhoogste. En zoals we weten; er wordt verlangt van kinderen dat ze gehoorzamen. En gehoorzamen ze niet dan zitten daar vanzelfsprekend consequenties aan verbonden...

Oeh, ook dat klinkt best wel weer streng. Maar ondanks de negatieve lading die het woord gehoorzaamheid met zich mee lijkt te dragen wil ik in dit stukje juist graag laten zien dat gehoorzaamheid vooral ook heel waardevol en invloedrijk kan zijn.

Want het zijn de gehoorzame mensen die verstandig zijn. En het is hun steeds groeiende bedachtzaamheid dat hen in staat stelt om te doen wat God van hen vraagt. Keer op keer weer. Wat hen vervolgens weer maakt tot volhouders. Want ondanks de worsteling en moeite, dat gehoorzaamheid zo nu en dan met zich meebrengt, blijven ze toch gehoorzamen. En het zijn de gehoorzame mensen die juist daardoor en daarvoor worden beloont.

Laten we niet vergeten ook even een kijkje te nemen in de Bijbel want juist door Zijn Woord zullen we waarschijnlijk nog beter gaan begrijpen waarom gehoorzaamheid zo belangrijk is.

Vervul je taak ten behoeve van de Heere, je God, door in Zijn wegen te gaan, en door Zijn verordeningen, Zijn geboden, Zijn bepalingen en Zijn getuigenissen in acht te nemen, zoals geschreven staat in de wet van Mozes, opdat je verstandig zult handelen bij alles wat je doet, bij alles waar je je op richt.
1 Koningen 2:3

Wie in de Zoon gelooft, heeft eeuwig leven, maar wie de Zoon ongehoorzaam is, zal het leven niet zien, maar de toorn van God blijft op hem.
Johannes 3:36

En wij zijn Zijn getuigen van deze dingen, en ook de Heilige Geest, Die God gegeven heeft aan hen die Hem gehoorzaam zijn.
Handelingen 5:32

Jezus antwoordde en zei tegen hem: Als iemand Mij liefheeft, zal hij Mijn woord in acht nemen; en Mijn vader zal hem liefhebben, en Wij zullen naar hem toe komen en bij hem intrek nemen.
Johannes 14:23

Wanneer we deze teksten lezen is het net alsof we zonder onze gehoorzaamheid aan God niets zullen gaan ervaren of niets zullen mogen krijgen van dat alles waar we als christenen zo naar verlangen. Zijn liefde. Welke heerlijk is en perfect. Zijn aanwezigheid. Diep en altijd aanwezig. Het eeuwige leven. Zonder tranen en zonder pijn. Al dat soort buitengewone dingen.

Ja, God verlangt ernaar dat wij Hem zoeken en vinden. Maar vervolgens verlangt Hij er ook naar dat wij ervoor zullen kiezen om Hem te gehoorzamen. Wat betekent; dingen doen en dingen laten; omwille van Hem. Zoals een ouder graag wil dat hun kind gehoorzaam zal zijn zo verlangt ook God ernaar dat wij, Zijn kinderen, naar Hem zullen luisteren.

En net als onze eigen kinderen weten we niet altijd waarom we moeten gehoorzamen of waar het goed voor zal zijn als wij zullen gehoorzamen. Maar wel weten we dat onze Vader betrouwbaar is en dat Hij écht weet wat goed voor ons is.

En ook weten we dat Hij, als het misgaat, en wij niet gehoorzaam zijn, toch voor ons klaar blijft staan en ons zelfs onze ongehoorzaamheid vergeeft wanneer wij vol oprechtheid spijt betuigen.

Wie zegt in Hem te blijven, moet ook zelf zo wandelen als Hij gewandeld heeft.
1 Johannes 2:6

Een stukje

~Passed all the pain~

Sometimes, when you get passed all the tears. Passed all the grief. Passed all the pain. There is this place. Where you don't feel a thing anymore. It's a cold place. A dark place. And it's in this place where God wants you to know. 'Cause knowing is the only thing that we can hold on to when feeling has become a stranger.

Een gedachte

maandag 7 december 2015

~Belangrijke dingen~

Er zijn voor ons zoveel dingen die belangrijk lijken. Persoonlijk gezien. Landelijk gezien. Maar ook wereldwijd gezien. Allerlei dingen. Die wij belangrijk vinden. Die wij als belangrijk bestempelen. Die wij als belangrijk zien. Dingen waarnaar we verlangen. Dingen waarvan we overtuigd zijn. Dingen waarvoor we ons best doen. Dingen waarvoor we soms zelfs veels te ver gaan. Dingen. Ogenschijnlijk belangrijke dingen. En toch kan ik het niet laten om mezelf af te vragen of God, Die weet wat werkelijk belangrijk is, onze belangrijke dingen ook altijd net zo belangrijk vindt... Is dat wat wij belangrijk vinden wel echt zo belangrijk?

Een gedachte

~Loslaten~

Soms is loslaten nodig. Zoals het loslaten van beschuldigingen en verwijten. Zodat je die schone lei een eerlijke kans kunt geven.

Een gedachte

zondag 6 december 2015

~Loslaten~

Soms is loslaten nodig. Zoals het loslaten van bepaalde verwachtingen en hooggelegde latten. Zodat je niet langer zo snel teleurgesteld zult raken.

Een gedachte

~De treurige afwezigheid van liefde~

Liefde<3.

Soms mis ik haar.

Vooral op de momenten wanneer ik graag wil dat er wat meer van haar zou zijn. Dat er wat meer van haar wordt gevoeld en wat meer van haar wordt weggegeven. Dat er wat meer voor haar wordt gekozen en wat meer voor haar wordt geleefd.

Momenten waarop ik hoop dat de liefde als een warme deken over een ieder van ons zal vallen.

Liefde<3.

Soms mis ik haar.

Vooral op de momenten wanneer ik zie, hoor en voel dat trots, jaloezie en verwijt het van haar winnen. Dat boosheid, afschuw en angst zegevieren. Dat egoïsme, zelfzucht en hoogmoed belangrijker dan haar worden gevonden.

Momenten waarop ik herken dat de liefde hardvochtig voor deze dingen aan de kant wordt geschoven.

Liefde<3.

Soms mis ik haar.

Vooral op de momenten wanneer ik meemaak wat haar afwezigheid veroorzaakt. Wat haar afwezigheid bereikt. Wanneer ik meemaak wat het ontbreken van haar met mensen doet en met de omstandigheden waarin wij soms zitten.

Momenten waarop ik beleef dat het leven zonder de liefde eigenlijk helemaal niet zo leuk is.

Liefde<3.

Soms mis ik haar.

En dan vooral op de momenten wanneer ik besef dat alles met iets meer van haar zoveel fijner had kunnen zijn. Zoveel aangenamer. Zoveel beter. Zoveel kostbaarder. En zoveel mooier...

De liefde<3. Soms mis ik haar. Enorm.

Maar heb voor alles vurige liefde voor elkaar, want de liefde zal een menigte van zonden bedekken.
1 Petrus 4:8

En het tweede, hieraan gelijk, is dit: U zult uw naaste liefhebben als uzelf. Er is geen ander gebod groter dan deze.
Markus 12:31

En nu blijven geloof, hoop en liefde, deze drie, maar de meeste van deze is de liefde.
1 Korinthe 13:13

Een stukje

zaterdag 5 december 2015

~Loslaten~

Soms is loslaten nodig. Zoals het loslaten van verontrustende en nare gevoelens. Zodat je opnieuw kunt beginnen met frisse en vol goede moed.

Een gedachte

vrijdag 4 december 2015

~Liefde die diep gaat~

De liefde die mensen dwars door boosheid, frustratie en verdriet heen blijven voelen en blijven geven is supergroot en gaat superdiep. De liefde die het van deze soms kwellende gevoelens wint, die is echt<3.

Een gedachte

In pain we grow

 
Zouden we ook net zoveel hebben geleerd wanneer het leven alleen mooie dagen kende?

~Over een lege kamer en een Man die op jouw deur klopt~

Stel, je hart is een huis en je hebt een oude goede vriend van je uitgenodigd om daar samen met jou wat tijd door te brengen.

Eigenlijk omdat er iets is dat jij hem wilt vertellen en wilt laten zien. Iets aparts. Iets ongewoons. Iets waar je sinds je daar woont al erg weinig van snapt. Iets dat er altijd al was maar waar je nooit je vinger op hebt kunnen leggen.

Het is dat kamertje. Dat raadselachtige kamertje in het midden van je huis. Dat tot nu toe altijd heeft leeggestaan. Niet omdat je het nooit hebt willen vullen. O jawel, dat heb je zelfs ontiegelijk vele keren geprobeerd. Maar omdat je het niet schijnt te kunnen vullen. Want alles wat jij erin zet wordt onmiddellijk weer terug je gang ingeduwd.

En dat heeft je altijd dwars gezeten. Alsof het niet klopt. Alsof er iets mist. Alsof die kamer wel vol hoort te staan maar je hebt geen idee waarmee.

Je vriend is op tijd en jullie besluiten met een hapje en een drankje in de woonkamer te gaan zitten. Een tijd lang hebben jullie mekaar niet gezien maar het voelt meteen weer als vanouds; goed. En toch vraag jij je af of hij je niet uit gaat lachen. Straks. Wanneer je hem zal vertellen over die lege kamer.

Even weet je niet eens meer of je het wel durft te vertellen. Want wie heeft er nu zo'n kamer? Het zal vast ongeloofwaardig klinken. Bizar. Griezelig misschien zelfs. Al heb je het zelf nooit zo ervaren. Hoe vreemd het ook is, deze kamer heeft jou nooit bang gemaakt.

De tijd verstrijkt en jij en je vriend hebben lol. Maar na wat leuke praat over ditjes en datjes besluit je toch een poging te wagen. Je bent immers erg benieuwd wat hij van jouw lege kamer vindt. En toch weet je niet goed waar je moet beginnen. Je valt stil en je vriend kijkt je vragend aan. Hij ziet dat er iets op je hart ligt. En hij vraagt je of er iets is dat je kwijt wilt.

Gerustgesteld door zijn kalmte begin je voorzichtig met je verhaal. En met wat omwegen hier en daar vertel je hem uiteindelijk over die geheimzinnige lege kamer. Over hoe je je best hebt gedaan om het te vullen. En over waarom het je niet lukt om het vol te krijgen...

En heel anders dan je had verwacht lijkt je vriend het helemaal niet raar te vinden. Hij doet zelfs net alsof hij je begrijpt. En wat je ook zeker niet had verwacht is wat hij jou vervolgens verteld.

Hij heeft ook zo'n kamer.

Verbaasd weet je niet wat je zeggen moet.

Je vriend gaat door met vertellen. Hij verteld je dat hij een hele tijd geleden, net als jou, ook niet wist waarom die lege kamer van hem altijd leeg stond. Waardoor die lege kamer nooit vol raakte. Of waarvoor die lege kamer überhaupt toch diende.

Totdat hij, nadat hij intensief is wezen zoeken naar antwoorden, op een dag iemand op zijn voordeur hoorde kloppen. Het was een Man, in het wit gekleed. Een vriendelijke Man, Die met hem begon te praten alsof Hij hem al jaren kende. Een meelevende Man, Die ook graag luisterde naar wat jouw vriend te vertellen had. En een vrijmoedige Man, Die hem na een tijdje vroeg of Hij bij hem binnen mocht komen. Eerst vond je vriend dat wat eigenaardig. Moest hij iemand die hij net had leren kennen nu al binnenlaten?

Toch deed je vriend dat wel. En toen hij Hem binnenliet vielen plotsklaps alle puzzelstukjes in elkaar.

Want het raadsel over de lege kamer werd meteen opgelost. De Man met wie hij zich nu ineens, op een wonderbaarlijke wijze, enorm verbonden voelde liep rechtstreeks naar de lege kamer en vulde het met Zijn Geest en Zijn aanwezigheid.

Verbazingwekkend genoeg vlogen direct daarop alle deuren in zijn huis open. Ook de deuren van de kamers die hij misschien liever eerst nog even dicht had gehouden. En het werd overal licht. Ook in de sombere schaduwen en donkerste hoeken van zijn kelder en van zijn zolder. En het werd overal warm. Ook op de plekken waar het normaal gesproken koud was en waar de warmte van de kachel nooit kwam.

Je vriend verteld je ook nog dat hij geen moment spijt heeft gehad van zijn beslissing. Zijn beslissing om die dag deze Man binnen te laten. Want ondanks dat het soms nog wel eens wat strijd oplevert is zijn huis, met de nu overvloedig gevulde kamer in het midden, inmiddels behoorlijk veranderd en dat slechts alleen maar op een goede en fijne manier.

Nog verbaasder als voorheen kijk jij je vriend aan. Je dacht dat jouw verhaal over jouw lege kamer belachelijk zou klinken maar zijn absurde verhaal overtreft alles.

En toch. 

Nadat jij aan het einde van deze bijzondere middag jouw vriend hebt uitgezwaaid en je daarna lichtjes overdonderd met een kop koffie op je bank neerploft beginnen je gedachten te dwalen en moet je denken aan die eigenaardige Man... Die Man waarover jouw vriend jou een heleboel heeft verteld.

Zie, Ik sta aan de deur en Ik klop. Als iemand Mijn stem hoort en de deur opent, zal Ik bij hem binnenkomen en de maaltijd met hem gebruiken, en hij met Mij.
Openbaring 3:20

Een stukje

Zie ook:
~Je ware liefde wacht op jou~

~Allerbelangrijkste dingen~

Zijn de allerbelangrijkste dingen in het leven misschien die waaraan je denkt vlak voordat je doodgaat?

Een gedachte

woensdag 2 december 2015

~Ik ben dankbaar~

Dankbaar zijn. Soms is dat moeilijk. Voor mij.
 
Omdat ik door mijn ziekte. Elke dag. Oog in oog sta. Met een paar van de mooiste dingen. Met een paar van de geweldigste dingen.  In het leven. Die ik niet heb. 

Grote kostbaarheden. Die ik moet missen. Die niet voor mij zijn weggelegd. Althans, nu.

Toch wil ik elke dag dankbaar zijn. Ook nu. Simpelweg omdat ik daar alle reden toe heb.

Ik hoef maar om me heen te kijken. En ik zie het. Ik hoef mijn zegeningen maar te tellen. En ik besef het. Ik hoef maar in Gods Woord te lezen. En ik weet het.

Ik ben dankbaar! Heel erg dankbaar. Dank U wel!

Een krabbel

maandag 30 november 2015

~Alles willen weten leidt tot twijfelen aan Gods bestaan~

Wij zijn mensen en wij houden van weten! Van wetenschap, gegevens en informatie. Van ontraadselen, doorgronden en vaststellen. Van ontvouwen, oplossen en verklaren. We begrijpen graag alles. We doorzien graag alles. We weten gewoon graag alles. En dat zal vast overal en nergens mee te maken hebben want willen weten loopt nu eenmaal als een rode draad door ons leergierige leven heen...

We horen en luisteren. We kijken en zien. We zoeken en vinden. We verkennen en ontdekken. We worstelen en vechten. We doen en maken mee.

En zo denken we, na alle nodige kennis en ervaring te hebben opgedaan, uiteindelijk vaak te weten wat juist is, wat goed is en wat het beste is. En wat waar is, wat echt is en wat werkelijk is. We denken te weten wat kan en wat niet kan. Wat mogelijk is en onmogelijk. Wat normaal is en vreemd. Wat acceptabel is en ontoelaatbaar. Maar ook wat moet en wat mag. Wat hoort en wat niet hoort. Enzovoort. Enzovoort.

Ja, wij weten het wel. Vaak in ieder geval. Want wij hebben gezien en gehoord. Wij hebben geroken en geproefd. En wij hebben gevoeld. En daardoor denken wij vaak te weten dat wij het wel weten.

Ik zeg vaak, omdat er heel af en toe momenten voorbijkomen waarop wij geïrriteerd raken. En soms zelfs gefrustreerd raken. Het zijn momenten waarop we geen steek verder komen; hoe flink we ook ons best doen. Momenten waarop we niet vooruitkomen; hoe hard we ook proberen. Momenten waarop we niet weten. En ook niet krijgen te weten. Nooit niet. Simpelweg omdat we te maken hebben met iets dat ons petje te boven gaat.

En het is juist vaak op deze teleurstellende momenten dat wij gaan twijfelen. Aan Gods bestaan.

Want hoe kan dit? En hoe is dat mogelijk? Als God bestaat. Want als God bestaat zou Hij toch dit doen of toch dat? Als God bestaat zou Hij toch niet dit laten gebeuren en dat? Als God bestaat zou onze wereld er nu toch heel anders uitzien?

En terwijl wij ons deze dingen afvragen twijfelen wij. En ook wanneer wij op allerlei mogelijke manieren toch antwoorden proberen te vinden twijfelen wij. En vooral wanneer wij geen antwoorden krijgen twijfelen wij. En terwijl wij twijfelen aan Gods bestaan vergeten we stil te staan bij het feit dat wij mensen zijn die slechts menselijk denken, menselijk redeneren, menselijk onderscheiden en daardoor ook slechts menselijk weten...

Nee, weten is niet erg. Weten is vaak fijn en handig. Boeiend en vermakelijk ook. En weten is zo nu en dan zelfs van belang. Maar laten we samen met het weten nooit die allerbelangrijkste wijsheid verwaarlozen. Namelijk dat wij mens zijn en Hij God is. Dat Zijn weten dus altijd omvangrijker is en veel dieper gaat dan die van ons. En dat juist dat de reden is waarom wij gewoonweg niet alles kunnen ontrafelen en weten.

Want Mijn gedachten zijn niet uw gedachten, en uw wegen zijn niet Mijn wegen, spreekt de Heere. Want zoals de hemel hoger is dan de aarde, zo zijn Mijn wegen hoger dan uw wegen en Mijn gedachten dan uw gedachten.
Jesaja 55:8&9

Een stukje

Zie ook:
~Niet alles weten maakt gelukkig~

zondag 29 november 2015

~Shaking off and diving into~

Maybe one day or another there comes a time when we should shake off all the things that we were taught about life. About living life. About living a good life. And just dive into His Holy Word<3.

Een gedachte

vrijdag 27 november 2015

The Truth changed me

 
De Waarheid veranderde mijn denken en daarmee mijn hart en daardoor mijn leven<3.

~De Weg, de Waarheid en het Leven~

Deze weg; betrouwbaar, veilig & nooit kleurloos; met Hem. Deze waarheid; diep, volmaakt & allesomvattend; door Hem. Dit leven; warm, intens & voldoening gevend; in Hem. Yeshua<3.

Jezus zei tegen hem: Ik ben de Weg, de Waarheid en het Leven. Niemand komt tot de Vader dan door Mij.
Johannes 14:6

Een gedachte

donderdag 26 november 2015

~Het verdriet én de vreugde van het verlangen naar perfectie~

Jij bent niet perfect. Ik ben niet perfect. De levens die wij leven zijn niet perfect. De wereld waarin wij leven is niet perfect. Elk huisje heeft z'n kruisje. Elk hart kent zijn smart. En ga zo nog maar eventjes door.

Eigenlijk is het best wel verdrietig. Niets of niemand van ons is perfect. Wie je ook bent of wat je ook doet. Waar je ook gaat of waar je ook staat. Niets of niemand is perfect. En dat is best wel naar.

Perfect is een woord. Best een chique woord trouwens. En we kennen de gewoonte hem nog wel eens te gebruiken. Zo nu en dan. Het liefst regelmatig. Omdat het zo mooi klinkt denk ik. En omdat de inhoud ervan ons zo verschrikkelijk aanspreekt. Maar is het een realistisch woord? In deze zondige wereld? In deze gebroken wereld? In deze harde realiteit waarin simpelweg geen perfectie bestaat?

Ja, ik geef toe; soms lijkt iets perfect. Maar wanneer we dieper graven, intensiever wroeten en we langzaam aan, laag voor laag, alles blootleggen zullen we altijd weer iets tegenkomen dat niet perfect is. En dat vinden wij helemaal niet leuk. Want wij dromen van perfectie. Wij hunkeren naar perfectie. Wij willen perfectie!

En dat is helemaal niet raar.

Want wij zijn immers gemaakt om een leven te leiden dat omringt is door perfectie. Wist je dat? Wij zijn ontworpen voor een leven zonder imperfecties. Zonder mensen die ons teleurstellen of pijn doen. Zonder omstandigheden die ons deprimeren of kapot willen maken. Zonder ellende en tegenspoed. Zonder fouten en mislukkingen. Zonder tranen en verdriet. Zonder ziekte en dood.

Maar dat leven is niet hier. Daar zijn we als het goed is inmiddels al wel achter gekomen. Waarschijnlijk op een zure manier. Of op een pijnlijke manier. Elke dag weer worden we eraan herinnerd; dat perfecte leven is niet hier.

Maar wees niet getreurd. Verlangen naar perfectie is namelijk niet hopeloos. En niet zinloos. Want dat perfecte leven is wel daar! Voor iedereen die in Hem gelooft. Voor iedereen die Hem zoekt en vindt. Voor iedereen die Hem kent.

En ja, als het goed is duurt het nog even voordat we daar zullen zijn maar tot die tijd mogen we in Zijn aanwezigheid al wel een beetje proeven van de perfectie die daar op ons wacht. Mogen we door Zijn eigenschappen al wel een beetje ervaren hoe voortreffelijk het daar zal zijn. En mogen we van Zijn Woord leren dat we het hier, ondanks alle voorbijvliegende imperfecties, samen met Hem ook best wel heel prima nog even zullen redden.

Niet dat ik het al verkregen heb of al volmaakt ben, maar ik jaag ernaar om het ook te grijpen. Daartoe ben ik ook door Christus Jezus gegrepen.
Filippenzen 3:12

Een stukje

dinsdag 24 november 2015

~Een druilerige dag~

Ren naar buiten. Zie de wolken. Hoor de wind. Ruik de regen. Proef de kou. Voel de herfst. En probeer te ervaren dat ook deze dagen bijzonder zijn en mooi<3.

Een gedachte

maandag 23 november 2015

~De allereerste winterse taferelen~

 
Gisteren sneeuw! Vandaag ijs op de sloten! En een felle zon die de meeste kou tenietdoet. Winterse taferelen:)! Ik hou ervan. En het werd ook wel een beetje tijd, toch? Want m'n handschoenen die heb ik nog geen één keer echt nodig gehad;).

Soms moeten we wachten
voordat we krijgen wat we willen.

In Nederland weet je nooit wat je krijgt. Wat er komt. Wat het wordt. Wat je van het weer moet verwachten. Zo kun je hier een koude zomer beleven maar ook prima bijvoorbeeld een warme winter. Een lente hoeft hier niet per se vrolijk en aangenaam te zijn. En droge herfsten bestaan hier ook.

Soms moeten we wachten
voordat we krijgen waar we naar verlangen.

Dus ik denk dat we maar gewoon moeten hopen. Hopen dat er deze winter genoeg sneeuw zal gaan vallen om dagenlang plezier van te hebben. Hopen dat het lang genoeg zal gaan vriezen om op natuurijs te kunnen schaatsen. Hopen dat we onze sjaals en mutsen volop mogen gaan gebruiken. Gewoon hopen dat het niet zo'n slappe winter zal worden zoals vorig jaar...;)
 
En soms moeten we wachten,
ontzettend veel en heel lang wachten,
voordat we beseffen
dat we hier heel misschien niet eens krijgen
waar we zo intens en hevig naar smachten...

zaterdag 21 november 2015

~Nog eventjes eruit~

Een zwarte wolk. In een donkere lucht. Best een gek gezicht. En ik kon er maar één ontdekken.

Een halve maan. Maar nog steeds net zo mooi. Als een volle. Of als een nieuwe.

En duizenden sterren. Zelfs meer dan dat. Nee, tellen deed ik ze niet. Want het schijnt; ze zijn ontelbaar.

Maar de moeite nam ik wel. Om eventjes omhoog te kijken. Toen ik vanavond. In de schaduwen van lantaarns. Nog eventjes naar voren liep.

Nog eventjes eruit. Omdat ons hondje nu eenmaal nog eventjes z'n ding moest doen;).

En terwijl hij z'n ding deed. En hier en daar snuffelde. Genoot ik van de stilte. En van de wonderen daarboven<3.

Een krabbel

vrijdag 20 november 2015

Rise and shine!

 
Het is Gods liefde die elke dag tot leven wekt:)!

~We denken soms dat het vanzelf gaat...~

We denken soms dat het vanzelf gaat.

Maar het is Uw stem die de ochtend ontwaakt. Het zonlicht doet verschijnen. De vogels laat fluiten. Het is Uw adem die de dauw van de morgen. Blaast over de velden. En na enkele uren weer langzaam laat verdwijnen.

We denken soms dat het vanzelf gaat.

Maar het is Uw hand die de aarde laat draaien. En de maan aan de hemel. Een plek heeft gegeven. Het is Uw hand die de sterren schiep. Ze laat schitteren en schijnen. Totdat het daglicht opnieuw aanbreekt. 

We denken soms dat het vanzelf gaat.

Maar het is Uw wil die elke dag tot leven wekt. De uren laat duren. En elke nacht laat slapen.
En het is Uw wil die ons tijdens die uren. Laat ademen en leven. En laat zijn en bewegen.


We denken soms dat het vanzelf ging en gaat.

Maar het is Uw liefde die ons wilde. Het is Uw grootheid die ons schiep. Het is Uw goedheid die ons grootbrengt. Het is Uw trouw die ons blijft roepen. En het is Uw genade die ons laat bestaan.

We doen soms alsof het vanzelf gaat.

Maar alleen door U en dankzij U leven wij!

Wie treedt Mij tegemoet, zodat Ik het hem zou vergelden? Wat onder heel de hemel is, is van Mij.
Job 41:2

Een stukje

Zie ook:
~Wij leven omdat God ons liefheeft~

donderdag 19 november 2015

~Ziekte~

Deze ziekte leeft alsof er nooit een eind aan hem zal komen. Deze ziekte beweegt alsof hij nooit zal stoppen. Deze ziekte schrijd voort alsof hij mij voor altijd lastig zal blijven vallen. En toch zal die dag komen. Die dag vol vreugde. Die dag vol opluchting. Die dag waarop hij zal worden vernietigd!

Een gedachte

woensdag 18 november 2015

~Ik wil nog zoveel~

Ik staar wat. En denk.

En vraag me af ook vooral. Of het nog komen zal.

Die doorbraak. Die verandering. Dat wonder. Ik verlang er zo naar.

Want ik wil nog zoveel. Zoveel meer.

Dingen die ik nu niet kan. Dingen die ik dan wel kan.

Ongeduld. Ik proef daar iets van. Het geeft een nare bijsmaak. Maar stiekem vind ik ook. Dat ik best wel een beetje ongeduldig mag zijn. Want het duurt al zo lang.

Ik kijk wat rond. En denk. En hoop ook vooral.

Dat ik snel gezond mag worden!

Een krabbel

dinsdag 17 november 2015

~Waarheid~

Er bestaan duizenden ingevingen van waarheid. Miljoenen voorstellingen van waarheid. En miljarden waarnemingen van waarheid. Maar er is maar één echte authentieke allesomvattende waarheid. En die is absoluut van levensbelang.

Een gedachte

maandag 16 november 2015

~Haat~

Sommige haat gaat verschrikkelijk diep. Is ongekend wreed. En buitengewoon donker. Sommige haat gaat afgrijselijk ver. Is abnormaal akelig. En opmerkelijk sinister. Maar sommige haat gaat zelfs nog dieper en verder dan dat! Het kent geen grenzen. En ook zeker geen regels. Het is een haat die simpelweg niet van deze wereld is...

Een gedachte

~'Er is geen ander gebod groter dan deze'~

(Fictie) Geschokte mensen. Ik zie ze kijken. Ze zijn ontdaan en verbijsterd. Bedroefde mensen. Ik zie hun tranen. Ze zuchten en treuren. En ook ontzettend veel ongeruste mensen. Ik zie ze denken. Ze zijn bezorgd en benauwd. En ik zit op de bank, zie deze mensen op tv en voel niets. Helemaal niets.

Ik zie de schrik die hen allen overviel. Ik zie de radeloosheid die hun omgeeft. En ik zie de spanning die sluw om hen heen draait.

Ik zie de pijn die aan hen knaagt. Ik zie het verdriet dat in hun harten is gekropen. En ik zie de angst die hen dolgraag wil verslinden.

Ja, ik zie dit alles maar ik voel niets. Ik voel geen rilling over m'n rug glijden. Ik voel m'n hart niet sneller kloppen. En ik voel geen brok in m'n keel. Ik voel geen enkele emotie mijn lichaam binnenstromen.

Ik zie wat hun is aangedaan. Ik zie wat wij hun hebben aangedaan. Maar ik voel niets. Helemaal niets.

De wereld leeft met deze mensen mee. Ze voelen de pijn. Ze voelen het verdriet. Ze voelen de woede. En ze voelen de hevige onmacht die deze mensen op tv ook voelen. Maar ik voel niets. En plotseling krijg ik het gevoel dat dat niet normaal is. Ik voel niets. Lijk totaal niets om hen te geven. En dat voelt eigenlijk helemaal niet heel gewoon.

Ik zie mijn vader zegevierend door onze kleine woonkamer lopen en hoor hem voor de zoveelste keer meedogenloos zeggen: 'Ze hebben het verdiend'. Maar voor de allereerste keer in mijn leven begin ik aan mijn vaders woorden te twijfelen...

Hoe heeft het zo ver kunnen komen? Dat we vrolijk worden van misselijkmakende gruwelijkheden? Dat we genieten van huiveringwekkende wreedheden? Dat we plezier vinden in de dood en verwoesting van anderen?

Even later komen m'n oom en m'n neef bij ons zitten. Ze zijn al even blij als m'n vader. Verward kijk ik toe hoe ze opgewekt hun vreugde met mekaar delen. Ik kan het niet aanzien en kijk weer naar de beelden op onze tv. Die al de hele dag aanstaat. En zie de verscheurdheid. De zwaarmoedigheid. De treurigheid die deze mensen kwelt. Ik voel nog steeds niets. Maar begin het enigszins toch beter te begrijpen...

Deze mensen. Ze zijn toch net als ons? Geboren uit de moederschoot. Gemaakt van vlees en bloed. Levend op en van dezelfde aarde. Wie zijn zij als wij net als hun zijn en zij net als ons zijn?

Een warm besef gloeit door m'n lichaam. Ik begin iets te voelen. Ik voel het. Terwijl ik zie hoe hun straten rood kleuren van het bloed en zij verslagen hun doden toedekken begin ik iets te voelen...

Ik denk misschien een soort van medeleven. En dat maakt me best wel bang. Want die gevoelens voeden mijn twijfels en mijn twijfels zullen niet worden gewaardeerd. Dat weet ik. Mijn twijfels zullen niet worden aanvaard. Ja, mijn twijfels zullen waarschijnlijk zelfs worden bestraft.

En toch twijfel ik. Ik twijfel enorm of wij wel het juiste hebben gedaan.

En het tweede, hieraan gelijk, is dit: U zult uw naaste liefhebben als uzelf. Er is geen ander gebod groter dan deze.
Markus 12:31

Een verhaaltje

vrijdag 13 november 2015

~God wil jou ontmoeten~

Het leven is niet iets wat jou is overkomen. Bij toeval. Zomaar. Nee, het leven is iets waarvoor je bent gemaakt. Waarvoor je bent bedoeld. Soms begrijp je dit niet, wanneer ellende jou omringt. Soms voel je dit niet, wanneer tranen blijven stromen. Soms ervaar je dit niet, wanneer de pijn ondraaglijk lijkt te worden. Maar dit leven is waar jij hoort te zijn. Absoluut. Echt waar. Geen twijfel mogelijk. En dat in de allereerste plaats omdat God, jouw Maker, jou hier wil ontmoeten. En omdat Hij jou na deze ontmoeting wil blijven ontmoeten. Zodat je Hem op een dag ook daar, vol vreugde en zonder enige reden tot angst, zal mogen gaan ontmoeten<3.

Een gedachte

donderdag 12 november 2015

~Kwetsende trouweloosheid~

Misschien op je 14e. Misschien op je 27e. Of misschien zelfs al op je 5e. Maar op welke leeftijd ook; wanneer wij de trouweloosheid van onze medemens ontmoeten doet dat pijn. Soms zelfs verschrikkelijk veel pijn.

Want elke keer wanneer beloften worden verbroken, elk keer wanneer woorden niet worden nagekomen en elke keer wanneer er niet wordt gedaan zoals was gezegd doet ons dat pijn.

En elke keer wanneer we worden bedrogen, elke keer wanneer we voor de gek worden gehouden en elke keer wanneer we worden verraden doet ons dat pijn.

En door de trouweloosheid van die ander wordt ons vertrouwen beschadigd. En door de pijn en het verdriet die deze beschadiging ons brengt krijgen we instinctief de neiging om ons te gaan verstoppen. Om een stapje naar achteren te doen. Om minder van onszelf te laten zien en te geven.

Logisch...
 
Soms vraag ik me verdrietig en serieus af: Bestaan ze nog? Mensen die je echt kunt vertrouwen. Mensen op wie je werkelijk kunt bouwen. Eerlijke mensen. Onveranderlijke mensen. Betrouwbare mensen. Bestaan ze nog? Hebben ze überhaupt ooit bestaan?

Zelfs de Bijbel waarschuwt ons tegen de ontrouw van mensen. Tegen het liegen en bedonderen dat we zo nu en dan doen. Tegen de vuile en wrede maniertjes waarop wij soms te werk gaan. Tegen de zondige en egoïstische natuur die nu eenmaal in ons zit.

Ja, misschien is het echt zo. Misschien kan een mens niet altijd eerlijk, oprecht en onwankelbaar zijn. Misschien kan een mens niet altijd trouw zijn. Zelfs niet wanneer hij altijd zijn uiterste best zou doen. Misschien is het echt zo en bestaat een altijd trouw mens simpelweg gewoon niet.

En dan toch alsnog wil ik niet leven als een gesloten boek. Als een mens met verhalen, maar die deze nooit zal vertellen. Als een persoon met verlangens, maar die deze nooit na zal jagen. Als een sterveling met kostbare kennis, maar die deze nooit zal delen. Als iemand met een unieke identiteit, maar die van deze nooit iets zal laten zien.

Ja, ik weiger te leven als een gesloten boek. Ook als het echt waar is; en er geen mens bestaat die volledig te vertrouwen is.
 
Mensenvrees legt iemand een valstrik, maar wie op de HEERE vertrouwt, wordt in een veilige vesting gezet.
Spreuken 29:25
 
Een stukje