zondag 29 juni 2014

~Scars & wounds~

You're hiding behind lies. Behind fake smiles & big talks. You're hiding the scars. The wounds which has not healed. You're hiding behind great stories & false joy. But nevertheless still He sees you.

O LORD, thou hast searched me, and known me. Thou knowest my downsitting and mine uprising, thou understandest my thought afar off.
Psalms 139:1&2

Een gedachte

zaterdag 28 juni 2014

~Als er even geen blijdschap is~

Soms, wanneer het donker is om je heen,
en er vallen tranen die niemand mag zien.
Moeizame vragen blijven onbeantwoord,
de tegenslagen lijken te veel om te doorstaan.

Soms, wanneer het kil en koel koud is,
en je lach is verdwenen en je plezier onvindbaar.
Triestige dagen nemen al je vreugde,
je vraagt je af hoeveel meer je nog aankunt.

Vergeet dan niet! Dat er Iemand naast je staat.
Vergeet dan niet! Dat er Iemand is die aan je denkt,
om je geeft & van je houdt.
Die weet wat je doormaakt...

Als er even geen blijdschap is,
wanneer de zon niet schijnt &
de bomen kijken jammerlijk treurig.

Dan is daar wel Zijn vrede,
dan is daar wel Zijn liefde,
die jou warm houdt.

Als er even geen blijdschap is,
dan is Hij daar &
dat is genoeg.


Een gedicht

~Know & when~

We have to know when to back off. 'Cause if we don't know sometimes the when can be too late.

Een gedachte

vrijdag 27 juni 2014

~Essential & relevant~

Letting go is truly significant. Maybe even one of the most important things in life.

Een gedachte

dinsdag 24 juni 2014

~Fears~~

Fears. They will never bring you close to where you are supposed to be. Fears. They're nasty. Fears. They kill all joy and take care you will never taste real freedom. Fears. Just don't let them get you.

For God hath not given us the spirit of fear; but of power, and of love, and of a sound mind.
2 Timothy 1:7

Een gedachte

~Dood & stilstaan~

De dood. Soms niet erg & best de moeite waard om daar even over na te denken terwijl je nog leeft.

Een gedachte

maandag 23 juni 2014

~Toen & nu~

Toen waren mijn dromen omvangrijk, verrukkelijk en talrijk. Nu heb ik er nog maar één.

Een gedachte

~Verheugd & dankbaar~

Leven met een ziekte is geen lolletje. Maar leven met een zieke is ook lang niet altijd even leuk. Ontzettend blij met mijn man<3!

Een gedachte

zondag 22 juni 2014

~Give & love~

Don't be the judge. Don't be the know it all. Just be the one that gives & loves.

Een gedachte

~Het mooiste plekje~

De woeling komt wanneer ze praten,
wanneer ze kijken met een afkeurende blik.
Wanneer ze mij weer eens niet begrijpen,
de onrust blijft, het zit heel diep.

En als de wereld langzaam gaat slapen,
dan kan ik mijn ogen open doen.
Kan ik stilletjes met U praten,
kan ik tot rust komen in Uw woord.
Kan ik samen met U lachen en huilen,
want bij U ben ik veilig
en U weet het wel...

Ze zien het niet want t'is onzichtbaar,
niet iedereen gelooft in dat wat hij niet ziet.
Maar t'is er wel al kan alleen ik het voelen,
het is er wel, het is er elke dag.

En als de wereld langzaam gaat slapen,
dan kan ik mijn ogen open doen.
Kan ik stilletjes met U praten,
kan ik tot rust komen in Uw woord.
Kan ik samen met U lachen en huilen,
want bij U ben ik veilig
en U weet het wel...

Dank U wel!
Voor het mooiste plekje dat er bestaat.
Dank U wel!
De kalmte, de vrijheid, een verademing.
Niets is er zoals daar...
Dicht bij U!

Een gedicht

zaterdag 21 juni 2014

~You & me~

Yeah, I think it's quite special. You. Stickin' with me. Bein' there for me. Right by my side. Just lovin' me. Yeah, I know it's special. You are special<3!

Een gedachte

woensdag 18 juni 2014

~Ziek & lui~

Ik ben niet een trage voetganger. Ik ben niet een slome huisvrouw. Ik ben niet een lui individu. Ik ben niet dat wat ik nu vaak allemaal gedwongen moet zijn. Ik ben niet deze ziekte. (Uit oude doos: 2009)

Een gedachte

maandag 16 juni 2014

~Natuur & vrede~

In de vrije groene natuur vind ik mijn diepste rust omdat ik daar dat heerlijk zorgeloze gevoel optimaal beleef.

Een gedachte

~Aandenkens & destijds~

In moeilijke tijden is het soms helemaal niet erg om eventjes te teren op die mooie herinneringen van toen.

Een gedachte

woensdag 11 juni 2014

~Vergeven & geven~

Vergeving is niet alleen een kostbaar cadeautje voor de ander, die het krijgt. Maar ook zeker voor jezelf, die het geeft.

Een gedachte

maandag 9 juni 2014

~Het geheim van mijn moeder~ (10)

(Fictie) Kim's voornemens waren tot nu toe goed gelukt. Het had gewerkt. Door veel doen en weinig nadenken werd deze dag een stuk gemakkelijker. Na het dipje in de auto had ze er niet nog één gehad en Kim kreeg even het gevoel dat ze leerde het een plek te geven. Dat gaf haar wel moed, want soms wist ze niet hoe lang ze hier nog mee rond kon lopen. Hoe vaak had ze het niet bijna verteld? Hoe vaak had Ian haar niet gevraagd waarom ze soms zo verdrietig was? Alsof hij wist dat ze iets verborg. Een enkele keer was hij zelfs boos op haar geworden. Alsof hij wist dat het slechts verzinsels waren die zij hem na zijn vragen vertelde.
Altijd had de angst haar tegengehouden. Angst voor afwijzing. Angst voor veroordeling. Misschien angst voor de confrontatie. Kim vroeg zich af of de waarheid het ooit van haar angsten zou gaan winnen. Ze wilde geloven van wel. Want ze wist dat de waarheid haar een veel beter gevoel zou geven.
Gefrustreerd klom Kim omhoog uit het stof. Ze klopte haar broek uit en nam de komkommers en tomaten mee die ze net geplukt had. Het was bijna tijd om Melody van school te halen. Na die tijd wilde ze met haar dochter nog even de supermarkt in want Melody mocht vandaag kiezen wat ze gingen eten. Kim kon ervan genieten haar dochter op deze manier soms een beetje te verwennen. Ze maakte Melody blij en haar man aan het lachen. Het gaf plezier wanneer 's avonds de meest rare combinaties op tafel werden gezet. En plezier kon Kim vandaag wel gebruiken.
Na zich snel te hebben omgekleed stapte Kim in haar kleine compacte jeep. Op weg naar het dorp zette Kim de autoradio keihard. Ze had altijd van muziek gehouden maar vandaag extra veel want ze had het nodig. Nodig om deze stille momenten door te komen.
Bij school aangekomen zag ze Melody, even verderop, bij haar vriendinnetjes staan. Kim kon ervan genieten haar te zien lachen zonder dat ze wist dat haar moeder naar haar keek. Maar al snel had ze de jeep in de gaten en zwaaide ze haar klasgenootjes gedag terwijl ze met een paar papieren in d'r hand naar de auto toeliep. Kim moest even glimlachen omdat haar dochter niet leek te merken dat haar linker broekspijp bij haar sok in zat. Het leek best komisch.
'Hey, lieverd! Hoe was je dag?', vroeg Kim.
Met een diepe zucht liet Melody zich in de bijrijdersstoel zakken.
'M'n dag was okay', antwoorde ze. 'Maar niet de beste ooit'.
En terwijl ze dat zei gaf ze het proefwerk dat ze vandaag terug had gekregen aan haar moeder. Een vijf en een half. Het kon Kim vandaag niets schelen.
'Volgende keer beter joh'.
Dat fleurde haar dochter wel weer een beetje op en toen Kim ook nog vertelde dat Melody vanavond mocht beslissen wat ze gingen eten werd ze beloond met een brede glimlach. In de winkel leek ze precies te weten waar ze zin in had en een tijdje later liepen ze vrolijk, met hun handen vol boodschappen, weer terug naar de auto.
Thuis aangekomen gingen ze samen aan de slag. Haar dochter hield ervan te helpen bij het koken en regelmatig deed ze dat ook. Kim begon met het schillen van de aardappels en Melody zette de pasta op en ging alvast het beslag mixen. Ze zouden zelfgemaakte patatjes uit de oven maken. Daarbij zouden ze pannenkoekjes met kaas eten en een koude pastasalade met heel veel paprika's erdoor. Melody was dol op paprika's.
'Tring tring', de telefoon begon te rinkelen.
Kim liep naar de woonkamer en nam de telefoon onbekommerd op. Ze kregen regelmatig telefoontjes en dit was dus niet anders.
'Hallo, met Kim Miller'.
Er viel een stilte.
'Hallo?', zei Kim nogmaals want er werd niet gereageerd.
Vast verkeerd verbonden. Kim wachtte nog even voordat ze ophing. Na nog een korte stilte begon er toch iemand te praten.
'Hoi Kim. Meggy hier. We moeten praten'.

Een verhaaltje

zaterdag 7 juni 2014

~Apart & vreemd~

Het is een gek & apart gevoel. Alsof het leven mij de rug toekeert. Alsof ik buiten de boot val. Alsof ik mag aanschouwen maar niet aan mag raken. Het voelt vreemd & ongewoon. Ziek zijn.

Een gedachte

~Leven & leren~

Zouden we ook net zoveel hebben geleerd wanneer het leven alleen mooie dagen kende? 

Een gedachte

donderdag 5 juni 2014

~Running Home~

There is nowhere
nonono nowhere
nowhere else I'd rather be

Than with you, close to you
next to you, my home
In your arms, I feel warmth
you're my shelter, my loving home

There is no place
nonono no place
no place else I wanna be

It feels like coming home
do you feel it?
It feels like coming home
and it feels good
It feels like coming home
and I know I will always come running home to you

And don't forget
don't you forget
Even when times get rough
Even when thunders roar
& wild oceans cry
I'll be your home
& I hope you will always be mine

Een liedje

~Het geheim van mijn moeder~ (9)

(Fictie) Ian en Melody liepen na het ontbijt richting de kippen. Vanuit een krakende schommelstoel op hun veranda voor het huis keek Kim ze met een starende blik na. Ze gingen samen eieren rapen. Hun dochter deed dat nog steeds met veel plezier. De drie mooiste eieren mocht ze in de keuken leggen. De rest werden in doosjes gestopt voor in het kleine winkeltje van buurman Smit. Daarna zou ze naar school gaan. Dat was te ver om te lopen al was het de dichtstbijzijnde school die in hun buurt lag. Daarom bracht Kim haar meestal met de auto en op sommige dagen fietste haar dochter het stuk samen met een klasgenoot, die een eindje verderop woonde.
Kim wilde vandaag meer dan genoeg te doen hebben. Ze wilde niet stil kunnen zitten. Niet na kunnen denken. Ze zou Melody naar school brengen en daarna langs de supermarkt gaan. Ze zou de stallen uit gaan mesten. De moestuin ingaan. Een heerlijke lunch voor haar man maken. Het huis boenen. Ian meehelpen op het land wanneer ze tijd over had. Zolang ze maar niet te veel tijd zou hebben om na te denken. Over vroeger. En over nu.
De pijn van toen leek nu nog altijd even groot. Misschien op sommige momenten zelfs groter. En de spijt die ze destijds had gehad was alleen maar toegenomen. Alsof de wroeging zichzelf voedde en elk jaar groeide. Maar dat voelde Kim alleen wanneer ze het toeliet. En ze was inmiddels een ster geworden in het negeren. Er niet aan denken. Ontkenning. De reden waarom ze nog steeds overeind stond. Maar vandaag zou het lastig worden. Op deze dag was het moeilijker om niet aan toen te denken.
'Mam, gaan we?'
Melody stond, met een schooltas over d'r schouder, ongeduldig op haar moeder te wachten. Kim schrok wakker uit haar mijmeringen. Was het al zo laat? Het kopje thee in haar hand was koud geworden. Ze besloot na de boodschappen nieuwe te zetten. Kim stond op en greep de autosleutels van het haakje in de hal.
'Ja, we gaan. Spring maar in de auto!'
Terwijl Melody naast haar zat en kletste over het nieuwe meisje in haar klas bedacht Kim zich hoe blij ze was met zo'n gezellige dochter. Ze was dankbaar dat ze dit tweede wonder mee had mogen maken. Kim had nooit verwacht opnieuw zwanger te kunnen raken. Maar toen dit wel gebeurde had het gevoeld als een tweede kans. Melody was inmiddels twaalf en het zou niet lang meer duren voor ze naar de grote school mocht gaan. Ze zou het vast fantastisch vinden. Ze was een spontane meid die wist wat ze wilde. Ooit hoopte ze dierenarts te worden. Dat was haar droom en Kim hoopte dat Melody's droom werkelijkheid zou worden en dat niets haar tegen zou houden op de weg daar naartoe.
Met afdwalende gedachten moest Kim aan haar zus denken. Melody leek op Meggy. Het laatste jaar was haar dat vooral opgevallen. De manier waarop Melody in het leven stond. Ze deed niets met tegenzin. Ze was een echte doorzetter. Net als Melody's tante. Een tante die ze niet kende. Een tante waarvan ze niet wist dat die bestond. Maar dat was niet het ergste dat Kim al die jaren had verzwegen. Melody had een zus. Een grote zus. En nog nooit had Kim over haar verteld. Ze had nog nooit een woord over Hannah gesproken. 
Kim zette de radio zachtjes aan en probeerde te luisteren naar Melody's gebabbel. Ze wilde niet denken aan toen. Ze werd er altijd zo door geraakt. Door de herinneringen van die avond, achttien jaar geleden. Heel even was ze heel gelukkig geweest toen ze die prachtige baby die avond in haar armen kreeg gedrukt. Ze was onderste boven geweest van die kleine handjes en voetjes. Ze leken zo popperig en ze hadden zo zacht aangevoeld. En haar schitterende oogjes, die leken te sprankelen als kleine lichtjes. Kim kon haar ogen niet van d'r afhouden. Ze was zo mooi. Zo kostbaar. Ze was volmaakt. En Kim had die avond voor heel even met volle teugen van haar kleine meisje genoten.
Maar helaas was die vreugde vluchtig geweest want kort daarna was de paniek toegeslagen. Angst had alle blijdschap verslonden. En daarop volgde de domste beslissing van haar leven. Wat had ze een spijt. Ze had zoveel spijt. Ze wilde er niet aan denken want haar hart kon het verdriet niet aan. 
'Mam, waarom moet je huilen?'
Van opzij keek Melody haar moeder bezorgd aan.
'Ohw, sorry lieverd. Er is niets. Gewoon iets stoms'.
Met haar hand veegde Kim snel haar tranen weg en keek ze haar dochter met een glimlach aan.
'Vertel eens over die presentatie die je volgende week moet geven. Heb je al een leuk onderwerp bedacht?'

Een verhaaltje

woensdag 4 juni 2014

~Geluk & zegen~

Mijn God. Mijn Heer. Mijn Leven. Mijn Liefde. Mijn Houvast. Mijn Schuilplaats. Mijn Trooster. Mijn Bevrijder. Mijn Vreugde. Mijn Redder. Mijn Licht. Mijn Zekerheid. Mijn Hoop. Mijn Genezer. Mijn Beschermer. Mijn Waarheid. Mijn Vriend. Mijn Leider. Mijn Koning. Mijn Sterkte. Mijn Raadsman. Mijn Meester. Mijn Geloof. Mijn Helper. Mijn Antwoord. Mijn Verleden. Mijn Heden. Mijn Toekomst. Mijn Alles.

The LORD is my shepherd; I shall not want. He maketh me to lie down in green pastures: he leadeth me beside the still waters. He restoreth my soul: he leadeth me in the paths of righteousness for his name's sake. Yea, though I walk through the valley of the shadow of death, I will fear no evil: for thou art with me; thy rod and thy staff they comfort me. Thou preparest a table before me in the presence of mine enemies: thou anointest my head with oil; my cup runneth over. Surely goodness and mercy shall follow me all the days of my life: and I will dwell in the house of the LORD for ever.
Psalms 23

Een gedachte

~Het geheim van mijn moeder~ (8)

(Fictie) Kim keek met een droevige blik naar het uitgestrekte land dat voor haar lag. Een gele gloed viel over al het groen en de paarden galoppeerden door hun weide alsof ze heel goed wisten dat het kleine beetje koelte, dat er nu nog was, snel zou verdwijnen. De zon kwam langzaam op en Kim wist dat er tijden waren geweest dat ze nooit had durven dromen van een prachtige plek zoals deze. Boomtoppen reikten tot zover ze kon kijken en in de verte hoorde ze hun riviertje zachtjes stromen. Ze hield van deze plek. En ze hield van de man die haar had over gehaald hier met hem naartoe te verhuizen. Het huis waar ze nu in leefden was van Ian's oma Roos geweest en hij had het, samen met het omvangrijke land erom heen, van haar geërfd. Veertien jaar geleden.
Dat was vlak nadat Kim en Ian mekaar hadden ontmoet. Ian had haar meteen verteld over z'n oma en over de tijd die hij hier met haar had doorgebracht. En over de unieke band die ze samen hadden. Nadat Ian's ouders in een verschrikkelijk auto-ongeluk om het leven waren gekomen was Ian hier komen wonen. Roos had hem met open armen ontvangen. Ze had hem getroost tijdens zijn verdriet en ze had dag en nacht voor hem klaargestaan. Ze had hem onderwezen en voorbereid op het echte leven.
In de verhalen die Ian over zijn oma had verteld had Roos uitzonderlijk vriendelijk en heel bijzonder geklonken en waarschijnlijk was ze dat ook geweest. Kim vond het erg jammer dat ze nooit de vrouw had leren kennen waar Ian zoveel van had gehouden. Maar ze was ook dankbaar geweest dat ze samen in haar voetstappen mochten treden want het leven dat zijn oma had geleefd was een leven die Kim nooit had gekend maar toen ze het had leren kennen was ze er snel achter gekomen dat dit precies was dat bij haar paste.
Kim kon zich ergens wel de twijfels herinneren, de aarzelingen waarmee ze destijds had geworsteld. Ze moest het leventje dat ze altijd had geleefd achter zich laten. De stad, de drukte, de mensen. En de herinneringen. Maar vanaf de dag dat ze hier waren ingetrokken verdween die angst voor het onbekende als vanzelf en was ze blij geweest dat Ian niet had opgegeven. Hij had gelijk gehad. Dit plekje was voor hen bedoeld.
Elke morgen stond Kim vroeg op. Nog voordat haar man en dochter wakker werden en naar beneden kwamen. Ze vond het heerlijk om nog eventjes alleen van de stilte in de prille morgen te genieten. Kalmpjes wakker worden in alle rust. Straks zou ze de tafel gaan dekken om samen de dag aan de ontbijttafel te beginnen. Dat deden ze bijna elke ochtend. Behalve in de weekenden. De ochtenden in de weekenden waren anders en meestal sliepen ze dan wat langer uit. Er werd in de weekenden iets minder werk rondom het huis gedaan en vaak probeerden Ian en zij tijd vrij te maken om leuke dingen met Melody te doen. Maar vandaag was het woensdag. Geen weekend.
Met glazige ogen keek Kim naar al het moois om haar heen. Het leek zo perfect maar in werkelijkheid was dat het helemaal niet. Niet voor Kim. Ook al dacht Ian van wel. Vandaag was het vijftien mei en die dag was al jaren een zwaarmoedige dag geweest. Al voordat ze Ian had leren kennen was deze dag heel moeilijk voor haar om door te komen. Toch had ze hem er nooit over verteld. Uit schaamte. Uit diepe schuld. Daarom was dit een dag die ze alleen, samen met haar verdriet, door moest zien te komen.
En dat zou haar wel lukken, het was haar immers altijd gelukt. Ze moest alleen deze dag door zien te komen. Morgen zou alles weer dragelijker zijn. En met die gedachte liep Kim de keuken in om het eten klaar te zetten.

Een verhaaltje

dinsdag 3 juni 2014

~Waters & valleys~

Deep waters don't scare me, valleys I don't fear. Because I know all pain & grief, will one day disappear.

Nevertheless we, according to his promise, look for new heavens and a new earth, wherein dwelleth righteousness.
2 Peter 3:13

Een gedachte

~Nobody & somebody~

If nobody cares; nothing will happen. If nobody cares; nothing will change. But if somebody cares; great things will happen. If somebody cares; good things will take place.

Een gedachte

~Truth & lies~

This little lies, this little lies, I can't stand them. It's time for some truth, time for some guts instead of hiding. This little lies, this little lies, will get you nowhere.

Een gedachte

maandag 2 juni 2014

~Beproeving & strijd~

In de beproevingen die een mens moet ondergaan ligt werkelijk veel meer dan alleen pijn, verdriet & ongeluk. Door lasten worden we afgericht. Door tegenslag worden we opgericht. Door strijd worden we sterker.

My brethren, count it all joy when ye fall into divers temptations; Knowing this, that the trying of your faith worketh patience. But let patience have her perfect work, that ye may be perfect and entire, wanting nothing.
James 1:2-4

Een gedachte

zondag 1 juni 2014

~Beu & moe~

1 juni 2007. Zeven jaar geleden. 1 juni 2014. Zeven jaar verder. Het waren zeven jaren vol ziekte. Soms moeizaam & beroerd. Zeven jaren vol zwakte. Soms frustrerend & zwaar. Zeven jaren vol ongemak... Zal 7 jaar genoeg zijn?

Een gedachte

~Valuable & tough~

Gotta say: 'It ain't easy'. Gotta say: 'It ain't nice'. Gotta say: 'But it ain't wasted'. 'These times I go through, although it's hard'.

Een gedachte