vrijdag 30 mei 2014

~Life & masterpiece~

Life is like the best song ever written. Life is like the most colourful flower ever made. Life is like the sweetest child, the most delicious food & life is like the loveliest sunset ever seen. Life is nothing but a masterpiece.

Een gedachte

~Gevoelens & speelgoedwinkel~

Onze gevoelens zijn als één grote speelgoedwinkel in de ogen van onze vijand. Hij struint er graag in rond.

Een gedachte

woensdag 28 mei 2014

~Attack & unshakable~

This disease. It's not something that's trying to pull me down. It's not something that's trying to destroy me. It's not something that's trying to kill me. It's someone.

Be sober, be vigilant; because your adversary the devil, as a roaring lion, walketh about, seeking whom he may devour.
1 Peter 5:8

Een gedachte

~Fluister & luister~

Diep van binnen, die stille Fluister. Dat is de Stem, waar ik het liefst naar luister.

Een gedachte

dinsdag 27 mei 2014

~I'm Free~

Pieces of past
Ugly memories
Don't we have them all?

Thoughts were sharpened
Our hearts became hard
Sounds familiar?

Yeah, I think I understand
the reason I found peace within
The truth was shown to me
& now I think I understand
I forgive you & try to forget
I never thought it would be like this
but I am free

Heavy questions, waiting for an answer
just dissapeared
Empty spaces, waiting to be filled
never really existed

Yeah, I think I understand

Een liedje

~Some things will always be~

Yesterday, today, tomorrow,
some things will never change.
Our hearts longing for love,
our souls searching for truth.

It was, it is, will always be,
no difference in the days ahead.
We all want some appreciation,
we all ache for some respect.

Past, present, future,
there will always be these things.
We all need undeserved mercy,
and we all need to be saved. 

Een gedicht

~Healthy & normal~

Health is such a normal thing. So very ordinary. It's yours. It belongs to you. You own it. You got it & that's the way it is... Until you lose it.

Een gedachte

~Bijbel & waarheid~

Ik ben iemand die denkt dat alle belangrijke vragen & antwoorden in één boek te vinden zijn:)!

Een gedachte

~Dood & besef~

Als dood dichtbij komt. En weer een leven deze wereld verlaat. Dan besef ik ineens dat sommige dingen niet de aandacht verdienen die ze vaak krijgen... En dat bepaalde dingen aandacht verdienen die ze niet vaak krijgen... 

Een gedachte

maandag 26 mei 2014

~Good & bad~

The good thoughts will beat the bad thoughts. Everyday. Over & over. Simply 'cause I choose to.

Een gedachte

~Leven & bedoeling~

Je wordt geboren. Je bent baby. Je wordt verzorgt. Er wordt je geleerd. Er wordt je onderwezen. Je wordt opgevoed. Je bent kind. Je maakt dingen mee. Je maakt herinneringen. Je wordt ouder. Je bent adolescent. Je proeft. Je ziet. Je groeit. Je bent volwassen. En ineens vraag jij je iets af. Wat is de zin van het leven? En ineens besef jij je dat het antwoord op deze vraag wel eens heel belangrijk zou kunnen zijn...

Know ye that the LORD he is God: it is he that hath made us, and not we ourselves; we are his people, and the sheep of his pasture.
Psalms 100:3

That if thou shalt confess with thy mouth the Lord Jesus, and shalt believe in thine heart that God hath raised him from the dead, thou shalt be saved.
Romans 10:9

Draw nigh to God, and he will draw nigh to you.
James 4:8

Let us hear the conclusion of the whole matter: Fear God, and keep his commandments: for this is the whole duty of man.
Ecclesiastes 12:13

Een gedachte

~Volhouden & vertrouwen~

Rondlopen met het idee dat jouw kwellende gevoelens je nooit zullen verlaten is beangstigend. Rondlopen met het idee dat de pijnlijke dingen, die jou zijn overkomen, je nooit los zullen laten is benauwend. Het zal hoop op een fijne toekomst uitroeien. Het zal geloof in een beter leven vernietigen. Zie uit naar de rust die je nu nog niet hebt ervaren. Verwacht de vreugde waarvan je nu nog niet hebt geproefd. Want die dingen zullen samen met jouw vertrouwen komen & zijn het wachten absoluut waard!

Trust in the LORD with all thine heart; and lean not unto thine own understanding. In all thy ways acknowledge him, and he shall direct thy paths.
Proverbs 3:5&6

Een gedachte

~Genomen & gegeven~

Mijn ziekte. Een grote teleurstelling maar toch ook iets kostbaars. Een langdradige frustratie maar toch ook een leerzame overrompeling. Een dieptepunt maar tegelijkertijd een hoogtepunt. Omdat het veel heeft gestolen maar toch ook veel heeft geschonken.

Een gedachte

zondag 25 mei 2014

~Job & bewondering~

Job. אִיּוֹב. Wat een bijzondere man...

Wherefore I abhor myself, and repent in dust and ashes.
Job 42:6

Een gedachte

zaterdag 24 mei 2014

~God & gevoelens~

God is liefde. Ondanks dat je het gevoel kunt hebben dat Hij niet van je houdt. God is goed. Ondanks dat je het gevoel kunt hebben dat Hij niet het beste met je voor heeft. God is trouw. Ondanks dat je het gevoel kunt hebben dat jij er alleen voor staat in moeilijke tijden. God is rechtvaardig. Ondanks dat je het gevoel kunt hebben dat Hij in jouw leven niet eerlijk handelt. God is groot. Ondanks dat je het gevoel kunt hebben dat Hij niet groter is dan jouw problemen. God is ondoorgrondelijk. Ondanks dat je het gevoel kunt hebben dat jij soms beter weet dan Hem. God is vrede. Ondanks dat je het gevoel kunt hebben dat Hij jou de oorlog heeft verklaart. God is echt. Ondanks dat je het gevoel kunt hebben dat Hij niet bestaat. God is waarheid. En gevoelens zijn dat niet altijd.

Een gedachte

~Geduld & verlies~

Wanneer je geduld ver is te zoeken besef je ineens dat je meer bent verloren dan alleen je geduld...

Een gedachte

~Genezing & bloei~

Alleen in liefde vinden vergeving, herstel & mooie dingen plaats.

Een gedachte

donderdag 22 mei 2014

~Stilte & zwijgen~

Niet de ruzies, maar juist de stiltes die eigenlijk gevuld hadden moeten worden met lieve bemoedigende woorden, waren de pijnlijkste momenten. (Uit oude doos: 30 juni 2008)

Een gedachte

dinsdag 20 mei 2014

~Zeldzaam & ongewoon~

Bestaan echte, trouwe & eerlijke, vriendschappen überhaupt?

It is better to trust in the LORD than to put confidence in man.
Psalms 118:8

Een gedachte

maandag 19 mei 2014

~Abortion & murder~

I hate abortion. I hate murder. I do call abortion murder. I'm not a mum but sometimes the mother inside of me speaks loud & clearly.

Een gedachte

~Thank You~

Thank You, thank You
thank You so much
Thank You, thank You
can't thank You enough

Tears & blood
fell to the ground
received by dirt and dust
And no one knew
the greatest love
laid at their feet to touch

Thank You, thank You
thank You so much
Thank You, thank You
for dying on that cross
Thank You, thank You
thank You so much

Een liedje

~Leven & dood~

Als je gelooft in leven. Als je gelooft in dood. Geloof je dan instinctief in leven na de dood?

Een gedachte

zondag 18 mei 2014

~Jij & ik~

Ik zie je staan, daar in de verte. Een glimlach kan ik niet verbergen. Ik ben blij om jou te zien. Blij om bij jou te zijn. Blij om bij jou te horen. Je ziet de zware tas die ik draag en neemt hem van me over. Nadat je me hebt begroet met een tedere kus. Het enthousiasme en het verlangen die ik voel neemt mijn hele gedrag in beslag. Ik moet lachen. Jij ook. En nadat we snel wat lekkers bij het kioskje hebben gehaald stappen we samen in de trein. Die ons zal brengen naar een plaats ver van hier. Een plek waar we samen kunnen zijn. Waar we optimaal van mekaar kunnen genieten. En van het leven. Handig slinger jij onze tassen in het rek boven ons. Je gaat naast me zitten. We kijken elkaar diep in de ogen. Ik zie dat ook jij naar niets anders verlangt dan de rust en de vrede die wij tegemoet gaan. Samen. Je pakt m'n hand en wikkelt de jouwe er zachtjes in. Het heeft zo lang geduurd. We hebben zoveel gedroomd. En nu gaat het gebeuren. Niets is er wat ons tegenhoud. We gaan samen in liefde en geluk. En onze bestemming heeft nu al een speciaal plekje verovert in onze harten. Want daar zal ons nieuwe leven beginnen. Een ander leven. Een beter leven. Een andere wereld. Een wereld waarvan jij en ik hebben gedroomd. Een vrije wereld. Het word fantastisch! (Uit oude doos: 16 juni 2008)

Een gedachte

zaterdag 17 mei 2014

~Bron & oorsprong~

De bron van rust & vrede. De bron van alle wijsheid. De bron van pure liefde. De bron van het leven. De bron van geduld & kalmte. De bron van geluk. De bron van mijn geloof. De bron van vriendelijkheid. De bron van blijdschap & plezier. De bron van waarheid. De bron van heerlijkheid. De bron van zelfbeheersing. De bron van de mooiste schoonheid. De bron van goedheid & medeleven. De bron van vreugde. De bron van zachtmoedigheid. De bron van echte rijkdom. En de bron van vrijheid!

But the fruit of the Spirit is love, joy, peace, longsuffering, gentleness, goodness, faith, meekness, temperance: against such there is no law.
Galatians 5:22&23

Een gedachte

~Hongeren & hunkeren~

Vergeet niet dat jij smacht naar dezelfde dingen als waar een ander ook naar verlangt. Warmte. Belangstelling. Aandacht. Zorg. Begrip. Maar boven alles snakken we naar liefde.

Jesus said unto him, Thou shalt love the Lord thy God with all thy heart, and with all thy soul, and with all thy mind. This is the first and great commandment. And the second is like unto it, Thou shalt love thy neighbour as thyself.
Matthew 22:37&38&39

Een gedachte

~Onbelangrijk & bijzaak~

Ziek zijn. Al bepaald het een groot deel van mijn dag. Ik zie het als bijzaak. Als iets weinigzeggend. Want ik wil het niet belangrijker maken dan dat het is.

Een gedachte

~Het geheim van mijn moeder~ (7)

(Fictie) Na een tijd zoeken vond ik eindelijk m'n aspirientjes. Met wat vlugge slokken water slikte ik er twee door. Hopelijk zouden ze snel hun werk doen. Voorzichtig keek ik in de sierlijke spiegel die voor me hing. Ik bekeek mezelf eens goed. Eigenlijk deed ik dat elke dag wel maar vandaag was anders. Ik keek naar mezelf op een andere manier. Het eerste dat me opviel waren m'n opvallende ogen. Helderbruin. M'n lange haren waren hazelbruin en pasten eigenlijk heel mooi bij m'n ogen. En terwijl ik mezelf bekeek kon ik het niet laten om me af te vragen hoe m'n echte moeder eruit zou zien. Zou ik op haar lijken? Ik was wel nieuwsgierig ook al wilde ik dat eigenlijk niet zijn. Want ik vond niet dat ze die belangstelling verdiende.
Ik kreeg honger van het denken en hoorde dat het stil was in huis. Misschien was iedereen de deur uit. Ik besloot om wat eten te halen. Afwachtend liep ik de trap af naar beneden. Normaal gesproken zou er rond deze tijd niemand meer zijn maar ik vroeg me af of m'n moeder hier nog wel rond hing. Misschien had ze dit keer thuis willen blijven. Voor mij. Ik dacht dat ik hoopte van niet maar toen ik zag dat het sleuteltje van haar groene cabrio niet meer aan het sleutelbord hing merkte ik dat ik eigenlijk had gewild dat ze wel thuis was gebleven. Ik ergerde me aan dat gevoel. Zo tegenstrijdig. En dat maakte me kwaad.
Ik verbaasde me dat m'n ouders elke keer dingen deden die ik eigenlijk niet wilde. Zelfs nu nog. Maar vroeger ook al. Als kind wilde ik graag dat mama me naar school bracht maar toen ik klein was liet ze dit door de oppas doen en toen ik volgens m'n moeder groot genoeg was moest ik samen met m'n zusjes naar school toe lopen. Als kind wilde ik graag samen met m'n ouders naar de speeltuin, samen zwemmen of huiswerk maken. Gewoon die normale dingen. Maar die heb ik altijd zonder hen moeten doen. Er zijn wel momenten geweest waarop ze er wel waren. Want wanneer er een schoolmusical was zaten ze helemaal vooraan. En elke keer wanneer ik een jaartje ouder was geworden werd er een gigantisch verjaardagsfeest voor familie, vrienden en buren gehouden en werd ik overladen met de mooiste cadeau's. En ook wanneer pa en ma gasten in ons huis ontvingen kreeg ik de aandacht die ik altijd zo graag wilde. Die momenten vond ik toen geweldig. Maar nu kan ik er niet meer met een glimlach aan terug denken. Ik begreep het toen niet. Nu wel.
Het voelde alsof ik heb geleefd op een klein beetje liefde. En zelfs aan die liefde twijfelde ik nu. Een glimlach van m'n moeder aan de ontbijttafel wanneer ik netjes op tijd aanschoof. Een tevreden knikje van m'n vader wanneer ik m'n rapport vol goede cijfers liet zien. Dat waren mijn momenten van geluk. Maar was het echte liefde? 
Bovendien waren momenten van verdriet er veel vaker. De dag dat m'n vader zeurde over mijn gescheurde broek en zich niet druk maakte over m'n kapotte knie. De dag dat ze Mira en Sofie meenamen naar de dierentuin en mij achterlieten bij de oppas omdat mijn kleine zusjes soms ook wat aandacht nodig hadden. Toen maakte me dat verdrietig maar nu begreep ik het. Al maakte het me nu nog steeds verdrietig.
Ik had nooit deel uitgemaakt van hun perfecte gezinnetje. In hun ogen was ik altijd een lastpak geweest, die ze liever kwijt waren dan rijk. Ik heb het altijd gevoeld en moest er nog steeds aan wennen dat die gevoelens nu waren bevestigd. Ik was niet gewenst. En dat rotgevoel krioelde als een rode draad door m'n leven...

Een verhaaltje

vrijdag 16 mei 2014

~Ziekte & hoop~

Ben je ziek? Hou vol! Er is hoop! Want God, jouw Maker, bestaat. En Hij weet alles, zelfs jouw ziekte en zijn gevolgen, ten goede te keren.

And we know that all things work together for good to them that love God, to them who are the called according to his purpose.
Romans 8:28

Een gedachte

donderdag 15 mei 2014

~There's a Well Upthere~

Yeah yeah,
there's a well upthere
that waits for you
Yeah yeah,
an everlasting well
that waits for you

Can't you hear the roar of the Lion
sitting next to the spring, calling your name

Can't you see the Dove that is flying
spreading his wings, eager to show you the way

Try this Holy Water, Living Water
If there's missing something
Got some empty spaces than you should
Try this Holy Water, Living Water!

Een liedje

woensdag 14 mei 2014

~Right & wrong~

Most words come easy but the right ones are sometimes real hard to find.

A wholesome tongue is a tree of life: but perverseness therein is a breach in the spirit.
Proverbs 15:4

Een gedachte

~Beautiful & awesome~

Can you feel it? Life is good<3!

Een gedachte

~Het geheim van mijn moeder~ (6)

(Fictie) De tweede keer dat ik die morgen wakker werd merkte ik dat m'n hoofdpijn ietsje was gezakt. Ik ging in m'n badkamer alsnog op zoek naar een aspirientje. En terwijl ik in m'n rommelige laatjes grabbelde vroeg ik me af of ik ook een eigen badkamer zou hebben gehad wanneer die vrouw me nooit had weggegeven. Hoe vaak had ik m'n ouders verteld dat ik geen bubbelbad wilde en ook geen eigen keukentje om in te koken. Ik had hen niet overtuigd want twee jaar geleden waren die dingen er toch gekomen. Het was goed voor me zeiden ze. Om zelfstandig te worden en onafhankelijk. Ik vond dat maar raar want dat was ik door hun manier van opvoeden, volgens mij, als kind al geworden. Inmiddels was ik bijna achttien en het voelde alsof ik al jaren op mezelf woonde. Elke morgen gaapten we mekaar verplicht aan wanneer we in de eetzaal tegenover elkaar zaten maar afgezien van die momenten zagen we mekaar maar weinig.
Pa werkte de hele dag en heel regelmatig tot in de late uurtjes. Hij was zelden een hele dag thuis want hij werkte ook graag in de weekenden. M'n moeder was ook vaak nergens in huis te vinden al werkte ze niet. Ze ging zwemmen. Of was bij een vriendin. Of liet zich verwennen in een schoonheidssalon. Of ging winkelen. Ze had altijd wel een reden om dit saaie huis te ontvluchten.
Terwijl ik m'n aspirientjes niet kon vinden vroeg ik me af hoe m'n biologische moeder eruit zag. Hoe kleedde zij zich? Hoe ging zij de deur uit voor haar dagelijkse bezigheden. En wat waren haar bezigheden? Had ze hobby's? Werkte ze? Was ze getrouwd? Had ze kinderen? Nog meer dan alleen mij? Ik vroeg me af hoe ze haar leven had geleefd en in wat voor huis ze had gewoond. Had ze ook zoveel luxe gekend? Waarschijnlijk niet maar ook dat vond ik geen geldige reden om je kind weg te mogen geven. Ik werd weer boos.
Ik haatte de altijd aanwezige overvloed in mijn leven. Materialistische overvloed vanzelfsprekend. Ik haatte het al jarenlang want wat had het mij gebracht? Had het mij gelukkig gemaakt? Of tevreden? Nee. Na al die jaren van meer dan genoeg verlangde ik nu naar minder. Misschien dat mij dat wel gelukkig maakte. Hier dachten ze daar anders over. Er was mij altijd verteld dat ik dankbaar moest zijn want niet iedereen had het zo goed. Goed? Iets goeds heb ik hier nooit kunnen vinden. Ik had wel gezocht. Ik heb jarenlang gezocht maar blijkbaar niet goed genoeg. Alles hier voelde onnatuurlijk, alsof dit leven niet voor mij was bedoeld. En dat had mij ongelukkig gemaakt.  
Mijn zusjes leken wel tevreden. Ze hielden van hun goed gevulde inloopkasten, hun weelderige slaapkamers die ze graag aan vriendinnen lieten zien en ze hielden van alle aandacht die daar kosteloos bij kwam.
Ik kon het ze niet kwalijk nemen. Zij hoorden hier immers wel echt thuis.

Een verhaaltje

dinsdag 13 mei 2014

~Little Moments~

I don't think I need someone
I don't think I need some change
Even if things would be perfect
my little moments will still be the same

Sometimes it hits me
sometimes it just sneaks into
These little moments full of meaningless
don't know why just doing my thing

But I don't hate my little moments
I think in the end they make me realize
Life is a gift
Life is a journey
To find out the truth
True life is in Him, in Him alone

Maybe they just need to be there
maybe they are so much more
Than only little useless moments
maybe they're involved in something bigger
I guess they do make sense

Een liedje

maandag 12 mei 2014

~Ziekte & geduld~

Ik voel me slecht of ik voel me redelijk maar goed heb ik me in zeven jaar al niet meer gevoeld. Zeven jaren! Ik kan het bijna amper haast niet geloven!

Een gedachte

~Het geheim van mijn moeder~ (5)

(Fictie) Ik werd wakker met een bonzend hoofd. Of misschien wel door m'n bonzende hoofd. En meteen daarna kwamen de vragen. Heel veel vragen. Alsof dat zwaar kloppend gevoel in mijn slaap de raadsels één voor één omhoog klopten. Het voelde nooit fijn om wakker te worden in een huis vol met mensen waar ik weinig goede momenten mee had beleefd. Dat voelde koud en niet zoals het hoorde. Maar dit voelde nog erger. Ik voelde me als een vreemde in m'n eigen huis. En als dit niet mijn thuis was, waar hoorde ik dan? 
En wie was die vrouw waarover mijn moeder gisteren vertelde? Ze was in elk geval een zwakkeling. Mij bij een ander dumpen omdat ze zelf de verantwoordelijkheid niet had willen dragen. Mij achterlaten bij mensen die me nooit echt hebben gewild. Hoe durfde ze en hoe kan iemand zoiets haar eigen kind aandoen? En hoezo moest ik haar niets kwalijk nemen? Alsof iemand die zoiets doet vergeving verdiend. Of een tweede kans. Die zou ze van mij nooit krijgen.
Ik hoorde wat gerommel beneden en op het klokje naast me kon ik zien dat het bijna tijd was voor het ontbijt. Een ochtendgewoonte in dit huis waarbij iedereen aan tafel moest zitten, of je nu zin had of niet. Of je nu in een plezierige bui was of niet, tevreden kijken moest je. En voedsel tot je nemen zou je, of je nu trek had of niet.
Heel even kon ik blij zijn dat die mensen beneden mijn echte familie niet waren. Hun manier van praten. Hun manier van prioriteiten stellen. Hun manier van leven. Het had nooit bij me gepast. Het had er altijd voor gezorgd dat ik me anders voelde. Als een soort van buitenbeentje. Maar verschillende puzzelstukjes vielen nu op hun plek en dat voelde voor heel even wel heel goed. 
Ik vertikte het om naar beneden te gaan. Te doen alsof er niets aan de hand was. Ik wist wel dat zij dat wel graag wilden. Maar ik wilde helemaal niets meer doen dat hun graag wilden. Het allerliefst zagen zij mij, net als altijd, aanschuiven om vervolgens te doen alsof alles net als gistermorgen was. Maar dat was het niet. Ze vermaakten zich voortaan maar met z'n vieren. Zoals het hoorde. Zoals het altijd geweest had moeten zijn.
Mijn kwellende gedachten deden me pijn. In m'n hoofd klonken ze zo simpel maar het deed zo'n pijn. Ik voelde me verlaten. Dat voelde helemaal niet fijn. Het voelde verschrikkelijk. M'n gedachten schoten allerlei kanten op. Naar plekken waar ze nooit eerder waren geweest. M'n tranen begonnen te stromen en alles wat ik wilde was niet hoeven denken. Gewoon alles vergeten wat mij de vorige avond was verteld. Ik draaide me om in bed en trok m'n deken ver omhoog. Alles wat ik wilde was slapen.

Een verhaaltje

zaterdag 10 mei 2014

~Het geheim van mijn moeder~ (4)

(Fictie) Met een naar en misselijk gevoel stormde ik de trap op en met een harde klap gooide ik de slaapkamerdeur achter me dicht. Alles moest hier netjes en beleefd gebeuren en met deuren slaan was iets dat in dit huis niet werd getolereerd. Maar misschien juist daarom gaf het voor heel eventjes een goed gevoel.
Met verstrooide gedachtes zakte ik verslagen in m'n grote fauteuil bij het raam. Ik hield m'n hoofd vol chaos stevig in mijn handen. Bang om m'n verstand te verliezen. De feiten begonnen zich langzaam in m'n hart te nestelen en de tranen begonnen zachtjes te stromen. Ik geloof niet dat ik me eerder zo verward heb gevoeld. Ik voelde me vreemd. Mijn handen trilden en ik wist ze niet te stoppen. Het rare is dat ik het altijd heb geweten. Ik wist het. Ik was anders.
Ik heb me nooit geliefd gevoeld. Niet gewenst. En nu wist ik het zeker. Ik was niet gewild. En ma had besloten, daarnet beneden, mij de waarheid te vertellen. Diep van binnen heb ik het altijd geweten en het zou moeten voelen als een opluchting maar ik kon dat gevoel nergens vinden. Wat ik vooral voelde was eenzaamheid. Ik voelde me enorm alleen.
En ik voelde pijn. Dat maakte me kwaad. Ik was boos maar wist niet zo goed op wie. Boos op mezelf misschien. Boos op m'n ouders. Boos op die vrouw.
'Hannah?'
Met een zacht klopje op de deur en een hele voorzichtige stem probeerde ma me te bereiken. Ik had me altijd gestoord aan haar afwachtende manier van praten, maar dit keer ergerde ik me extra. Ze begreep ook niets. Ze begreep niet dat ik haar nu niet wilde zien en ze begreep niet dat ze me nu met rust moest laten. Ze begreep zoveel niet en ik had niet het gevoel dat ze me ooit heeft begrepen of nog zal begrijpen. Dat deed me wel verdriet want ook m'n zusjes en vader snapten me niet. Maar nu begreep ik eindelijk waarom. Ik hoorde hier niet. Dit was niet mijn thuis. Ik was niet van hun. En dat zette mijn wereld op zijn kop.
'Hannah?'
M'n moeder probeerde het nog één keer maar liep daarna met rustige, beheerste stappen naar beneden. Het was de zoveelste keer dat ze me alleen liet. Er werd van mij verwacht alles alleen te doen. Te beleven, te verwerken. En dat was me eigenlijk altijd prima gelukt maar ik begon me nu toch af te vragen of het me dit keer ook zou lukken. Want m'n handen bleven trillen en ook in m'n hoofd was het nog steeds één grote warboel.
Alles wat ik wilde was slapen en met m'n zware benen sleepte ik mezelf m'n bed in. Ik wilde alleen nog maar slapen. Niets voelen, niets denken, niets weten. Gewoon slapen.

Een verhaaltje

~Mijn hartenwens~

Ik weet het nog,
ik wilde er wel zeven.
Er nooit over nagedacht,
het misschien nooit mee te maken en te beleven.


Ik weet het nog,
het leek mij buitengewoon.
Een uitzonderlijk avontuur,
een prachtige dochter of een stoere lieve zoon.


Soms doet het pijn, 
niet te mogen omarmen,
dat wat ik altijd graag had willen zijn.
Soms doet het zeer,
niet te mogen zijn,
dat wat ik met heel mijn hart begeer.


Ik weet het nog,
ik zag het wel gebeuren.
Maar moet me nu afvragen,
of ik om dit gemis zal moeten blijven treuren...


Heer, geef me kracht,
terwijl ik wacht.
Ik wacht.

Een gedicht

vrijdag 9 mei 2014

~Hopen & verlangen~

Ik kijk & ik onthoud. Ik hoor & ik begrijp. Ik luister & ik leer. Ik hoop & ik verlang. En ik wacht totdat ik zelf ook weer volop mee mag doen.

Een gedachte

~Beter & beste~

Een veel voorkomend probleem is dat we soms denken, & vaak ook nog echt geloven, dat het leven één grote competitie is. Wie is er beter? Wie is de beste? De antwoorden zijn in werkelijkheid helemaal niet belangrijk maar we schijnen toch, met veel enthousiasme & inzet, die wedstrijd te willen winnen. Niet beseffend dat de hoofdprijs van afwijzing, jaloezie en veroordeling ons helemaal niet gelukkig maakt.

Een gedachte

donderdag 8 mei 2014

~Volhouden & groeien~

Hou vol! Want deze ziekte, die jou heeft uitgekozen, kan zijn als een soort van levensles. Kijk verder! Want deze ziekte, die jou lastig valt, kan je leren een vastberaden & krachtig mens te worden. Hij laat jou je ergste angsten overwinnen, hij maakt jou behoorlijk onverstoorbaar. Zet door! Want deze ziekte, die jou dwars zit, is veel meer dan alleen de pijn en de zwakte. Probeer het te zien & je zult versteld staan! Geef niet op! Want deze ziekte, die jouw lichaam teistert, kan je leren een standvastig & onwankelbaar mens te worden. Hij laat jou keer op keer volharden, hij maakt van jou een echte volhouder. En uiteindelijk maakt hij van jou een sterker mens!  

Een gedachte

woensdag 7 mei 2014

~Het geheim van mijn moeder~ (3)

Proloog

(Fictie) Met een starende blik keek Kim naar het lege bed en tilde ze de gevulde tas over haar schouder. Het was tijd om te gaan. En voordat ze de deur uitging liep ze nog even naar haar kleine kamerraampje die over hun groene tuin uitkeek. Meggy zat beneden. Haar verstandige zus. Ze was aan het leren en dat was zo'n beetje bijna alles wat ze deed wanneer ze niet bezig was met wasjes draaien, stofzuigen, dweilen of boodschappen doen. Ze zat in haar derde jaar en het leek erop dat ze echt ging bereiken wat ze altijd graag had gewild. Haar wijze zus. Het was confronterend haar daar te zien zitten. Door alles heen had ze volgehouden. En echt nooit had Meggy in eenzelfde situatie kunnen belanden als dat waar zij nu in zat. Daar was Kim van overtuigd. Haar zus had zich aan haar dromen vastgehouden terwijl Kim haar dromen had laten varen. Meggy had ondanks alle pijn de juiste keuzes gemaakt terwijl Kim zich over had gegeven aan domme dingen en slechte beslissingen. Alle sterkte die ooit eens in haar had gezeten was vernietigd. Alle doorzettingsvermogen was verwoest. Het was er niet meer en ze twijfelde sterk of ze het wel terug kon vinden. Maar ze moest ernaar op zoek. Ze moest nu wel. Met een klap gooide Kim de deur van haar kamer achter zich dicht en haastte zich door de voordeur naar buiten. Misschien. Heel misschien, als ze hard genoeg zocht, zou ze het weer vinden.

Een verhaaltje

~Talks & silence~

It's about what we say if we say something and if that's no good than please be silent.

Een gedachte

dinsdag 6 mei 2014

~Het geheim van mijn moeder~ (2)

Proloog

(Fictie) Ze moest hier weg. Met een zwaai gooide Kim een grote rugzak op haar bed dat vol lag met kleren en andere dingen die ze nodig zou hebben. Shampoo, een tandenborstel, wat make up, een paar pakjes kauwgom en een nieuw pakje sigaretten die ze vanmorgen in de winkel had gehaald. Dat laatste stopte ze, samen met een vuuraansteker, in de zakken van haar kakikleurige jas. Van de grond pakte ze haar favoriete gympen die ze achteloos bij de rest in haar tas propte. Ze zou langer wegblijven dit keer. Langer dan ze misschien zelf wilde maar ze moest nadenken. En dat kon niet hier. Misschien ook niet bij hem maar hij zou haar in ieder geval niet aan het hoofd zeuren. Meggy was daar wel heel goed in. En Kim wilde nu weg van haar zus die nooit op leek te houden met lastige vragen stellen. En ze wilde ook wegvluchten van moeder die, sinds de dood van vader, de hele dag door alleen maar zwijgend aan de keukentafel leek te zitten. Alsof ze niets meer had om voor te leven. Kim wist niet wie haar meer irriteerde. Of van wie ze ongelukkiger werd. Ze maakten haar beiden verdrietig maar was ze bij hem dan verlangde ze toch weer naar hier. Altijd kwam ze weer terug. Misschien was dat omdat ze hier vroeger wel tevreden was geweest. Omdat hier ooit eens haar thuis was geweest. Het laatste dat Kim mee wilde nemen lag diep weggestopt onderin haar sokken la. Het was één van de staafjes die haar leven hadden veranderd. Kim liet het in haar binnenzak glijden. Ze nam het mee zodat ze er af en toe nog even naar kon kijken. Niet omdat ze het nog steeds niet wilde geloven maar juist omdat ze nu heel goed besefte wat de uitkomst van dat witte staafje betekende.

Een verhaaltje

~Vertrouwen & keuzes~

Wanneer iemand zijn uitgesproken woorden niet nakomt en vervolgens valselijk beschuldigd & meerdere malen beledigd dan is het vertrouwen vaak volledig verdwenen & kan het een goede keuze zijn daar ook niet meer naar op zoek te gaan.

Een gedachte

~Complicated & simple~

I know for some of you it's complicated, but for me it's simple. A forgiver does not automatically becomes a giver, again.

Een gedachte

maandag 5 mei 2014

~Echt & vrijheid~

De werkelijk ware vrijheid ligt in Hem.

If the Son therefore shall make you free, ye shall be free indeed.
John 8:36

Een gedachte

~Het geheim van mijn moeder~ (1)

Proloog

(Fictie) Haar vingers kleurden wit en rood van het knijpen. Het witte staafje dat ze verstijfd vasthield leek bijna te breken. Starend naar haar eigen hand liet Kim zich langzaam tegen de deur naar beneden zakken. Het was al de derde test die ze had gedaan dus waarschijnlijk wist ze het nu zeker. Al wilde ze liever nog steeds graag twijfelen. Want zolang ze mocht twijfelen was het niet zeker. Maar het resultaat was duidelijk. En ze mocht nu niet langer twijfelen. Het was echt waar. En alles wat Kim wilde doen was doen alsof er niets aan de hand was. Het afgelopen uur gewoon vergeten. Alsof er niets was gebeurd. Niets was bevestigd. Dat leek haar het beste. Gewoon vergeten. Maar terwijl Kim daar zat, op de witte tegels van hun kleine krappe badkamertje, wist ze dat dat een belachelijk idee was. Het was één van haar slechtste ideeën ooit. Want het was onmogelijk. Ze zou dit haar hele leven blijven herinneren. Ze zou de komende maanden aan niets anders denken. Nee, vergeten zou ze dit nooit. Dus ze moest overgaan op een ander plan. Een beter plan. Eén die wel mogelijk zou zijn. Maar goed nadenken kon Kim niet meer. Onrust en paniek kaapten haar denkvermogen. En de angst die ze in haar hart op voelde borrelen was groot. En heel erg aanwezig. Verstikkend haast. Kim haar handen begonnen te trillen en het witte staafje viel op de koude grond. Het was echt waar. Haar vermoedens waren werkelijkheid geworden. En dat was helemaal niet goed. 'Hey, wat doe je daar zo lang? Gaat alles goed?' Er begon iemand op de deur te bonzen. Het was Meggy. En het laatste waar Kim op zat te wachten was haar zus. Die altijd beter wist.

Een verhaaltje

zaterdag 3 mei 2014

~Our secret forest~

The trees are whispering quietly,
while we are walking through
Sharing our deepest thoughts,
to me this is really something new


The leaves are full of raindrops,
slowly flowing down their green
Our hands entwined in each other,
a man like you I've never seen


The only hill in this secret loveplace,
tasted the sweetness of our first kiss
Our lips did meet this night so softly,
for the first time I felt like a real princess


The muddy paths carried our footsteps,
while we were leaving with great joy
Forever I will remember this beautiful day,
a day no one can ever destroy


Een gedicht

~Realiseren & begrijpen~

Ik nam geen genoegen met het beseffen & het weten dat het leven niet zinloos is. Ik wilde ook graag weten waarom.

Een gedachte

vrijdag 2 mei 2014

donderdag 1 mei 2014

~Dwaas & dom~

Het is dwaas om de wijste te willen zijn. Onbelangrijk om de beste te willen zijn. Het is niet fraai om de mooiste te willen zijn. Het is arm om de rijkste te willen zijn en het is gewoon dom om de slimste te willen zijn. Want dat alles heb je niet nodig om echt gelukkig te zijn.

Een gedachte